A vida política e social, moi inestable, tamén impón unha crecente importancia a que a non-linguaxe é máis valiosa que as palabras.
Coma se non valese nada a palabra constitucionalizada, no ecosistema social que algúns poderosos pretenden, a concorrencia de xestos para acordar entendemento está a reducirse a palabras baleiras. Os esforzos e traballos máis honrados dos humanos parecen perder valor, e é de ver como das ruínas do pasado cainita reviven brotes oportunistas que non reparan no dano que fan a cantos seguen pensando que unha estrutura democrática, fincada na lealdade, é o modo decente de camiñar nun mundo inestable. Con todo, en sintonía coa trompetería de Trump, en España hai personaxes dispostos a sacar partido de canto cren que está de saldo. O presidente de Canarias segue de cerca o estrépito que os madrileños oen de continuo, proxectado desde a Porta do Sol para embaucar a cidadáns de “Méjico ”
Este carrusel de enganos
aterrou en España da man de Venezuela, país de referencia desde moito
antes de que Trump arramplara con Maduro. O seu aproveitamento para aventuras
neocoloniais corroborouno Mª. Corina Machado, destinataria no Madrid de Almeida
e Ayuso das chaves da cidade e doutra medalla
de “a liberdade”, que non melloran o prestixio do seu Nóbel da paz, nin levará
aos cidadáns do seu país unha desexable concordia. O uso torcido dos termos
expresivos dunha liberdade sempre incompleta leva tempo cocéndose no
Congreso de Deputados e arredores, onde representantes parlamentarios do sector
máis conservador cabrean de contino aos outros con usos equívocos e insultantes
dunha linguaxe non exenta, ás veces, de pedantería. A Historia que estudasen
no Bacharelato parece que os animou a seguir a peor exemplaridade do
tempo anterior a 1978.
É característico desta
continuidade non desperdiciar lugar nin motivo ningún para emponzoñar o que
pasa e que a mirada dos demais, escurecida, dubide do que acontece. Prosegue
así un remoto pasado, en que a Natureza era fonte de metáforas de pautas que,
como as da lura, despistan aos seus competidores no hábitat mariño. O seu
tintado da contorna sempre tivo imitadores entre os humanos; os amigos de
Sócrates xa o advertiron. Os sofistas empregárona para sacarlo do medio, e en
España vémola demasiado, mentres a invocación de grandes principios escusa
erosións graves do sistema democrático. O sistema educativo practicou esta
suntuosidade retórica desde antes de inaugurarse en 1857 o seu primeiro plan
xeral de Instrución pública coa Lei Moyano, en cuxo artg. 160, prevese unha
Real Academia de Ciencias Morais e Políticas. Enseguida estableceuna formalmente
un Real Decreto e o 30.09.1857, ao inaugurarse, o primeiro secretario desta
institución centrou o seu encomio en que se lle encomendou vixiar a boa orde
das ideas que circulaban entre algunha xente: O manifesto Comunista, de
Marx-Engels (1848), era pouco apropiado para o ascenso político da burguesía.
Crece o ritmo cainita?
A secuencia rítmica
actual de oportunismos impropios para conversar lealmente sobre un proxecto
común non é nova. As aves dotadas de argucias para atrapar desprevidos, igual
que outros animais capaces de danar a economía de subsistencia do mundo
campesiño están nas glosas de fábulas e contos coas súas ensinanzas de
supervivencia. O lobo da Carapuchiña ou o moi feroz que atacaba aos tres porquiños
son reconocibles en personaxes que poboan este urbanizado mundo, onde, con
habilidades rapaces, tratan de parasitar posibles votantes facéndolles ver que,
co seu voto, arranxarían canto se necesite arranxar: a rotura de España, a
vivenda, sanidade, a educación… pero unha ansiada tranquilidade nunca existiría
se votan a outros . Para as eleccións andaluzas deste domingo, o candidato de
VOX dixo que “nolo xogamos todo”, pero “cos andaluces primeiro”, desaparecerían
os problemas. E colorín-colorado, a saber en que termina o conto da avoíña
e o lobo...
Esta nena incauta de
Perrault a finais do século XVII, igual que os personaxes de contos moito máis
antigos como os que recolleu no século XIV Don Juan Manuel, no Conde Lucanor-
seguramente foron vivencias que entenderon valiosas para advertir de
cautelas fronte á brutalidade de personaxes tan ocupados en si mesmos como
en artellar banalidades oportunistas. Se na expedición imperial de Díaz Ayuso,
había excesiva proclividade cara á zorrería con que Trump procura que a
crise de Irán, como a de Venezuela, enriqueza máis aos amiguetes, no afán
rateador de Clavijo na súa notoria pretensión de darse pisto ante os seus
votantes canarios enlamou a crise do hantavirus e, despois, imitando o
victimismo da madrileña, acusou ao Gobierno da súa ridícula posición ao final
da súa estrataxema.
Desde as eleccións
xerais de 2019, políticos/as con aspiracións a bombeiros pirómanos están
sempre en campaña electoral, e a maioría cidadá non militante faría ben en
contrastar que din e fan. Canto non case co coñecemento, por moito “sentido
común” que pretexte, denota impostura, e os/as que, ademais, recitan aqueles
libros de texto, que case nada explicaban do que importa, son un perigo para
as institucións e a xente. Todo ser humano merece respecto, pero non toda
obra humana é guay. Se no século XV a. C: o Xénese dixo que Caín
era capaz de matar a Abel, engadiu que deixou “descendencia” (Xene. 4,5).
Segundo advertiu José Saramago en 2009, é “unha historia embarazosa”, e éo
máis cando o mal parece non existir se non o sentencia o Tribunal Supremo ou a
Audiencia Nacional. Con todo, o Inferno do Dante, infinidade de obras
literarias e os Sumarios de moral -como o moi prestixioso nos
anos 60, do P. Antonio Arregui- ou os abundantes Libros para confesores, despois
do Concilio de Trento (1545-1563), non cesaron de dicir que o mal seguía
existindo.
No hay comentarios:
Publicar un comentario