Con mal coñecemento non se adianta, e pódese perder moito do logrado en anos de esforzo e solidariedade máis amables.
Apenas iniciado o novo
curso político, xa anda atropelado polo sucedido en Ceuta. As cámaras
fotográficas captaron o entorpecidos que andamos entre explicacións e
adiviñas que todos a un tempo queren mostrar. Requirimentos contrarios de razóns e
despropósitos dan pé a múltiples hipóteses, máis voluntaristas e oportunistas
que xustificadas documentalmente. A avidez pode resultar mala conselleira
despois de 35 días de opinións e manifestacións, en que unha infinidade de
demostracións de apoio a esta cidade autónoma do Norte de África, mostraron niveis
altos de desconformidade coa entrada ilegal nela de máis de 70.000 inmigrantes
deste continente.
Con este
pano de fondo, a cara pouco risoña da pobreza -en compañía de 141 mortes- roldou
a sesión parlamentaria do xoves, 03 de setembro. Pero no que se explicou
estes días queda moito por entender e se este curso se empeña en soster as
arestas aceiradas do anterior, as palabras vertidas poden ser mortais. A súa
manipulación en momentos de sentimentos colectivos a flor de pel préstase a
percorridos conductuais que falan máis de odio, vinganza e estupidez, que de
afán de convivencia, solidariedade e humanidade compartida. Con escenas
engadidas de insultos e cohercións á prensa na rúa, a prudencia convivencial
non avanza, e entre o que rompe, a liberdade para o coñecemento e a concordia,
imprescindibles para o diálogo de diverxencias, non xerará proxectos de
solución de problemas que son de todos, que nunca se arranxarán sen o concurso
de todos. Máis que desconformidade ou concordancia coas actuacións do Goberno
de España ou os seus adversarios, urxe a reflexión sobre motivos que concorren nos
feitos dos días 30 e 31 de xullo, e determinar o xogo en que andan as vidas de
todos, coas institucións implicadas neles.
Neste sentido, quéirase
ou non, o acontecido en Ceuta ten un pasado longo e, en moito aspectos, non
tan pracenteiro como o dunha situación anterior, rutineira e supostamente
tranquila. Nesta cidade, talvez máis que noutras, conviven moitos estratos
culturais do pasado non contado estes días. Unha físgoa para velo xurdiu
cando se mencionaron os leóns do Congreso de Deputados, resultado da fundición
de canóns capturados ao sultanato alauí na batalla de Wad-Nivel en 1860. Deste fito
colonial, inmediato á toma de Tetuán , aquel bronce pasou ás escaleiras do
Palacio da Carreira de San Jerónimo doce anos despois. Do aleatorio pasado,
podía invocarse que foi o rei portugués Xoán I quen, con espírito de cruzada, conquistou
esa praza estratéxica en 1415 . Engadida á coroa de Felipe II en 1580, foi en
1645 cando a súa privilexiada posición estratéxica pasou propiamente a España,
cun devir non menos flutuante. É complicado falar do superlativo hispano de
Ceuta sen obviar a variabilidade do seu pasado desde a Prehistoria e do
transvasamento de culturas, pobos e conquistadores históricos desde aquelas
terras cara ao continente europeo e viceversa. Poderoso foi o desembarco dos
Omeyas en Hispania no ano 711, como tamén o fora que os vándalos e alanos
cruzasen o Estreito de Xibraltar en dirección contraria no 429 e tomaran
Cartago dez anos despois. Os seus cen anos de existencia ata Xustiniano foron
un dos capítulos finais do Imperio Romano en Occidente, cuxas fronteiras ou limes
do Norte, do Danubio e do Rhin cederan, desde o ano 166 d.C., ás presións
dos pobos xermánicos nas súas relacións clientelares con Roma.
Os vándalos
Neste presente, despois
de case dous mil anos, as migracións dos máis pobres seguen presionando a suposta
fortaleza de fluxo de riqueza e benestar na Europa que agora se invoca como
apoio. As fronteiras da UE seguen sendo inestables, e dubidoso é o apoio de
EEUU á súa defensa. Gran Bretaña saíuse, Islandia votou en contra de entrar e esta fronteira do Sur é
das máis virulentas do mundo. Xusto no perfil
divisorio africano, a diferenza do PIB a ambos os dous lados da fronteira de
Ceuta e Melilla fai constantes as advertencias que o viñetista Jean Plantu
debuxou para Le Monde e outros xornais desde 1972. Doutra banda, as
aspiracións do Plan estratéxico de EEUU para o Norte de África, para garantir
e fortalecer o seu dominio comercial no Estreito de Xibraltar, o de Ormuz, a
Canle de Panamá e o Golfo de Adén vía Suez, requiren un apoio máis sólido a
diversos aspectos da vida marroquí en conexión con Israel. O antigo Plan para o
Mediterráneo que, en plena Guerra Fría, americanizou España desde 1953, está a
sufrir adaptacións ao tempo postindustrial que goberna a China e, neste momento,
pretende adaptarse aos cambios pragmáticos que expón o control dos recursos
africanos.
Neste contexto, con
todo, polo menos a 22 dos países asociados na UE, non lles interesa implicarse
no fronteira sur ao estilo que tenta facelo o actual Goberno español; cada cal,
parece estar ao seu. Se, por tanto, hase de ser realista en asuntos tan
complexos, o patrioteirismo ante o veciño marroquí nada axuda aos intereses
españois. Nin a desunión interior está para soflamas, nin a hipocrisía debe
notarse tanto. Quen máis gritan estes días debesen erradicar antes a
contradición que supón a obstrución sistemática á atención aos menores
desprotexidos que nas dúas prazas norteafricanas fan ver as imaxes da televisión
e as Redes. Máis deberían atender, con todo, as constantes apelacións de
diversas Ongs e sindicatos a como o 33,8% de menores españois teñen problemas
de pobreza. Esta exclusión , distante da do resto de Europa, lembra un
pasado non superado e que segue vivo cando empeza este curso . A inmensa
maioría deste terzo de mozos e mozas non terá os recursos para sentirse iguais
aos demais nas aulas e, ademais, corre o risco de desatención escolar. O
queixume ocasional que suscita Ceuta -sen dúbida necesario- é unha
distracción se non repercute en bo trato
e atención educativa e sanitaria á infancia. Pero é vandalismo e “invasión”
cando, como queren os ideólogos de Trump, sinala obxectivos de “caza” ; pode
acabar a paus e “o Aleo”, bastón do primeiro gobernador de Ceuta, Don Pedro
Meneses, xa se exhibe no templo da nosa Señora de África desde o século XV.
TEMAS:
Inmigracións.- Fronteiras políticas.- Intereses económicos e cultura
humanitaria.- Exclusións escolares vixentes.- Medios e fins políticos.
MMC (Madrid:
04.09.2026).
No hay comentarios:
Publicar un comentario