O bo camiño do “tanto me ten” e o principio de Peter

Non só Feijóo, tamén Argüello vén dicir o mesmo: estamos na vía correcta para que todo camiñe cara á ultradereita.

Convén aclarar que o que din estes personaxes do momento non é a prudencia nin a quietude que recomendaba o pietista Miguel de Muíños a finais do século XVII. Tampouco se trata do precepto da prudencia práctica para “saber vivir” que recomendaba Baltasar Gracián no seu Oráculo moral. Este quietismo tende en política -e en certa  teoloxía política máis- ao doce far niente e deixar as cousas bastante máis atrás do que están. Sen un incerto consello da IA talvez Feijóo non falaría do “cancro” da abstención laboral como fixo; supónselle avezado estratego para chegar pronto onde hai tres anos que lle gustaría estar, na Moncloa, e talvez o máis rompedor que se lle ocorre é orientar os camiños deste país cara a como  estaba antes de decembro de 1883, cando a Comisión de Reformas Sociais aprestouse a facerse unha idea de como andaba. Das respostas a aquel cuestionario, individuais e institucionais, en formato oral e escrito, interésanlle as máis “naturais”, anteriores a que en xaneiro de 1900 decidísese a primeira lei social, relativa aos accidentes laborais. Iniciábase un longo camiño -aínda incompleto- para que a xustiza distributiva limitase os males dunha durísima “cuestión social”, en que a relacións laborais causaban a gran miseria da maioría de asalariados, sen contar a de quen nin salario de fame tiñan. É posible que os compañeiros de partido de Feijóo se deixasen levar polo principio que Lawrence J. Peter ensinaba en 1969 acerca de como ser promovido a postos de maior responsabilidade non implicaba ter as habilidades que require o novo posto, pois a competencia en algo adoita empuxar a non ter reparo en exhibir unha máxima incompetencia. Como se está vendo, a sensibilidade do líder galego parécese a dun empresario téxtil de Terrasa que, con motivo da Lei de 13.03.1900 -contraria ao traballo de menores de 9 ou 10 anos- e, sobre todo, a de 27.12. 1910, que non admitía menores de 16 e limitaba a xornada laboral, argumentaba que ese salario era imprescindible para que as familias obreiras non morresen de fame.

Tampouco a procura xerarquizada da verdade garante que Monseñor Luís Argüello, unha vez alcanzada a dirección da Conferencia Episcopal Española en 2024 -despois dunha carreira en que mesturou brillantemente o dereito civil cunha suposta “vocación” eclesiástica-, garante que canto expresa de palabra, obra ou omisión, sexa incontrovertible. Outros antes del fixérono e, con igual desacerto en xestos como o desa expresión equivalente á de que quen se pica allos come, nin se decata de que non é un cidadán calquera exercendo o seu dereito á liberdade de expresión e de conciencia. A ambigüidade con que tira a pedra e esconde a man dicindo o que di e tratando de dicir que non o dixo e que lle terxiversan “o contexto”, é un vello truco histórico, tamén no ámbito privilexiado da súa Igrexa. Máis pendente de servirse dos Acordos de 1976-79, que de servir a que os seus fieis crentes teñan unha liberdade acorde coas esixencias que un sistema democrático non esqueceu, o seu exemplo inmoderado talvez prefira que o Estado denuncie ese solapado Concordato. Así podería falar como calquera outro cidadán, cando queira ou estime que debe facelo porque non lle gusta o que ve, oe ou dinlle que diga. Polo texto e o contexto cronolóxico en que di o que di, non fai falta que diga de que lado se pon ou a quen defende, ampara ou xustifica. Nin na Moral católica dos libros do BAC é igual; as razóns da restrictio mentalis -tan frecuentes no século XVIII- adoitaban ser máis sofisticadas, e no partidismo sociopolítico aberto, a vía tradicionalista a que se adscribe de continuo -dentro das plurais maneiras de entender o catolicismo-, non sobrepasa o que defendía en 1929 o P. Azpiazu, S.J. na acción social do sacerdote: ”o sacerdote debe saír da sancristía para ir ao pobo; pero debe saír coa cruz alzada e o bonete posto, de roquete e estola, como a obras propias do seu ministerio. Entón, a dignidade do sacerdote nin se minora se se embaza, senón que crece e se dignifica”. Segundo Azpiazu, “O sacerdote ten unha misión máis elevada que a política, pero cando o ben de la Iglesia o pide non debe deixarse enganar polo erro liberal”, para estes ”valen toda clase de argumentos con tal que sirvan para que o clero non poida defender nin os seus propios dereitos” (páx. 342). O publicista xesuíta non contaba que, nin antes nin despois daquela suposta Cruzada polo ben, as alianzas a que respondía o seu criterio eran as que evocaba Ramón J. Sender no recordo de Mosén Millán aconsellando ao seu mozo fregués, Paco o do Muíño, en Requiem por un campesiño español (1953).

