Este presente móvese entre crecentes maneiras de desinformación

A autodeterminación dos humanos complícase coa cantidade de programas que promoven que non deixen de ser rabaño.

 

A novidade respecto a outras épocas -se é que hai algunha- reside na conxunción rápida que a tecnoloxía e a sobreinformación poden xerar en varias frontes. É algo moi arraigado. Na antigüidade, Zeus ou Xúpiter e os deuses do Olimpo gobernábano todo, e nada see movía sen a súa determinación. Entre outras cosmogonías, máis ou menos míticas, na xudaica o gran conflito orixinario do ser humano foi querer saber máis; a pluralidade de divindades causantes do ben e do mal arrepiábaos e preferiron un monoteísmo organizador do mundo, que os cristiáns e musulmáns tamén seguiron para explicar a existencia humana e, con ese fondo estrutural, construíron unha teoría harmonizadora, integradora de diversos campos cognitivos, confesionais e políticos tivo gran forza e, na área habitualmente chamada Occidente, a hierofanía cristiá –coas súas variantes- foi predominante durante gran parte da historia posterior ao século IV d.C.

No transcurso do século XX, á parte de conflitos que prorrogaron no primeiro terzo os que carrexaba a caída do Antigo Réxime, esa “cultura de cristiandade” tivo unha acollida variable. As estatísticas dos sociólogos retratáronas e, no caso español, as súas mudanzas, incluídas as de confesións non católicas, son especialmente significativas. Desde moito antes de que na CE78 se optase por un ambiguo “aconfesionalismo”, neste campo sociolóxico, as prácticas dos crentes católicos descenderon ostensiblemente, mentres a matrícula nas clases de Relixión e a súa relevante presenza no ensino privado xeraron desacordos sensibles á pluralidade democrática. Nese contexto, é intelixible o afán por demostrar un retorno a “o cristián” que, nos últimos días, utilizan algúns medios aproveitando a coincidencia da estrea da película Os domingos e a comercialización do álbum de Rosalía, Lux. As afinidades entre “o cristián”, “o relixioso”, “o místico” e “o espiritual” e ata de “o confesional” están a ser mixtificadas nos medios aproveitando alusións destas dúas obras recentes da  expresividade artística. A intención é clara, a pesar de que  unha leve observación e goce destas obras mostra que, salvo que se teña prexuizada intención, as alusións de referencia non van máis aló de pretexto ambiental no caso da película, nin dunha elaborada operación de mercadotecnia no lanzamento do disco da cantante catalá.

Maruja Mallo, 1952. Estrela de mar, Colección Abanca

Á directora desta película, Alauda Ruiz, non lle interese moito que sexa a vocación ou suposta “chamada de Dios” a unha moza de 17 anos, senón o efecto que produciría hoxe, nunha familia da medianía social e aparencia culta, a decisión dunha filla que quere profesar como monxa de clausura. Os xestos e palabras dun sacerdote e a superiora do convento non son suficientes para entender que unha moza con problemas de autoestima decida que ese podería ser o seu camiño, e tamén queda no aire a inconsistencia desta “chamada” ante eventualidades futuras e entre persoas bastante maiores e con razóns dispares e ata surrealistas para vivir alí. A película queda excesivamente aberta en tales cuestións e, á marxe do interese cinematográfico dos seus 110 minutos –premiado en San Sebastián como “mellor película” de 2025- pouco vale como síntoma de cambio sociocultural. Unha cousa parece certa neste momento, e é que “o relixioso” -visto dun modo xenérico-, non suscita o rexeitamento que suscitaba. En todo caso, os solapamentos conceptuais non garanten nada, e menos se con iso se pretende eqquecer cuestións pendentes ou as que no presente contradín o cristianismo evanxélico, o que aparece nos Evanxeos. O suposto misticismo que  poida ter un xesto artístico, benéfico, social ou político, pode ser un bo negocio, pero non é cristián se exclúe a fraternidade ou, en termos laicos, a igualdade dos Dereitos Humanos. Neste sentido, é irrelevante esgrimir a última produción de Rosalía, en que que imita a outras estrelas do Pop como fórmula publicitaria e segue un ronsel xa trillado por cantantes populares que tamén imitaban a melodía e posta en escena do Ave María de Schubert. Hai quen di que “achega aos mozos á fe” obviando que esta é “graza de Deus” segundo a máis Teoloxía católica, e que máis parece buscar récords de vendas sen convencer aos expertos máis fiables en cuestión estritamente musical.

