As eleccións que veñen: “Poñamos que falamos de Madrid”

A canción de Sabina do ano 1981 volverá soar coa seguinte convocatoria electoral nesta Comunidade autónoma e nas xeneral.

Non está claro, con todo, que siga significando o mesmo. Aquel “ cruzamento de camiños” onde o mar non se podía concibir, onde regresaba sempre o fuxitivo, e onde os nenos substituían o mar por vasos de xenebra, as noites alongábanse, e tras “as xiringas do lavabo” daba igual se a morte viña en metro ou porque a estufa de butano non quentaba, mira moito ao Sur. Non é que aquí non quede sitio para ninguén, pero vivir é máis caro que nunca, e o que acaba de pasar en Andalucía pode facer que, deica pouco, o encomio implícito á bohemia alegre que nutría Madrid, deixase de ser tan distendida e incitante como se soñaba. A Porta de Alcalá, por moito que se mire, non transpira todo o que cantaba Ana Belén en 1986: o soño eterno do “non pasarán” ve pasar o tempo con outra liberdade, e o “poblachón manchego” de que tanto falaba Limiar volvera polos seus foros.

Fotografía de Ramón Masats. Pamplona, Sanfermíns 1956

Despois das eleccións do pasado día 17 de maio, a cuestión principal volve a ser que fixeron quen, desde 1978, gobernaron: que fixeron mal para que as consignas de Vox condicionen a gobernanza de Andalucía. É a cuarta vez que sucede desde decembro, e pode repetirse nas próximas eleccións, en Madrid, en coincidencia coas xerais -salvo adianto- e nas  das comunidades de Asturias, Baleares, Canarias, Cantabria, Castela-A Mancha, Comunidade Valenciana, Murcia, Navarra e A Rioxa. En 2027, e seguramente en agosto dilucidarase a profundidade e extensión logradas polo movemento político que Abascal iniciou en decembro de 2013. Pero a distancia entre o que propugnan “os acentos dunha voz” que pregoa PRIORIDADE NACIONAL, e os que traslucía o cantar de Joaquín Sabina, unicamente desaparecería se o poder taumatúrxico desta remediase o virus inoculado en Estremadura, Aragón, Castela-León e agora Andalucía, máis contaxioso que o hantavirus do cruceiro MV Hondius.

Pola súa condición de Corte desde 1561, Madrid sempre tivo desde Felipe II atractivo para persoas doutras rexións con vocación administrativa e caciquil. E sempre atraeu tamén estudantes, literatos e cómicos, dispostos a aprender máis aló do que daban de si os circuítos territoriais onde naceran. Esta particularidade innovadora de moitas vidas fíxoa recobrar, entre os anos sesenta e oitenta, aires republicanos de cidade cuxo atractivo veciñal era que “ninguén era forasteiro”, porque todos -e particularmente estudantes e obreiros- mobilizábanse na rúa e, ninguén preguntaba de onde se era, a que se dedicaba, ou en que ocupaba a súa vida. Aquelas movidas, e as máis optimistas que seguiron a 1978, deron calidez e interese á vida colectiva nos barrios e no conxunto urbano. En 1992, con todo, empezaron a eclipsarse e. despois de 2003, en que “o Tamayazo” foi o pistoletazo de saída doutro Madrid, a crecente turistificación fortaleceu á idea de que de Madrid son os que manexan “parné”, viñese de onde viñese, e non os que fixeron aquel Madrid dos anos oitenta, menos propicios a pasear a Gran Vía e arredores

As prioridades doutro Madrid

No Madrid do “xa habemos pasao”, ao terminar a Guerra había 60.000 persoas sen fogar, e outras 400.000 -máis dun terzo dos seus habitantes- axuntábanse en ruínas, covas, chabolas e espazos de “condicións dificilmente soportables” (País en ruínas, páx.131, mentres personaxes conchavados con entidades financeiras e políticas construían barrios enteiros e casas en que a porta do “servizo” non era a de “os señores”. Entre 1942-44, Dámaso Alonso situaba en Madrid, desde o primeiro poema de Hijos de la ira, “Insomnio”,  o seu Diario íntimo. Desde 2003, nesta cidade, supostamente adiantada, prevalecen os posuidores de contas de resultados que crecen a partir de decisións políticas en Educación,Vivenda, Sanidade ou Atención a maiores, ao estilo dos 7291 falecidos coa COVID-19 que “ían morrer o mesmo”. Seguen a tradición que, en 2009 Antonio Gamoneda lembraba, nun armario cheo de sombra, en que os bolseiros pobres do seu colexio tampouco entraban pola mesma porta. As mozas ían a colexios parecidos e, agora, os desherdados/as de hai 86 anos parece que deban ver os seus descendentes entre o 60% dos nenos e nenas do ensino privado. Os do outro 40% madrileño configuran un bo indicador para repensar -no que quede ata as seguintes eleccións- se a PRIORIDADE NACIONAL, e o seu “SENTIDO COMÚN” financiarán as súas necesidades sociais de modo acorde cos dereitos recoñecidos na CE78.

Un ecosistema de privilexios en canto ocupa aos cidadáns segundo o seu percentil de renda, rexe multitude de decisións consentidas pola mercadotecnia hostaleira, seareira e ata o “aconfesional”, cuxo selo encamiña historias diversas, como a do ruidoso Bernabeu, que os veciños só ven rendible para Florentino Pérez, pero que anima a Isabel Ayuso a dar “seguridade xurídica” a quen alugue ese estadio para concertos, pois “Madrid é unha cidade de ruído”. E a súa contorna, sempre adiantada a Feijóo, tamén asegura que o circuíto Madring de Fórmula 1 -para cuxas obras IFEMA puxo 137 millóns de Euros - inaugurarase en setembro sen cargo aos orzamentos públicos. Sexa é ou non verdade este modo de investir o diñeiro público non impide a “prevalencia moral”, de que fala o xuíz Peiteado nos seus escritos, de alto interese para calibrar o modelo de hábitat madrileño que pretenden.

“Falar de Madrid” agora que , desde a Porta do Sol, quérese evitar a memoria de que na Dirección Xeral que tivo sede na histórica Casa de Correos reprimíase a discordantes, é rememorar o maniqueismo que preservou o ben fronte ao mal durante máis de 40 anos. A súa estrutura, nada inocente, volve culpar aos oprimidos e violados, das limitacións que sofren por non aproveitar as migallas neoliberais. Despois de o acontecido co Movemento do 15M (de 2011), a “sobresaliente” maioría de “arraigados” votos “solventes” no Sur propicia que os criptoadictos do benpensar e votar tamén reivindiquen en 2027 as súas prioridades, en Madrid e outras partes.

TEMAS: Eleccións andaluzas.- Eleccións que veñen en 2027.- Prioridade nacional.- Cidadanía universal.- Exemplaridade de Madrid.

MMC (Madrid, 18.05.2026)