A canción de Sabina do ano 1981 volverá soar coa seguinte convocatoria electoral nesta Comunidade autónoma e nas xeneral.
Non está claro, con
todo, que siga significando o mesmo. Aquel “ cruzamento de camiños” onde o
mar non se podía concibir, onde regresaba sempre o fuxitivo, e onde os
nenos substituían o mar por vasos de xenebra, as noites alongábanse, e tras “as
xiringas do lavabo” daba igual se a morte viña en metro ou porque a estufa de
butano non quentaba, mira moito ao Sur. Non é que aquí non quede sitio para
ninguén, pero vivir é máis caro que nunca, e o que acaba de pasar en
Andalucía pode facer que, deica pouco, o encomio implícito á bohemia alegre
que nutría Madrid, deixase de ser tan distendida e incitante como se soñaba. A
Porta de Alcalá, por moito que se mire, non transpira todo o que cantaba Ana
Belén en 1986: o soño eterno do “non pasarán” ve pasar o tempo con outra
liberdade, e o “poblachón manchego” de que tanto falaba Limiar volvera
polos seus foros.
Despois das eleccións do
pasado día 17 de maio, a cuestión principal volve a ser que fixeron
quen, desde 1978, gobernaron: que fixeron mal para que as consignas de Vox condicionen
a gobernanza de Andalucía. É a cuarta vez que sucede desde decembro, e pode
repetirse nas próximas eleccións, en Madrid, en coincidencia coas xerais -salvo
adianto- e nas das comunidades de
Asturias, Baleares, Canarias, Cantabria, Castela-A Mancha, Comunidade Valenciana,
Murcia, Navarra e A Rioxa. En 2027, e seguramente en agosto dilucidarase a
profundidade e extensión logradas polo movemento político que Abascal iniciou
en decembro de 2013. Pero a distancia entre o que propugnan “os acentos dunha
voz” que pregoa PRIORIDADE NACIONAL, e os que traslucía o cantar de Joaquín
Sabina, unicamente desaparecería se o poder taumatúrxico desta remediase o virus
inoculado en Estremadura, Aragón, Castela-León e agora Andalucía, máis contaxioso
que o hantavirus do cruceiro MV Hondius.
Pola súa condición de Corte desde 1561, Madrid
sempre tivo desde Felipe II atractivo para persoas doutras rexións con vocación
administrativa e caciquil. E sempre atraeu tamén estudantes, literatos e
cómicos, dispostos a aprender máis aló do que daban de si os circuítos
territoriais onde naceran. Esta particularidade innovadora de moitas vidas
fíxoa recobrar, entre os anos sesenta e oitenta, aires republicanos de cidade cuxo
atractivo veciñal era que “ninguén era forasteiro”, porque todos -e
particularmente estudantes e obreiros- mobilizábanse na rúa e, ninguén
preguntaba de onde se era, a que se dedicaba, ou en que ocupaba a súa vida. Aquelas
movidas, e as máis optimistas que seguiron a 1978, deron calidez e interese á
vida colectiva nos barrios e no conxunto urbano. En 1992, con todo, empezaron a
eclipsarse e. despois de 2003, en que “o Tamayazo” foi o pistoletazo de
saída doutro Madrid, a crecente turistificación fortaleceu á idea de que de
Madrid son os que manexan “parné”, viñese de onde viñese, e non os que
fixeron aquel Madrid dos anos oitenta, menos propicios a pasear a Gran Vía e
arredores
As prioridades doutro Madrid
No Madrid do “xa habemos pasao”, ao terminar a
Guerra había 60.000 persoas sen fogar, e outras 400.000 -máis dun terzo dos
seus habitantes- axuntábanse en ruínas, covas, chabolas e espazos de
“condicións dificilmente soportables” (País en ruínas, páx.131,
mentres personaxes conchavados con entidades financeiras e políticas construían
barrios enteiros e casas en que a porta do “servizo” non era a de “os
señores”. Entre 1942-44, Dámaso Alonso situaba en Madrid, desde o primeiro
poema de Hijos de la ira, “Insomnio”, o seu Diario íntimo. Desde 2003,
nesta cidade, supostamente adiantada, prevalecen os posuidores de contas de
resultados que crecen a partir de decisións políticas en Educación,Vivenda,
Sanidade ou Atención a maiores, ao estilo dos 7291 falecidos coa COVID-19
que “ían morrer o mesmo”. Seguen a tradición que, en 2009 Antonio Gamoneda
lembraba, nun armario cheo de sombra, en que os bolseiros pobres do seu
colexio tampouco entraban pola mesma porta. As mozas ían a colexios parecidos
e, agora, os desherdados/as de hai 86 anos parece que deban ver os seus
descendentes entre o 60% dos nenos e nenas do ensino privado. Os do outro 40%
madrileño configuran un bo indicador para repensar -no que quede ata as
seguintes eleccións- se a PRIORIDADE NACIONAL, e o seu “SENTIDO COMÚN”
financiarán as súas necesidades sociais de modo acorde cos dereitos
recoñecidos na CE78.
Un ecosistema de privilexios en canto ocupa
aos cidadáns segundo o seu percentil de renda, rexe multitude de decisións consentidas
pola mercadotecnia hostaleira, seareira e ata o “aconfesional”, cuxo selo
encamiña historias diversas, como a do ruidoso Bernabeu, que os veciños
só ven rendible para Florentino Pérez, pero que anima a Isabel Ayuso a dar
“seguridade xurídica” a quen alugue ese estadio para concertos, pois “Madrid é
unha cidade de ruído”. E a súa contorna, sempre adiantada a Feijóo, tamén
asegura que o circuíto Madring de Fórmula 1 -para cuxas obras
IFEMA puxo 137 millóns de Euros - inaugurarase en setembro sen cargo aos
orzamentos públicos. Sexa é ou non verdade este modo de investir o diñeiro
público non impide a “prevalencia moral”, de que fala o xuíz Peiteado
nos seus escritos, de alto interese para calibrar o modelo de hábitat madrileño
que pretenden.
“Falar de Madrid” agora que , desde a Porta do
Sol, quérese evitar a memoria de que na Dirección Xeral que tivo sede na
histórica Casa de Correos reprimíase a discordantes, é rememorar o maniqueismo que preservou o
ben fronte ao mal durante máis de 40 anos. A súa estrutura, nada inocente,
volve culpar aos oprimidos e violados, das limitacións que sofren por non aproveitar
as migallas neoliberais. Despois de o acontecido co Movemento do 15M (de
2011), a “sobresaliente” maioría de “arraigados” votos “solventes” no Sur
propicia que os criptoadictos do benpensar e votar tamén reivindiquen en
2027 as súas prioridades, en Madrid e outras partes.
TEMAS: Eleccións andaluzas.- Eleccións que veñen en
2027.- Prioridade nacional.- Cidadanía universal.- Exemplaridade de Madrid.
MMC (Madrid, 18.05.2026)