De noite, igual que de día, non todos os gatos son pardos. Estes métodos  de aproveitar reflexos do pasado para controlar poder mostran as cosmogonías que gobernan aos humanos de hoxe. Outro exemplo sintomático está nas noticias que saturan o taboleiro mediático. A abundancia de casos xudiciais permite distinguir o que contan do que sucede. A distancia entre o que parece xulgarse e o que debería xulgarse –e con que prelación- é insalvable para a maioría de espectadores, e é aí onde a maneira de contalo nos medios modela unha realidade acorde co que quere que se pense, non necesariamente ten que ver coa Xustiza. O que convén aos cidadáns tamén é difícil velo nas noticias que suscita a véspera electoral en varias autonomías e, con particular interese en Andalucía, se se contrastan coa mala xestión do cribado do cancro. Situar á fronte de Valencia a alguén non contaminado pola xestión da Dana non lle vai á zaga, e o mesmo sucede co relativo aos apaños que, tras a ruptura de Junts , expoña o Goberno central para chegar a 2027.

Todos os medios –en boa medida para sobrevivir- tratan de poñer a mellor cara para que seguidores, amigos e votantes dos seus candidatos non esquezan. Na simbiose que xeran cos seus lectores, é difícil discernir o que debe refugarse; sempre queda o efecto de confusión, tendente a admitir como válido o que pauta a burbulla en que cada un se move. En todo caso, a proliferación de máis-media non trouxo o mundo feliz; o seu simplismo manipulador tende ao aplanamento do pensamento autónomo e, con iso, ao descoñecemento de como sexan internamente as cousas. A interrelación da economía, a política e a cultura  en decisións que afectan a todos, non frecuenta ese ecosistema, en cuxas análises, con todo, cada palabra e a narrativa a que serve modelan sentimentos e imaxes, cuxa validez se verá cando desapareza o afecto que amplifican os seus likes e influencers. O proxecto de orzamento de gastos da Comunidad de Madrid para 2026 é moi apto para observar que teña de verdade ou honestidade equitativa para a cidadanía a xestión que os deseñou.  En cada partida debúxase a cosmogonía real a que obedece, e é raro que mesmo as deterioracións en Sanidade, Educación e Vivenda, -manifestos nos informes de pobreza, como o último de FOESSA-  queiran ser aproveitados nos discursos e nos medios para honrar a políticos que, na Comunidade máis rica de España, propoñen os recursos máis baixos en capítulos tan sensibles. É un milagre de MAR?

TEMAS: Democracia.- Liberdade de conciencia.- Autodeterminación.- Mass-media.- Ben público.

 MMC (09.11.2025)

Repeticións, propósitos e esperanzas non faltan

2025 avanza en continuidade co que deixou 2024. O simple cambio de algarismo só removeu o que había.

 

Os propósitos de emenda en asuntos colectivos adoitan tardar en emendar os comportamentos. As súas tendencias están tan arraigadas que adoitan tardar en ser modificadas; duran e duran tanto que, ás veces, no que toca á experiencia vital dos individuos, parecen inmutables, capaces de sobrevivirlos por moitas xeracións. Consúltese o refraneiro, esa especie de filosofía popular do escepticismo, e verase como son de vellos os tópicos das conversacións. Aquilo de que “O que a intelixencia non dá Salamanca non o mellora” (que en latín macarrónico parecía máis intelectual: Quod natura non dat, Salmantica non praestat ) é bastante paradigmático de moitas opinións categóricas que se verteron nos medios. Vai camiño de facerse soado a contestación que, seguindo esta teoría, mereceu as chanzas de Fernando Savater ou Jaime Peñafiel á propósito do que, na noite de fin de ano, aconteceu no sketch de Lalachus con Broncano . Citando o que ambos escribiron ou opinaron noutras ocasións a xenealoxía e denotacións das súas expresións verbais deixan en evidencia a volubilidade das ideas segundo varía o vento. Poida que a idade -entre outras moitas variables- sexa o maior determinante de que sexan impredicibles as variacións afectivo-cognitivas que, en etapas máis xuvenís, tiveron formulacións radicalmente distintas.