As coincidencias de camiños polos que andan estes locuaces personaxes son de antes da CE78. O político Feijóo avense máis coas reaccións ás políticas laborais activadas na posguerra, que coa reforma que o propio franquismo iniciou nos anos sesenta, ou as que, na Transición, dispuxeron aLei  de Relacións Laborais de  1976,a de Relacións de Traballo de 1977, ou as disposicións que, desde 1995 a 2015, lexislaron O Estatuto de Traballadores. Canto máis atrás, mellor: antes de 1901, ningunha lei regulaba nada neste campo, nin sequera os accidentes de traballo. Pola súa banda, ao eclesiástico Argüello se tivese en conta a historia de cando naceu en Terra de Campos e a comparase, sen máis, polo menos, co que o seu xefe León XIV expón na encíclica Magnifica humanitas como esixencia dunha ética universal, talvez fixese oídos xordos a quen lle suxerira esta perspectiva de ver en ollo alleo as vigas que non ve nos seus, ao revés de Mt.7, 1-6 e Lc. 6, 37-42.

.Estes faladores hodiernos, prolíficos en escorrer o vulto para que o futuro deste presente tosco mereza a pena, falan do seu mundo fetén do ben, combatido por malos sempre gañadores -como quería o maniqueísmo e cantos entenderon que a Cidade de Dios e a polis civil debían coincidir. Desde o Hieropagita ata Hitler ou Franco, foron moitos os que comeron a conta desta teoloxía política. Con esa cosmogonía na cabeza, a Feijóo non lle importa a longa cadea de presións e represións a cantos ousasen dignificar a vida de todos: el vira cada vez máis cara a VOX. De Luís Argüello, cabía esperar que o seu paso pola Facultade de Dereito da súa cidade -xusto cando Martínez Esteruelas e o reitor José Ramón del Sol pecharon a Universidade o 02.02.1975 máis de sete meses- ampliaríalle o campo de visión sobre a súa “comunidade” ou sobre como deba rezarse o “Pai noso”, pero alguén o converteu ao espiritual de estar de volta daquilo

M. Menor (12.07.2026)

Non é iso, non é iso

Julia Navarro publica en diversos medios o seu artigo...No es eso, no es eso

(A traducción é nosa)

Pois non, non estou entre ese 65 por cento que cre que no noso país hai "lawfare", ou sexa, que hai 

xuíces cuxas decisións responden a intereses que nada teñen que ver coa Xustiza. O que si creo, 

porque as evidencias son abafadoras, é que desde o poder político -ler Goberno e o partido e 

socios que o sustentan, ademais da armazón mediática que lles é afín-, vénse azuzando esta idea 

que xa calou en boa parte da opinión pública.

Non direi que me sorprende que desde o Poder e as súas terminais se esmerasen en convencer, iso si, con éxito, que todo asunto que chega aos tribunais, e ten como protagonistas a persoas próximas ao Presidente, ao Gobierno ou ao PSOE, son froito de campañas infamantes dos seus opoñentes políticos, e por tanto falsos de toda falsidade. A consecuencia é que calquera decisión adoptada polos tribunais, que non dean a razón ao Presidente, aos membros do seu goberno e do seu partido, ou a familiares próximos, son consecuencia dese "lawfare". E así, con esta campaña tan falaz como irresponsable, tentan minar a credibilidade do Poder Xudicial, que é un dos bastións do Estado de Dereito.

Que convencesen a parte da opinión pública, nada menos que ao 65 por cento da poboación, é sen dúbida preocupante. Non direi que non poida haber membros do "Poder Xudicial" que non actúen coa imparcialidade que deben, pero resulta pouco crible que sempre se sinale a quen está investigando ou teñen que xulgar aos que forman parte ou están nos arredores políticos ou persoais do Poder actual. De maneira que esas enquisas, aireadas para reafirmar a campaña contra os xuíces aos que lles tocou abordar asuntos do Poder, é un capítulo máis nesa batalla, que veñen librando precisamente desde o Poder, contra todos os que non se dobregan aos seus intereses. Pero non hai goberno que cen anos dure e por tanto tamén Sánchez pasará porque ninguén ten o don da eternidade; o problema é que a súa herdanza non pode ser peor: para manterse no Poder, el e os seus véñense saltando a Constitución á toureira, aliáronse cos partidos anticonstitucionalistas pagando prezos infames, dividiron o país entre os  seus incondicionais e o resto, e veñen demostrando que neles a ambición non ten límites. Pero volvo ao principio: convencer ao 65 por cento da poboación que en España hai lawfare é peor que un erro, é asestar unha puñalada á credibilidade do noso sistema do que un dos seus piares é o Poder Xudicial.

