Neglixencias e descaro alimentan a desmemoria

A desclasificación de documentos sobre o acontecido o 23F apenas variará as expectativas de saber algo máis despois de 45 anos.

Máis aló de permitir explicar mellor algúns detalles, irrelevantes, aspectos principais daquela conspiración nos días e horas anteriores á mensaxe do Rey ás 12, 30 hs. da noite, e a súa emisión por TVE e RNE ás 01,12 do día 24 a favor  da constitucionalidade democrática do Estado, aquel final máis auténtico da Transición queda aínda en confusa neboeira, máis apto para a murmuración que para o coñecemento. Os historiadores e xornalistas honrados -destinatarios principais da desclasificación- terán que pescudar ata que punto está nesas 153 unidades arquivísticas todo o que debería estar; quen foron os seus custodios ata o de agora e se non se destruirían ou agacharían outros materiais. Así mesmo, haberán de facerse á idea de cales foran os criterios seguidos para clasificar estes documentos e, tamén, os observados para desclasificarlos, pois moi probablemente falten bastantes. Esta tarefa, lenta, complexa e metódica, non a resolve unha web onde poida acceder calquera, ou unicamente os interesados en destacar frases descontextualizadas, que sirvan para xustificar calquera hipótese interpretativa do acontecido aquel 23F-81, en que tantos candidatos houbo a retrotraer ao 20N-75, incluso a CE78.

Monumento a Francisco Tomás y Valiente. Reitorado da Universidade Autónoma de Madrid

Aínda que é moito o que se escribiu sobre o ocorrido, nunca se explicou do todo, e estes días, tampouco parece que haxa ganas de aclaralo. No canto de meterse en pequenas liortas acerca do xusto e saudable que sexa para a democracia que esta documentación   estea dispoñible, ou se é oportunista o que acaba de facerse, os investigadores sensatos desexarían que se desclasificaran hai moito non só os documentos que falten, senón tamén moitos outros de antes e de antes de antes. Como contou en 2021, o democristián Óscar Alzaga na Conquista da Transición (1960-1978)- moitos foron expurgados e eliminados. Tamén lles gustaría que, se tanto valor ten esta documentación para que poidan circular menos trolas e que os adolescentes e novos de xeracións recentes non tivesen evocacións estrañas da falta de liberdades que ese acontecemento conlevaba -por tentar volver ás esencias dos corenta anos anteriores-, os representantes políticos se empeñasen máis en que os principios que inspiraron a redacción do pacto constitucional en 1978, fosen atendidos con outra xestión do sistema educativo pactado no artg. 27.

Bastaría , pero non foi suficiente o que se fixo. Os desacordos foron múltiples en todos os terreos relevantes da Educación, ata constituír o que Antonio Viñao chamou “unha historia interminable”. Repasar a alternancia lexislativa, que a regulou, desde 1978 a 2026 -e en particular a concernente ao currículo escolar- só concorda cos intrincados carreiros que a dialéctica política de “os nosos” e “os outros” esgrimiu. Esta desclasificación evidenciou que algúns/as séguenas  esgrimindo. Aí están, por exemplo, hipérboles desorbitadas de Isabel Ayuso, indicativas do nulo interese pola transparencia do 23F. Segundo esta lideresa trumpista, o Goberno “quere rebentalo todo sen ningún escrúpulo”. En apenas 48 horas, os disparates vertidos obviaron o moi interesante que fora para a convivencia, aproveitar a ocasión para poñerse de acordo, polo menos, nalgúns  asuntos centrais.

Un: Por que houbo que esperar tantos anos para desclasificar o que apenas achega nada que non se saiba, e tentar eliminar desconfianzas e dúbidas razoables que seguen pendentes?

Dous: Ata cando vai seguir dominando a escena política, e as competencias de Interior e outras institucións, a Lei 9/1968, do 5 de abril, de segredos oficiais, emitida en plena crise do franquismo ante os estudantes e os traballadores da industria, e apenas modificada na lei 1978, do 7 de outubro, á que obedece a clasificación das materias reunidas nas unidades documentais agora desclasificadas?

Tres:  Sería moi útil saber cando haberá unidade de reflexión e actuación política, nos ámbitos escolares e universitarios -e en actuacións comunitarias de diverso alcance municipal ou autonómico- para leis dispersas sobre o pasado e os seus cambios. A práctica escolar está sobrada de prevencións e censuras a unha reestruturación do sistema, sobre todo, en dous aspectos que contemplen o valor da CE78 e o seu contraste co do tempo histórico que a precedeu. É necesaria unha integración curricular do que incumbe a Dereitos Humanos, Memoria Histórica e contidos cívicos e incívicos da Historia de España, de Europa e do mundo. O mesmo cumpre ao currículo de Filosofía ou Literatura, eixos fundamentais tamén dun Humanismo democrático. Doutra banda, sen unha razoada formación dos docentes nestes aspectos vitais para o sentido que debe ter o sistema educativo, nin acollerá a todos nin lles fornecerá de instrumentos valiosos para distinguir a información falsa da verdadeira.

E catro: Este sentido unitario do sistema educativo -non necesariamente uniforme para atender unha diversidade crecente- debe presidir a facilidade de acceso a este material documental en instrumental que empregue a IA, salvo que se pretenda que non pase de distracción masiva. Se se lle dá licenza para que siga entontecendo ao alumnado, esquecerá pronto os avances que se lograron desde que parou aquel golpe do 23F. Dificilmente se superará, ademais, o reto que implica neste momento facer fronte aos riscos que supoñen os herdeiros de quen naquel transo quedaron á espera doutra oportunidade para actuar con máis acerto e contundencia contra unha cultura atenta a todos. A ética de que os demais contan para que cada cidadán alcance as súas mellores posibilidades non vén de nacemento -como creen algúns privilexiados por razóns tan arbitrarias como esa -,senón que se adquiren compartindo pupitres.  

TEMAS: Documentación histórica.- Historia e Memoria.- Información e Coñecemento.- Educación escolar.- Currículo e Educación.

MMC (26.02.2026)