Compoñentes expresivos, máis lindeiros coa fe dogmática, que cos requisitos do coñecemento científico que Descartes ou Francis Bacon propugnaban como criterio, roldan neste novo ano moitas das interpretacións, desavinzas e discordancias que a complexa realidade segue poñendo diante dos ollos para que os humanos traten de saber a que aterse en canto incumbe á convivencia cos demais e coa propia Terra, onde aínda van vivir durante algún tempo. Cando Elon Musk leve a uns cantos a Marte, é altamente probable que todo cambiase e as variables fosen distintas; poida que a condición, asinada confidencialmente ante representantes de Trump , sexa aceptar un chip co que a capacidade de pensar fose adaptada. Non serán aceptados cantos discrepen da uniformidade cara á que dispositivos diversos, como móbiles, medios e redes sociais, condicionan a cuantos tratan de saber de que vai iso da liberdade e as súas dimensións. Dato significativo é que a IA (Intelixencia artificial ) logrou que medren os crentes que a ven como un instrumento sabio, tan puro e imparcial que nos vai a levar, sen rumbo niingún moral, a unha verdade absoluta. O seguinte infantilismo ao que está a servir é que pronto teremos liberdade para facer o que queiramos, independentes da liberdade doutros e dos donos desas tecnoloxías.

 

Calendario dos meses. Mes de xaneiro. San Isidoro de León.

Pasaron as festas de Nadal, Fin de ano e Reis, cos seus bos desexos de renovación de metas e propósitos, máis aló da xoguetería con que nos entretiveron desde a infancia. É o tempo en que se renovan obxectivos vitais e, igual que no ámbito empresarial, é momento de facer balance e dar conta e razón do imput e outpout  de investimentos do ano anterior. Facenda tamén está xa ás voltas con o IRPF de 2024, pero é o momento de novas expectativas para o ano en curso. Revisar cuestións en que nos educaron e séguennos educando axudará a non perder o tempo. Desde os anos setenta para acá, vimos que o anterior sistema de “Guerra fría” decaíase e daba paso a outro en que , ao parecer, rexía o individuo libre e “normal”. Ronald Reagan, antes de ser presidente de EEUU entre 1981 e 1989, xa fora gobernador de California entre 1967 e 1975, sempre comprometido co neoliberalismo económico e social: rebaixar impostos e, sobre todo, o papel do Goberno na vida socioeconómica e cultural dos americanos. En Inglaterra, á súa vez, xa en 1979 chegara Margaret Thatcher ao cargo de primeira ministra e nel durou un ano máis, ata 1990. En paralelo, alén do Muro de Berlín, as crises económicas e sociais do sistema comunista fixeran da división de Alemaña todo un símbolo. O nove de novembro de 1989 caía ese símbolo de cemento e, sucesivamente, derrubáronse os gobernos do Leste europeo. As estatuas e retratos oficiais baixáronse dos seus pedestais e, como contou en 2003 Good Bye Lenin, mudaron en distintas aparencias de cambio democrático.