Julia Navarro 10.07.2026

O soliloquio de Trump na OTAN ten corifeos

Antes e despois da reunión anual de Ankara , actuou como a pitonisa de Delfos, pero en plan século XXI e pro domo sua.

Delfos, o monte Parnaso, o oráculo e Apolo reúnen elementos sobrados para unha parábola ou comparación co que dá de si Trump, a OTAN, a presenza de España nela e, sobre todo, a súa instrumentación. O Parnaso e as inspiracións da Pitonisa dos oráculos non eran alleas a dependencias e intereses. O Apolo pitio orixinario non tiña riquezas, pero a acumulación de donativos, sobre todo no século IV a.C, antes de que a cristianización acabase co santuario oito séculos máis tarde, foi motivo de pelexas e saqueos.

A comida frugal. Pablo Picasso, 1904.

A OTAN nunca foi gratuíta e a súa orixe en 1949, en plena Guerra Fría, igual que o da SEATO para o Sueste asiático en 1954, serviron para protexer a primacía socioeconómica americana fronte á URSS e fronte ao expansionismo chinés. A segunda destas organizacións, desaparecida en 1977, levou a EEUU a dispoñer outras maneiras de protexer os seus intereses na zona, principalmente desde Filipinas, Corea do Sur, Xapón e Taiwan. A partir da caída do Muro de Berlín en novembro de 1989, os obxectivos americanos en Europa se reconfiguraron ata as guerras de Putin no Leste europeo, e Ucraína puxo de manifesto, por unha banda que a defensa da UE estaba moi dependente de EEUU, e que a gobernaban os americanos; a quen máis beneficiou este conflito, por compra de armas e enerxía, e en canto ao oportunismo das regras comerciais e instrumentos de intercambio -e en definitiva, en canto ao balance dos servizos da OTAN ou algún substituto- é a EEUU, ata o punto de que se os europeos queren mellor cobertura de defensa militar, as condicións póñenas tamén eles. As sucesivas reunións anuais dos socios da organización, foron mostrando estas esixencias; a decisión de contribuír  cada un co 2% do seu PIB tomouse no cumio de Gales en 2014, onde se propuxeron dez anos para logralo. Na da Haia, de 2025, avalouse a idea de que o aumento do gasto anual en defensa subise ata o 5%,e en Ankara reapareceu esta cuestión. Sen que todos os membros alcanzasen aínda achegar o 2%, o Goberno español puido certificar que cumprira o anterior obxectivo do 0,9%, que a súa contribución efectiva con persoal e medios era suficientemente ampla nas frontes encomendadas, e que superaba abondaente o 2% estipulado ata antes da reunión de Ankara: se se lles esixía chegar ao 5% tería que recortar unha ampla serie de servizos sociais.

O realmente propio do mundo délfico foi o apolíneo oráculo que saíu de boca de Trump, capaz de pasar en apenas dous días dunhas airadas palabras sobre España, os españois e a súa contribución ao tesouro da OTAN, a unha mansedume expresiva sobre o “xenerosa” que fora a contribución de España. Por medio, andou a suposta enteireza do presidente español, a beatífica mirada escrutadora do presidente desta organización, Mark Rutte, sempre pendente de que o oráculo se sentise feliz entre bravatas, ameazas e sortilexios de negocios inconfesos, e non faltaron en España os corifeos supostamente populares, fieis á súa tradición de cipaios, inquietos por se o troiano americano non dera suficientes mostras de ser un dispositivo dos aqueos para asaltar os muros da polis hispana e ata europea.

Milagrería hispana   

Despois de que  falase o oráculo en Ankara, unha réplica non menor desta hierofanía reveladora da verdade e do ben acábao de encarnar o bispo Argüello. Con tal seguridade fíxoo que non coidou as costuras a que respondía, atentas sempre a que o Dereito que aprendeu na Facultade vallisoletana lle servise para coidar o seu rabaño conservador e ata ultra. Da súa sede episcopal ignora o que sabe. Por exemplo, que desde a súa catedral, e en procesión do Santísimo ata a capela, desa Facultade en 1940, a inauguración de curso valeu para mostrar como os males de España erradicábanse perseguindo mestres. Nesa diocese, sente continuador de Gandásegui, quen á parte de esixir ao gobernador que vixiase a moral dos seus diocesanos, esixía para Valladolid a honra da primeira reacción antirrepublicana (B. Ou. Arzob., 1, do 24.01.1937, páx. 4).. Fala agora de “bandas”, e acaban de lembrarlle a dos pederastas. E tampouco estaría de máis que non esquecese os privilexios económicos dos Acordos de 1979; comprometéranse a sufragar os seus gastos de supervivencia e non os cumpren, pero teñen recrecido a súa presenza no Rexistro da Propiedade mentres amparan bandas pouco democráticas para que falen por eles; O Debate volve estrañar o intento de partido católico propio, desde o que expresarse en público como calquera cidadán, dubitativo de se para entón seguirán esixindo que “mulieres in ecclesia taceant”).

