Esa insistencia indica un tesón entusiasta por proxectos que se ansia soster, polo menos, nun rutineiro acomodo burocrático.
Como sucede na fala
cotiá, a que se emprega para cuestións de índole política, ou na pertinente a
unha educación de todos, non sempre emprega códigos compartidos. Hai sobreentendidos,
causantes de malentendidos, que se acaban traducindo en desacordos, ás
veces permanentes. A súa lóxica non admite discusión efectiva e, como moito,
tarda anos en modificarse levemente para, non poucas veces, volver ao mesmo ou a
situación máis regresiva. Este vaivén ten estes días un desenvolvemento do que
poderían mapearse puntos estratéxicos onde seguir esta flutuante delimitación
de supostos “avances” do pasado que vivisen os humanos. Ao redor deles
pódense ver os obstáculos para o entendemento e a cooperación plural, así como as
artimañas das reviravoltas da comunicación de información, coa súa variedade de
trucos, tanto para a distracción e o
rexeitamento, como para o a freada e o parón.
.jpg)
Metamorfoses hispanas
Poucas cousas suceden en
España sen o ollo posto nesa partida. Á súa escala, as eleccións andaluzas
darán conta de quen ten máis peso entre os votantes, se o conservadurismo de
Juanma Moreno ou a socialdemocracia de Montero, cunha variante incómoda, en
que o voto proclive aos intereses de VOX fará que o primeiro se decante aínda máis
polo modelo trumpista. Os aires que veñen dese lado xa adoitan ser
indistintos no PP, e poida que amplifiquen o que noutras Comunidades xa
é “PRIMEIRO” en medidas que afectan á maioría cidadá en asuntos de índole
social e, por suposto, educativa. Esa confluencia de intereses móstrana tamén
outros asuntos como a decisión da Mesa do Congreso de Deputados sancionando a
presenza de dous activistas -que non xornalistas- que, en nome da “liberdade
de expresión”, coartan a liberdade dos deputados e deputadas. O acontecido
con estes personaxes, moi do estilo dos escuadristas que abrían paso a
Mussolini, non parece afectar, de todos os xeitos, a quen paga os seus
inventos e trolas, nin ás conexións partidistas que subvencionan un armazón
empresarial de comunicación, onde os obxectivos de PP-VOX parecen
estreitamente compartidos.
Estas superoposicións ocorren
nesta España actual. Que signifiquen é o que debería explicar Ayuso, por
exemplo. cando na súa construción de trampas visuais á propósito da súa viaxe a
México, di que “Méjico non existía antes de que chegasen os españois”, coma
se quixese dicir que ela mesma non existía e, por tanto, tampouco aztecas e
mexicas. Da liberdade de expresión e de pensamento -ou expresiva de calquera
acción en igualdade e respecto cos demais-, tampouco consta que caiba esperar
algo de dous empregados da provocación anarcofascista como Vito Quiles e
Ndongo. Como nos xogos de mesa competitivos -en que o xadrez é o máis
directo símbolo da guerra medieval-, os xestos políticos con que despistar
ao contrario tratando de ocultar a xogada seguinte, en que sacar vantaxe,
son menos cabaleirosos, alcanzan a miúdo a desvergoña e revisten perfís máis
agresivos que nunca. A leal cortesía que adoitaban ter os contendentes adopta formas
de extravío que, de seguir, farán a que a convivencia que importa se deteriore
máis.
Traducida ao ámbito
educativo, esta tendencia, tan ben cultivada no pasado, revive actualmente,
cando subsisten asuntos que “avanzan” sen avanzar. Exemplifícao, entre
outras moitas historias, a inexistencia dun Estatuto da Función Docente,
territorio árido en que, desde que por primeira vez amentouse na Constitución,
apenas ten máis existencia que unha gran cantidade documental en folletos,
propostas e reclamacións que, por exemplo, en CCOO, existen desde o nº 0 de Traballadores
do Ensino (T.E.), revista que por entón -en outubro de
1978- circulaba a ciclostil. Que avanzasen “” outros asuntos, como os relativos
á Formación obrigatoria de todo docente -tanto a previa a desenvolver o seu
traballo, como a permanente-, non o indican as reformas burocráticas que
tivo á calor da lexislación de 2009, cuxa retórica non foi desde entón moi
diferente da que deu saída aos CAP na LXE de 1970. Os “avances” deste tipo son
múltiples, os desacordos proseguen, e en días próximos, a visita a España de
León XIV, un papa inclinado a ver desde o Vaticano como os dereitos humanos
son conculcados polo emperador americano -e o seu némesis en Pequín, non é
improbable que suscite preguntas acerca de como neste país ao que vén convidado,
os seus bispos, tan dubitativos en liberdades públicas que afecten as súas
crenzas privadas, están encantados de que un peculiar “aconfesionalismo”
siga privilexiando, entre outras, as súas ambicións educativas, tan
gravosas para unha educación común de todos os españois.
TEMAS:
Continuidade e cambio.- Relacións internacionais.- Estratexias globais.-Imitacións
e limitacións.- México e Méjico.
MMC (Madrid, 14.05.2026)