 

Soberanos e intervidos

Se non esquecen tales feitos, poderase entender que a xeopolítica non seguise afectando, aínda que doutro xeito, nin a España, nin as demais partes do mundo, en canto a ideas e pautas culturais e, en definitiva, en todo o referente á convivencia cotiá das persoas. Dous trazos complementarios permiten ver o cambio que se operou. Non foi menor o acontecido na voz do Vaticano coa presenza de Karol  Wojtila, quen mostrou entre 1978 e 2005 unha cara que pouco tiña que ver coa de Xoán XXIII e o Vaticano II/II. A que lle enxalzaron os seus haxiógrafos con rapidez é que puxo á Igrexa Católica mirando de novo cara a un pasado restaurador do réxime de cristiandade premoderno. De significado non meramente accesorio é o libro O fin da historia e o último home, en que Francis Fukuyama xustificou en 1992 a salvación dos humanos a través do neoliberalismo político. As ideoloxías –en especial o marxismo- xa non eran necesarias e as forzas do libre mercado bastábanse por si mesmas para lograr unha sociedade sen clases, como segundo apuntaban os seus mentores, podía verse en EEU. Caído o marxismo soviético, “o fin da historia” significaba “o fin das guerras e revolucións sanguentas”; os humanos poderían agora “satisfacer as súas necesidades a través da actividade económica” sen riscos bélicos para as súas vidas.

En España –independentemente do recordo que teña cada cal da Transición e os seus tempos- desde novembro de 1975 non vivimos antes nas pavías das relacións internacionais, nin somos alleos aos cambios de paradigma que están en marcha. Desde a Guerra civil, en ningún momento nos foron estraños os movementos que había ao redor de España. O libro de Joan E. Garcés, Soberanos e Intervidos (Século XXI: 2012) cóntao ben e Luís Horrillo acaba de publicar A espionaxe Británica e Franco (1936-1945) (Universidade de Zaragoza, 2024). Non adoita ser tan comentado o poder constituído polo Vaticano desde os Convenios de 1946 ,o Concordato de 1953 e, ao compás da CE78, os Acordos de 1976-79, no control da cultura, a educación e as liberdades e dereitos dos españois. Repasando esa continuidade documental, e a súa vixencia, pódense entender bastantes das hipotecas que, con pretexto relixioso, teñen que soportar cantos unicamente desexan respecto á súa “liberdade de conciencia”. O cumprimento da profecía de Fukuyama é advertible no número de candidatos a ofenderse se se nomea tal liberdade.
TEMAS: Liberdade de conciencia.- Negacionismos.- Educación pública.- Neoliberalismo.- Neoconservadurismo.
MMC (07.01.2025)

Hai alérxenos na vida social

Achéganse as eleccións e crecen as demostracións propicias á desinformación das cidadás e cidadáns.

Segundo denuncian os alergólogos, medra o número de persoas con hipersensibilidade ao contacto con substancias causantes de fenómenos alérxicos.

En 2050, segundo a OMS, a metade da poboación terá algún trastorno deste signo e a molestia consecuente, non sempre fácil de controlar. Son moitas as substancias que poden producila e o cambio climático está a incrementar este angustioso problema contra o que vacinarse non sempre é posible.

Na vida social, imos camiño do mesmo: necesítanse máis antisépticos para contrarrestar eses axentes causantes de reaccións inflamatorias que poden ser invalidantes; igual que o pole dos falsos plataneiros está a facer estragos en moitos pacientes, a proximidade da eleccións, para as que xa case só faltan dous meses, segrega efluvios que poñen en risco as neuronas máis democráticas; a desconexión sináptica que xeran algúns políticos pode deixarnos con desinformación suficiente para desentendernos de canto din que nos afecta. Parece que quixesen cidadáns de discernimiento limitado, que poñan á súa disposición a liberdade que teñen para elixilos.

 Posibles alérxenos sociais

A obsesión por controlar os impulsos dos votantes parece levar aos líderes do PP para queixarse en Bruxelas varias veces; na última semana volveron a ver á presidenta da Comisión Europea, Úrsula von der Leyen, e contarlle as súas cuitas sobre a reforma das pensións: “opacidade” e pesada “herdanza” acompañaron a outras queixas de marxinación na xestión de recursos europeos e na próxima presidencia española da UE. Actuaron como os chivatos do cole, que se escusaban nos compañeiros para automarxinarse e ver se lograban apoio dos mestres e ser os seus predilectos. A fórmula secretista ás veces tiña éxito e convertíaos nos cómplices dunha vixilancia inmisericorde cos seus colegas: todo estaba ben, castigos incluídos aos supostos infractores de calquera regra disciplinar, con tal de sentirse superiores.

