Adquire agora un ton reiterativo de cálculos e
expectativas alucinatorias doutras pelexas neses mesmos territorios
Ao ritmo que vai a súa estatística
de mortos , a guerra sionista en Palestina leva camiño de engordar a súa
conta diaria na área onde Lawrence de Arabia creu pelexar por unha
unidade que pronto vería fragmentada entre diferenzas da teoloxía política
musulmá. Á luz do que está a ocorrer, á película de David Lean sóbralle o
romántico aire épico que, en 1962, Peter O´Toole daba ao personaxe que buscaba
a complicidade das tribos nómades do deserto contra o imperio otomán. Thomas
Edwar Lawrence, a persoa cuxo interese arqueolóxico polos restos das Cruzadas
fora utilizado durante a IGM para os intereses neocoloniais de Gran Bretaña e
Francia, apenas ten unha lixeira secuencia que lembre a súa decepción ao
darse conta. Tras unha lixeira referencia ao final da película, están as desavinzas dos grupos árabes, as loitas polo poder e os desastres
dunha guerra en que a súa vida estivera en risco; acrecentaron unha depresión
que as mortes de persoas moi próximas xa lle causaran, e o Lawrence de
verdade abandonou Damasco rumbo ao Reino Unido en outubro de 1918.
A lenda que a famosa
película pretendeu manter presentándoo como un ser complicado, e vítima doutros,
parou interpretacións que o viran manipulador e ambicioso. Quedou vigorosa, con
todo, nos lectores da súa autobiografía: Os sete piares da sabedoría
(1926) e en quen viu un conxunto espléndido de actores. Non deixou, con todo, de
ser un personaxe equívoco, dos que os relatos -cando están armados por
influentes voces- sosteñen a súa fama ante evidencias de que non son superheroes.
Os perdedores non adoitan ter salvadores da súa parte, por máis que non cesen
de oír historias e lendas en que o ben sempre triunfa e que o mal dos anxos
caídos ha de pelexar con arcanxos como San Miguel e pintores, escultores e libros,
como o Paraíso perdido, de Milton, ou o Libro de Enoc, da
Etiopía precristiá, en que “Os
elixidos terán luz, gozo e paz. E
herdarán a terra” (5.6,i).
Paz na Terra
Na guerra en que andamos, o compoñente salvífico tamén é fundamental. Ningún relato, en prol ou en contra , é alleo á súa liña argumental. Por oposta que sexa á realidade, tratará de non deixar indiferente a ninguén aludindo a vantaxes que deban lograrse ou preservarse, ben sexa como as que motivaban as narracións bíblicas, en que a anxeloloxía imaxinada polo Areopagita na Idade Media -e reiterada no Catecismo do P. Astete-, facía prevalecer a cosmogonía monoteísta de índole espiritual, ou ben se amparaba no politeísmo da Ilíada e a Odisea, cuxo suposto “paganismo” insistía no proveito material dos vitoriosos das súas contendas. Neste momento, as narrativas de quen, sen estar na fronte de batalla, refírense o conflito existente na área de confluencias iranianas e israelís, atenden explicitamente ás materias primas, e ao fluxo do petróleo e do gas nos roteiros que pasan pola Canle de Suez e os Estreitos de Ormuz e de Aden. O Golfo Pérsico e o Mar Vermello poden colapsar a nivel mundial, cando é máis vital o seu control de turistas, traballadores, mercadorías e contedoras de compoñentes e produtos industriais. Afecta as relacións e transaccións de todo tipo entre Asia e Europa, como mostran as incertezas da Bolsa; son asuntos tanxibles os que obrigan a que todos os relatos, incluso os contrarios a esta guerra, invoquen razóns e supostos de máis abstractos e ata espirituais. Cando os Dereitos Humanos e a Fraternidade, son evidentes en cantos din “Non á Guerra” e opóñense á imperial prepotencia militarista, invasora dos iranianos, máis oportunistas soan as invocacións e rezos, cuxo utilitarismo pragmático transmite a confraría de cantos acompañan con pregarias ao novo emperador ou están dispostos a facelas. O seu aparello conceptual, prexuizado por motivos culturais, ou inducido por rancores fronte á todos, nin é capaz de ler na Biblia perspectivas humanitarias, cordiais coas carencias humanas, nin acepta que a Ciencia contraveña os seus manexos en que a penitencia, o castigo e o esforzo caen sempre ao lado dos menos poderosos. As súas rogativas invocan esa orde, tan “natural” que din ser “como Deus manda”. Non dubidan de que sexa xusto, aínda que fose imposto polos máis fortes, e culpan como “perdedores” a quen non se aveñen a que a súa “liberdade” sexa protexida por “superiores” que queren gobernar as súas vidas e que “se lles siga a corrente”.
Cantos se preocupen polo
retroceso que, tras esta guerra, poidan sufrir dereitos como os que o pasado
día oito reclamaban millóns de mulleres no mundo, a primeira sospeita de
que poida suceder téñena no cabreo de Trump por que os iranianos reafirmasen -entre
queixumes polo pouco caso que fan ao seu poderío- unha resiliencia numantina
con que non contaba. A falta de respecto do emperador polos seus propios
mortos, ao recibilos en EEU, máis a moi probable orixe consciente dun
dos mísiles que impactaron nunha escola de nenas en Teherán, axudaron a
que saíse elixido o fillo do aiatolá Jamenei para sucedelo na xestión máis
dura do conflito. Doutra banda, se no canto de considerar como perda de
ganancias non facerlle a onda, repárase na traxectoria de quen racha as
vestiduras por non compadrear con el, dá medo. A Educación -igual que a
Sanidade, a Vivenda e outros dereitos da CE78- reflicte a calidade dos relatos en
que o benestar e legalidade equitativa de todos están en risco , e que
os aiatolás non sexan boa xente non explica que situacións como as que José
Luis Pazos expoñía no ano 2018, no seu libro: Non nos calarán!, sigan
vivas. É preocupante que o Informe coordinado por Pedro González de
Molina en 2024, sobre Segregación escolar: un problema de Xustiza social sen
resolver, sexa tan grave que España é un dos países máis segregadores de
Europa. E é moi pertinente -entre outras cousas- tratar de saber como é
posible que, en pleno recambio de “os pocholos” na Comunidad de Madrid, a nova
conselleira non mude o fermento erosivo dos centros educativos públicos.
Haberá que rezarlle, “sen derramar unha bágoa”, como quere Von der Leyen
desde a súa visión dos “intereses europeos”?
TEMAS: Dereito
Internacional.- Estratexia europea.- Ética e perplexidade.- Xeopolítica
mundial.- Violencias estruturais sobre a Educación.
MMC (09.03.2026)
