Pombas, gaivotas, leóns e outros animais

Entre os animais con máis crédito para simbolizar a paz, a pomba gañou no Xénese a primacía.

Da incerteza significativa da pomba, dan conta moitas das prescricións en espazos tan emblemáticos como a Piazza veneciana de San Marcos, causadas polos danos en cornixas, fachadas e tellados, e a posibilidade de que porten enfermidades infecciosas. E despois do éxito de Richard Bach con Juan Salvador Gaivota en 1970, non houbo máis remedio que admitir a rapacidade carnazal que diversos ornitólogos coñecían cando, traspasadas as ribeiras litorais, internáronse en espazos do interior, para satisfacer como ratas as súas necesidades alimentarias. Tampouco as fábulas e contos están exentos de incerteza; se as primeiras son máis dadas a exaltar unhas ou outras calidades, os contos están cheos de advertencias sobre o engano ou disfrace que a metáfora faunística pode encerrar, sobre todo en animais próximos á experiencia infantil. No plano pictórico, a ambigüidade semántica da pomba quedou de manifesto a partir do Congreso Mundial da Paz en 1949, cuxo emblema deseñara Picasso; tendencias proclives ao falcón consideraron equívoca a pomba, en plena Guerra Fría.

Demo. Anónimo século XVIII. Museo Nacional de Escultura.Valladolid

Desde a entrada en escena do neoimperialismo que exhibe a Casa Branca nas constantes proclamas mediáticas de xestas de Trump, o león e a aguia levan primacía da súa “Xunta pola Paz”. Multiplícanse, equívocas, na ornamentación da súa barroca sala de prensa e no significado do concepto que ensina agora en Irán. Falar de “cambio do réxime” dos aiatolás a bombazos é como matar moscas a canonazos e, ademais, repetir a praxe de sucesivos fracasos nesa zona desde que, en 1953, o derrocamento británico-americano do primeiro ministro Mosadegh -por querer nacionalizar os recursos petrolíferos- mantivo nas portadas do HOLA a Reza Shah Pavlevi e á súa esposa Farah Diva ata que, en 1979, produciuse a revolución dos aiatolás. O león guerreiro da bandeira desa familia espera que volva a súa quenda, pero a Primeira Guerra Mundial xa relegara aos libros de texto a importancia que nese territorio tiveran o Imperio Persa (S. VIN-IV a.C.) ou o Imperio Sasánida (S. III-VII d.C.). Desde a IGM, o control do petróleo e a posición estratéxica do territorio respecto a Rusia, á Asia occidental, e ao núcleo dos países árabes mantiñan relevancia no Golfo Pérsico e no Estreito de Omán. O tipo de goberno que teña Irán non ten importancia se non pretende superar a ancilaridade, se non compite pola hexemonía nesa área, ou non rebaixa o papel que -como mostrou Lawrence Durrel no seu Cuarteto de Alexandría (1957-1960)- ten encomendado Israel desde 1947. (Acababa de ter lugar a “Guerra da Canle de Suez” en 1957 e o colonialismo inglés quedárase sen unha peza crave no taboleiro colonial, en plena Guerra Fría, a favor da URSS e USA).  

A particularidade da crise actual, coas súas demostracións de forza aérea e competencias en tecnoloxía bélica de última xeración radica, esencialmente, no reposicionamiento da capacidade de EEUU para reafirmar os seus intereses xeopolíticos nesa zona do mundo, cando as maneiras que mostrou -antes, durante e despois da Guerra Fría- están en risco ante o que puidese alcanzar sobre todo China. Este é o horizonte que presidiu as decisións de Trump respecto a Venezuela -para reforzar a súa hexemonía no “patio traseiro”-, e é o do apoio incondicional a Israel fronte aos palestinos. É, así mesmo, o que pregoa o seu neonata “Xunta de Paz” para burlar a xurisdición internacional da ONU. Por unhas semanas, guiará a prepotencia dos acontecementos que o pasado sábado -28 de febreiro- empezaron a encher os televisores con imaxes. A capacidade de obstrución dos iranianos é mínima, pero non o sería se a súa capacidade nuclear crecese ou se asociasen con Rusia, India ou China. Esta “Operación Furia Épica”, á parte de prexudicar á subministración de petróleo deste país, mostra medo a perder o número un mundial no ranking do poder, influencia e toma de decisións. Desde o Imperio Exipcio ou Asirio, o de Alejandro Magno, Roma e tantos outros trataron de seguir sostendo, con actos de forza similares, as prerrogativas das súas metrópoles. O America First de Trump non dubidou en romper unha das súas principais promesas electorais.

Aínda que morto o Aiatolá Alí Jamenei, o seu réxime non mereza queixumes pola súa posible desaparición, o número de mortos que traia o intento de suprimilo aumentará a suma dos que xerou desde a caída do Sha. Empregar a forza para logralo non dará resultados fáciles como noutras ocasións, nin producirá unha verdadeira democracia en Irán. Este método intrusivo, ilegal de raíz, alega o perigo nuclear para xustificarse, do mesmo xeito que -co apoio de Aznar- se pretextaron contra Iraq “armas de destrución masiva”. Abandonada unha política de multilateralidade, e rotas as negociacións que estaban en marcha, non tivo en conta a resiliencia nacionalista iraniano, nin os danos colaterais que xere no mundo. Poida que logre impoñer un soxuzgamento similar ao logrado en Palestina e outras áreas do Norte de África, pero non “a paz”. As formas que impoña de servilismo colonial -agora, con Isreal como o Estado USA 51- aparentarán o contrario, pero o silencio non evitará que, se res clamat domino. a xustiza siga reclamando o seu nos ollos dos nados nesa terra.

O relato desta secuencia xeopolítica, alimentada con demostracións de forza militar e dispositivos dixitais da IA, non se ocupa  do porvir dos Dereitos Humanos no concerto mundial de relacións e intereses. A súa intención e esforzo xeran máis competencia polo poder, máis necesidade de medios para logralo e máis ansiedade en cuantos inscribir nesa cadea de dependencias. A cultura para posicionarse nesa escala de xerarquía clientelar é a que esixe -no ronsel de contradicións da UE- Alberto Feijóo en X: “Estar sen matices onda as posicións liberais”. A súa ruptura do consenso nacional en política exterior está moi en liña co “fracaso” da segregación que as políticas educativas españolas- sosteñen desde as Autonomías. O aprecio de Susan Sarandon, con motivo dos Premios Goya, ao apoio de España á causa palestina, probablemente ignore esta e outras formas internas de desigualdade .

MMC 02/03/2026