No paquete de alérxenos desta semana, de similar calibre foi o emprego do termo “autócratas” para referirse a algúns dos xefes de Estado reunidos na XXVIII Cume Iberoamericano, en Santo Domingo, os pasados días 24 e 25 de marzo. A forzada sinapse que podía xerar ese termo coa imaxe que do presidente español trasladan ao electorado tratou de deixar fóra de foco que esa reunión é unha cuestión de Estado á que os seus líderes asistiron e deberán asistir cando volvan ao poder, con independencia de que nela concorran merecedores do deostado termo. Por encantamento, para entón deixarán de selo e ata darán por hipotecada a fotografía de Feijóo no barco dun “amigo” en 1995 e condenado en 2009 por “narco”; a foto, difundida en 2013 , volveu a saír nunha sesión parlamentaria a comezos deste mes.

 Xogos coa liberdade de conciencia

 De todos os xeitos, a última sorpresa para as neuronas do común dos mortais foi o mitin coa participación de Yadira Maestre, a predicadora evanxelista de Usera (Madrid). Ningún demócrata ten nada contra a liberdade de conciencia e de cultos, nin discutirá a liberdade de expresión, dous campos primordiais nos dereitos cidadáns; tampouco se cuestiona que se dea visibilidade a un grupo amplo de inmigrantes latinos, comunidade habitualmente marxinada e moitas veces con problemas de exclusión nos barrios e, tamén, nas aulas escolares. A substancia alérxena non é esa, senón a instrumentalización dese conxunto de situacións carenciales para a propaganda electoral da que as neuronas acusan recibo desde hai tempo.

Moitas cidadás e cidadáns, incrédulos, viron e oído nun mitin do PP, a unha señora colombiana, famosa porque di que, nas súas visións o Espírito Santo, Deus concedeulle, entre outras, a graza de curar o cancro e a “enfermidade da homosexualidade”. O pasado día 25, propagaba o goberno de “os xustos de Deus” para os que lle daban voz pública: Feijóo, Ayuso e Almeida. E quedaron estes “bendicidos”, despois de sumir aos oíntes na cultura ambiental anterior á CE78, en que o palio, as casullas e o incenso eran habituais nos despregamentos publicitarios do réxime nacionalcatólico. Despois do que chamaron “A Cruzada”, o franquismo botara man amplamente da simboloxía que a Igrexa católica podía proporcionarlle para o seu afianzamento no poder, desde o propio acto de “acción de grazas” na igrexa madrileña das Salesas, en maio de 1939. Agora, algúns das mellores esencias daquel tempo preconstitucional recobran forza ao compás do aprecio oportunista –electoralista- aos rituais de ida e volta de Latinoamérica; non precisamente os máis liberadores, senón os que encadean á xente ao fatalismo ao ritmo de mil desprezos ao coñecemento.

Bolsonaro e Trump afianzan o seu imperio ideolóxico en formato de rebeldía twitera, coa mediación destes gurús de barrio en que se mestura, como tantas outras veces, o supostamente relixioso co afán de recoñecemento e supervivencia, de que xa deixou pegada o homo neanderthalis. Queda por ver como o toma a xerarquía católica, hexemónica no uso destes dispositivos culturais desde o século IV despois de Cristo na Península Ibérica, cando o Imperio Romano estaba na súa fase de transición á Baixa Idade Media. Despois da “conquista” de América –e a acción misioneira noutros continentes-, a competencia con confesións e seitas de cosmogonías similares nun mesmo territorio expón problemas culturais e, por suposto, políticos. Empeñada a xerarquía católica, desde antes de 1936, en “recatolizar” España, e ocupada en 1977-79, en asinar uns Acordos que lle garantisen privilexios no ensino, e en cuestións morais que incumben a dereitos e liberdades, a liberdade de conciencia anda lonxe aínda. Aínda que empeza agora a pagar algúns impostos aos concellos, a súa educación na unidade da fe séguese amparando, como fixo durante máis de 80 anos, na subsidiariedade do Estado. Estéril foi, en todo este traxecto, o que John Locke explicara en 1689 sobre quen forza a outros a “crer cousas que non cren”; non desexan “formar unha Igrexa cristiá” senón que o fanatismo empregaba “o pretexto da relixión e do coidado das almas para encubrir a avaricia, a rapinae a ambición”.

