A guerra nese patio non
ofrece confianza ás transaccións, especialmente ás de carácter enerxético,
vitais no mundo.
Carlos Bousoño, irónico, escribía en 1947 que “Os ríos van á mar/o mar ás praias de moda/de maneira que o mundo está ben feito./ Sobre esta cuestión non pode discutirse. Mais se alguén/quixese alzar a súa voz contra o aserto,/tapar a boca coa proba máis firme: o xeneral…/. A “orde nas filas” a que aludía, e “a boa man” que tivera para facer o que fixera, e “a harmonía preestablecida” para facelo, non o levaban a dicir que, “en xeral”, as praias todas deste mundo eran suficientes para bañarse “no máis xeral xúbilo do Xeneral en Xefe ”. Mutatis mutandis -que adoitaba dicirse para cambiar a temporalidade do que se conta- non parece que cambiasen tanto. A tentación é dicir que non pasou nada desde entón, e que todo segue aí. En 2026, en pleno marzo, o comandante en xefe americano aparece como o xendarme dunha orde en que o mundo debería ser outro, pero o seu empeño en que o sexa non ten “boa man”; só logra que as praias de medio mundo sexan máis perigosas.
A que fora berce
cultural do mundo occidental, sometida a cursilería imperial, repite unha indignidade
de mortaldade silandeira que, sen pausa nin concerto, non cesa de mover
trens que atravesan a noite, medio furtivos, repletos de nenos, mulleres e
persoas que desde Palestina, Beirut, Teherán, Abu Dabi e outros países do
Golfo Pérsico, reviven Treblinka e Auschwitz, Berlín e Dresde, aos
fuxidos de Guernica , a “desbandá”de Málaga , e aos despavoridos de Benasal, Ares do Maestre, Vilar
de Cans e Albocácer, no Maestrazgo. Aquelas probas de precisión para a
Lexión Cóndor xa non cesaron; as cidades alemás -en que os aliados
combinaron fósforo e metralla para destruír mellor gran parte das de Europa
Central- e unha boa parte de Londres quedaron moi tocadas. Pero, Hiroshima e
Nagasaki sinalaron fitos novos para un terror que, en Corea e Vietnam, e nos
masacres do Congo, Uganda e Ruanda, non cesaron de ser paradigma de nova orde imperial
en Sudamérica, e en sucesivas batallas nunhas ou outras cidades dese non ben
chamado “Oriente Medio”. Mesmo, nas violentas maneiras de operar a policía en
tantas partes de EEUU, ÍCEOS (forzas de inmigración) de Trump actúan coma se
as raíces do mal cainita –o personaxe da Biblia que matou o seu irmán-,
rexuvenecesen unha vez máis.
Este clamor por unha crueldade
renovada contra Irán -e a súa área de influencia-, artillada con mísiles,
drons e avións de última xeración, máis aceirados e rápidos que antes, máis
dixitalizados polos seus fabricantes para que as bombas caian certeiras sobre
obxectivos prefixados, concita neste momento moito bandeiras, patrias e paladíns
feroces. Invasores e depredadores do que é doutros, forman compactas filas, ordenadas
en escuadras que comandan mentes cuadriculadas, pechadas a toda razón que non
sexa a da nova orde imperial. Ata nos Parlamentos discútese, con palabras
duras como pedras, se convén ou non poñerse ao lado do máis forte, empeñado
en impoñer a súa lei arbitraria. Os seus “intereses”, amoldados ao que diga
o novo “Rey sol”, fano sentir como o emperador de canto se mova no mundo,
coidadoso de que os seus negocios crezan ao ritmo cambiante das súas previsións
nunha guerra da que tan ben di que “está case terminada” como que “non parará”
ata acabar co potencial bélico dos aiatolás. O máis contento é, Netanyahu, o
seu Grigori Rasputín particular, que trata de cumprir a misión que se
arroga de lograr, cal novo Saúl, que a “terra prometida” alcance, caia quen
caia, a súa máxima extensión e influencia nesa área cobizada en toda a
Historia.
Confianza?
Ao resto de vasallos,
empézaos a inquedar. Se non polos principios que están en xogo -Dereitos
Humanos, Dereito Internacional, fundamentos e Estado de Benestar da UE, e
supostos avances no concerto multilateral dos pobos-, polo menos, porque o comercio,
o do gas e do petróleo, tan determinantes nos hábitos produtivos e relacionales
da vida cotiá da xente, non aguanta ben tanta violencia. Tampouco a vida
democrática e as eleccións, inminentes para o propio candidato a emperador
neste arriscado xogo. A confianza é fundamental segundo a Bolsa, e na nova orde
que quere impoñer o suposto soberano absoluto desde a Casa Branca, implica
excesiva “desorde”. Por máis que queira parecer lúcido con tanto poder
concentrado nas súas mans, o seu desprezo a canto desde o final da IIGM
constituíu “a vella orde” -como lle chama a súa fámula Von der Leyen- asoma
cataclismos nas gasolineiras, nos fertilizantes e prezos do gasóleo
agrícola, e unha cadea de causas e efectos interminable para quen quere cambiar
o pasado para comandando o futuro. Coma se dun conto se tratase, os garavanzos e
as patacas, o queixo e a manteiga, o leite e os tomates, pronto repercutirán
nas bolsas de compra este imperialismo tramposo.
En canto ao Dereito
Internacional e os Dereitos Humanos, unha arma de destrución de neuronas xa
está en marcha entre cantos seguen esta exasperada serie televisada. Se Alberti
xa sentenciaba en 1941 que “a pomba se equivocaba”, e que no canto de ir
ao norte fora ao Sur confundindo mar con ceo, trigo con auga, e noite
con mañá, desnortados parecidos romperon a suposta unidade en política exterior;
a parcialidade partidista do conservadurismo, reservona no seu, culpa polo
si ou polo non ao Gobierno. Estes patriotas , inmisericordes co “non á guerra” non
queren -como en 1990 e 2003, sobre todo- que sexa o ideario de todos. Non nos
espanta, con todo, que poida vir tras a data de caducidade á “vella orde”, cuxa
Declaración de Dereitos tanto custou redactar en 1947. Quéirase ou non -pois o
baleiro non existe en política-, o colonialismo que debuxa a man do Comandante
en Xefe americano, exhibe unha soidade única ante a que deban desfilar
sumisos, coas súas bandeiras e estandartes humillados porque, como certificaba Jorge
Manrique, os ríos sigan indo “dar á mar, que é o morrer”.
TEMAS: Dereito
Internacional.- Dereitos Humanos.- Economía de Guerra e posguerra.-
Imperialismo.- Estratexias xeopolíticas.
MMC (10.03.2026)
No hay comentarios:
Publicar un comentario