Poida que o efecto nos
petos poña máis cordura nos xuízos sobre a guerra de Trump &Cía contra
Irán.
Todo anda revolto e, segundo avanza o mes, achéganse os Idus de marzo, cuxo día 15 do ano 44 a.C. mencionou Shakespeare na súa obra Julio César (1599), poñendo en boca dun dos personaxes estas palabras: Cóidate dos idus de marzo!. Plutarco contara que o previñeran do grave perigo que o ameazaba ese día e como cando ía ao Senado volveran a lembrarllo ante as súas risas “compasivamente”. Antes de acabar aquel día. Bruto e Casio puxeron fin á República e, tras unha serie de guerras civís, Augusto impuxo o imperio político sobre un vasto territorio en que, controlada Hispania, proclamaría a pax augusta. A esta etapa de autoritarismo sobreveulle no século IV d.C. unha longa crise: a cidade de Roma caeu en mans dos Barbari no ano 476 d. C., e a parte oriental daquel Imperio sobreviviría, como Bizancio, ata 1453.
Os variables gustos, impulsos
e estilo de Donald Trump mostran en 2026 unha renovada presenza daquela Pax
romana. Ao velo en “modo emperador”, o paso da Historia parece non existir
e é tentador, nun bucle inesperado do século XXI, asignar este título
aos alardes do 47º Presidente de EEUU, nas kalendas deste marzo. Nun país de
modernidade “avanzada”, pasou a non ser anecdótico. Desde xaneiro deste ano, as redes sociais e algúns medios popularizárono ao facer balance do seu mandato. A
súa man dura no interior, e o seu puño de ferro unilateral no exterior, con
máis de falcón que de pomba ten todos os ingredientes para a comparación. Para
non incorrer en imaxinar unha circularidade do tempo, será pertinente non
obviar que, mentres na etapa de Augusto inaugurábase unha “paz” que -no trazo
groso da distancia-, parecía augurar un tempo de próspera estabilidade, con
Trump parece inaugurarse outro de gran desasosego, inestabilidade e final de
ciclo, en que as bombas e mísiles contra Irán son incapaces de ocultar un proxecto
de contención da China, candidata a liderar a política mundial en poucos
anos. A renovada aposta de EEUU polos combustibles fósiles contrasta co
crecemento chinés en solucións ao quecemento global. O país que pintaban as
novelas de Pearl Buck -desde Vento do Leste, vento do Oeste
(1929), a As tres fillas de madame Liang (1969)- moi colonizado, dependente,
rural e ancorado en tradicións ancestrais, entrou con Mao nunha fase acelerada
de converterse na gran fábrica do mundo e, agora, provedor de tecnoloxía a
todos, ata o punto de parecer o mellor país capitalista co seu réxime comunista.
A guerra de Ucraína, as
aspiracións sobre Groenlandia, a demostración de forza en Venezuela, ou o apoio
incondicional a Israel, son pasos secuenciais do conservadurismo de Trump cara
á limitación da influencia chinesa. Ao recortarlle materias enerxéticas e
posibilidades comerciais, trata de defender bases clave na estratexia militar
que -como as lexións romanas- ten EEUU despregada en distintas partes do mundo.
As súas palabras acerca de Rota e Morón e, indirectamente, sobre o
“terrible” liderado do Gobierno español na cooperación do movemento
loxístico de tropas e bagaxes cara á zona de conflito iraniano, independentemente
de clarificacións e posibles desmentidos, mostra o seu estilo imperialista
de maneira descarada. Irrespectuoso coas reticencias da soberanía española,
expresouse prepotente e insultante e, sen diplomacia ningunha dixo que España é
un “país perdedor”.
Actitudes antihistóricas
Esta anticuada defensa
do servilismo non debería existir en 2026. Estamos cronoloxicamente, segundo
o calendario gregoriano, nese ano, pero o atraso que o ollos de todo
televidente contemplan desde o 28 de febreiro non fixo máis que empezar. Esta
guerra ía ser un paseo, e vai camiño de alongarse. De momento, o propio
“emperador” deuse catro ou cinco semanas máis, e non é previsible que o número
de países xa implicados -sen saber se a escalada implicará a cantos se sintan afectados
por esta ruptura unilateral do statu quo-, pare pronto a escalada de
forza, cainismo e estupidez posta en marcha. O certo é que nos petos de
medio mundo -e en particular os españois-, esta ruptura do dereito
internacional empeza a lembrarlles o que Hitler fixo con Polonia o 01.09.1939. Buscaba
“o espazo vital”-lebensraum-, á conta das materias primas que
houbese ata os Montes Urales e provocou a IIGM. O final daquel imperialismo
nazi empezou onde menos esperaba a tecnoloxía alemá, en Stalingrado, unha
cidade practicamente destruída, como antes o fora Guernica e pronto o estarían
cidades como Berlín ou Dresde.
As chapuzas do
acontecido ata o de agora en Ucraína ou Venezuela non permiten advertir que en
Irán será mellor. Os bombazos da destrución non trouxeron a paz ás mulleres
maltratadas polos aiatolás, nin ás nenas masacradas. Endureceron o seu
réxime e a inestabilidade que xeraron na
rexión pode expandirse fóra, pola gran pluralidade de asuntos económicos
implicados e os moi amplos grupos de persoas afectadas por cultura e crenza
noutras partes do mundo. As probabilidades de estender o conflito lembran
como aquel atentado de Saraievo só foi o detonante da IGM; os moitos problemas
que estaban pendentes en xullo de 1914, fixeron desaparecer o Imperio
Austro-Húngaro e cambiaron o mapa global.
Trump trata de conter a
influencia da China, pero a súa metodoloxía é anticuada. Os seus
conselleiros non lle din que, por este camiño, “o rei camiña espido”, metido en
escaramuzas só plausibles para o taimado Netanyahu. Tamén deixa apuntamentos para
o que a escola non debe ser. Nun momento en que as políticas educativas excluíntes,
por moito aparencia de “calidade” que esgriman, non constrúen a “educación
común” que corresponde a un sistema democrático, a propia Terra, farta de
tanta imbecilidade dos humanos, rexeita as privatizacións de “o común” e os
privilexios a “os selectos”. Ese camiño é contrahistórico.
TEMAS: Liderado
político.- Pugna USA/ China.- Conflitos internacionais.- Historia e
contrahistoria.- Convivencia ou privilexio.
MMC (06.03.2026)
No hay comentarios:
Publicar un comentario