TEMAS: Liberdade de conciencia.- Liberdade de expresión.- Liberdade de voto.- Pretextos relixiosos.- Intereses privados

MMC (29.03.2023)

Non pode ser doutro xeito?

O recoñecemento por parte da Conferencia Episcopal dun erro nas inmatriculacións que fixeron desde 1998 quédase curto.

Desde os tempos de Manuel Fraga, é dicir desde a Lei 14/1966, de 18 de marzo de 1966-cos seus múltiples xeitos de limitar a liberdade de expresión- empezou a facerse retrouso habitual da suposta normalidade en moitos asuntos, para non recoñecer que a solución establecida era evidentemente curta. -Como non pode ser doutro xeito... case sempre veu querer dicir que fora máis doado deixalo todo como estaba e deixarse ir coa rutina establecida.

Acordos

A recente conversación, acordo ou pacto entre o presidente do Goberno e o da Conferencia Episcopal, é deses feitos mediáticos. Pero as súas fotografías, subidas graficamente ás redes sociais e difundidas nos medios convencionais, parecen destinadas a que lle deamos a volta á reiterativa expresión de Fraga e preguntemos: É que non pode ser doutro xeito? E se non, por que non pode selo? Esta é a cuestión que deixaron pendente os dous xefes, neste momento, de dúas institucións principais. No que saltou aos medios, dá a impresión de que, despois do recoñecemento dun “erro” –case mil veces repetido- na posta ao seu nome de propiedades que non lle pertencían, o asunto quedaba resolto para a CEE, mentres o xefe de Goberno dábase por enteirado e estaba contento pola fluidez cooperadora entre ambas institucións. En realidade, actuaría como unha especie de confesor laico decidido a non
ser rigorista ao advertir algún pesar no penitente e contentouse
coa devolución duns bens erroneamente postos a nome da Igrexa. O xesto daríalle fama e ata poida que animase a algúns outros a pasar polo seu confesionario na Moncloa. Nada que obxectar respecto diso, salvo que eses bens non son do presidente do Goberno nin do seu partido, quedan pendentes moitos outros e non hai información fiable de que pensa facer respecto diso como presidente e, xa que logo, responsable de que este episodio teña a consistencia que corresponde a un Estado democrático. En efecto, non basta con desculparse; a lesión do dereito de propiedade, a inxuria in specie que conleva a acción inmatriculadora indebida e a restitución propiamente tal non se saldan tan simplemente, polo menos iso dicía o libro de Teoloxía Moral do P. Arregui in illo tempore, que non contradi o artigo 48 do Código de Dereito Civil. Por outra banda, a desculpa do “ben común”, que se referiu o presidente da CEE, non pasa de escusa que chove sobre mollado; as confesións relixiosas póñena sempre por medio para xustificar as súas actividades. Adicionalmente, no caso da Igrexa Católica, nos moitos séculos que leva nisto deixou abundante documentación -desde a época constantiniana, sobre todo- da que se pode tirar con facilidade para mostrar exactamente o contrario e que, ante un posible conflito de intereses (confusamente temporais e espirituais), non dubidou en defender, preferentemente, o seu interese particular no lado máis temporal, aínda que o pretexto narrativo que empregue máis tarde sexa o da súa nobre misión espiritual ou, ata, “martirial”. A Historia de Europa, e a de España en particular, teñen múltiples acontecementos -dramáticos moitos deles- en que se pode ver esta confrontación do “ben común”. Moitos “cristiáns de base” foron testemuñas, a cotío, destas predileccións, sobre todo desde mediados dos anos sesenta.

Presente-Pasado

A relación da Igrexa co “ben común” suscita múltiples interrogantes. Cantos crentes teñen anos suficientes para vivir os anos anteriores a 1975, saben como era de parcial e se movía hábilmente pro domo sua. Metidos en aclarar a relación que tivo naqueles anos, a xerarquía católica talvez se debería poñer en coñecemento dos cidadáns o vizosos que foron diversos pactos e Convenios con aquel Estado Novo en 1941 e 1948 -anos de moita fame neste país, en que se fixeron cun gran patrimonio de seminarios e templos, entre outros bens-, ou como o Concordato de 1953 repetiu outro de 1851 no que, entre tranquilidades coas desamortizacións que viña tendo desde Carlos III, quedou en mans da Igrexa a “liberdade de ensino” e condicionou a que ía ser a primeira lei xeral de ensino dos españois, a Lei Moyano de 1857. Máis cerca nese longo pasado, desde a Lei Hipotecaria de 1948 tiveron tempo de inmatricular ao seu nome outros preto de 100.000 bens que non entraron nesta lista do acordo de hai tres días. Queda pendente, logo deste xesto último, saber que pasa coa Mezquita de Córdoba e outros bens do Patrimonio cultural de todos -non recoñecidos nese “erro” contable- , e se multitude de bens que non son lugares de culto, por pertencer á Igrexa, seguirán sen pagar IBI.

Neste territorio dun pasado que segue vivo neste presente, nesta conversación amistosa nada parece que se falou tampouco dos bens que afectan ao sistema educativo. En todos os anos que abarca a presenza oficial do nacionalcatolicismo, as sucesivas leis educativas desde 1938, 1945, 1953, 1957, 1965 ou 1970, recreceron o seu patrimonio escolar mediante continuadas subvencións aos seus colexios; o pretexto de “a súa función social” librábaos de impostos e facilitáballes créditos de todo tipo. Era polo “ben común” escolar? Que patrimonio escolar -e urbano- extraeron as diversas asociacións, institucións e agrupacións relixiosas dependentes da xurisdicción eclesiástica de toda esa amplísima normativa monotemática e, nalgúns momentos case monopolística? Que beneficio sacou con esa “función social” o ensino público, a de todos?

E o futuro? 

Está moi ben que o presidente do Goberno, -como non debe ser doutro xeito-, sentiuse a gusto na sé da CEE testemuñando unhas “cordiais relación” coa Igrexa: ninguén desexa outra cousa. Pero debería explicar con claridade a postura do seu partido respecto dos Acordos co Vaticano subscritos entre 1976 e 1979. Sen remitirnos aos cambios de postura que desde aquelas datas sostivo, e sen mencionar como a LODE, a LOXSE e LÓEA os confirmaron, ou como aumentaron os seus beneficios con Zapatero a través do IRPF, desde 2013 vén dando un recital de adaptacións semánticas respecto de estes Acordos, ata coa LOMLOE non se entende o apoio de miles de millóns de euros anuais a eses colexios, concertados desde 1985, e á presenza “fundamental” da Relixión no sistema escolar. O “ben común” agradecería que a autoridade dun Goberno -se dicente como mínimo socialdemócrata-, explicase por que, en nome dun suposto “aconfesionalismo”, unha confesión particular ha de nutrirse dos orzamentos dun Estado democrático, tendo en conta que é habitual que a súa ética confesional discrepe da de moitos cidadáns, aos que limita a súa liberdade de conciencia. Todo indica, por demais, que esta institución, ao recoñecer unha “malicia” con estas inmatriculacións “erróneas” non amosa propósito da emenda, como esixe unha verdadeira contrición, nin tampouco o vello principio romano: res clamat domino suo.

TEMAS: Inmatriculacións.- Acordos co Vaticano.- Ben común.-Aconfesionalismo.- Liberdade de conciencia.

MMC (Madrid, 26.01.2022).