Neste concurso de oráculos, non podía faltar Isabel Ayuso. Subida ao pedestal da Porta do Sol, lugar que quere manter sacralmente incontaminado do seu pasado, aproveita a Casa de Correos para exhibir os seus fervores. Ante todo, o familiarmente afectivo e, sen pedigree apropiado, tamén o da súa intimidade co ben da clase dominante en Madrid desde que era Corte dos Milagros. Nos seus xestos e representación política, isto é prioritario; os demais non existen e, se a alguén non lle gusta, que se vaia. As súas réplicas na Asemblea -ademais das súas roldas de prensa e a súa Telemadrid- cumpren as mellores expectativas de cantos ían a Delfos a escoitar á Pitonisa. Son de admirar as súas palabras de arroupamento á doutrina de Feijóo acerca do “cancro” desta sociedade. A confusión entre a abstención laboral e dereitos de paro non a goberna na Moncloa o seu partido, pero ansia facelo, cando xa máis do 70% de españois perciben o agarimo que lles teñen; as competencias que xestionan as Autonomías, por exemplo, nas listas de espera de Sanidade, cada vez máis longas desde que Esperanza Aguirre se comprometese a reducir a súa demora antes de 2003 (o ano do Tamayazo).

No caderno deste verán, esperando que España pase cuartos na Copa do Mundo con añoranza do gol de Marcelino en 1964 contra a URSS -e sen pitonisas nin pitonisos pasados de adrenalina-, é de interese lembrar que Kavafis xa deixou dúbidas en 1904 sobre que sería de nós sen “os bárbaros”, cando seguramente “fosen a solución despois de todo”. Mark Twain xa advertira en 1901 como llas gastaban en Missouri algúns conversos á democracia americana.

TEMAS: Xeoestrategia internacional.- España e OTAN.- Neocolonialismo e Soberanía.- Paro, o abstencionismo laboral e listas de espera sanitarias.- Hieropolítica e Democracia.

MMC (Madrid: 10.07.2026)

Por que medra e extrema dereita...?

O polítologo e profesor Xosé Luis Barreiro Rivas achega a súa reflexión no artigo que publica  en La Voz de Galicia de hoxe, 09.07.2026

Por que crece a extrema dereita?

Xosé Luís Barreiro RivasA TORRE VIXÍA

A sociedade europea, a máis feliz do mundo, está a vivir un paradoxo que non sabe administrar. Porque, convencida de que entregar o goberno á extrema dereita ten riscos abafadores que permanecen no subconsciente colectivo, vótaa cada vez máis —como en Italia, Alemaña ou Francia— para desfacerse da demagoxia progresista e populista que, coa soa finalidade de manterse no poder, está a vendernos os restos da utopía marxista, e amolando a cultura constitucionalista que repuxemos con enorme éxito tras a derrota do fascismo.

Ante tan radical estupidez, perdemos moito tempo buscando solucións a un problema xa estendido, o de parar aos abascales, as lepenes, as melonis, os chrupallas, os trumps, os kastes e os bukeles, sen observar que todos eles chegaron ao poder, ou xa o rozan, polo voto libre dos cidadáns, que, polo que se ve, temos unha empanada mental de prognóstico reservado.

O problema é que, incluso os pobos máis avanzados, estamos a lle perder a cara á democracia, que, de ser un instrumento orientado cara á gobernabilidade centralizada e eficaz, dependente das urnas e dunha cultura e uns costumes orientados á liberdade e o consenso, pasou a unha simplificación desastrosa —que é a conquista do poder e a permanencia nel— que se presenta agora como un requisito do benestar que admite tretas, pillerías, infantilismo e abuso do poder e da legalidade vixente. Por iso chegamos a esta estraña crise na que nunca nos saen as contas.

Se Le Pen pode chegar ao poder cunha pulseira de control, e Sánchez cre que pode permanecer na Moncloa rodeado desta tropa, deste currículo e desta chulería resistente, só se debe a que hai xente disposta a apoialos. E todas as nosas investigacións teñen que dirixirse cara aí, e non a saber se Sánchez é San Buenaventura e Abascal un Nerón que toca a lira. Porque a democracia é un sistema de goberno e non un concurso de buenismos naturais.

O noso problema é que reducimos a democracia e a súa cultura ao xogo dos tres pes —populismo, polarización e presidencialismo—. E xogando con esas cartas sempre nos saen sáncheces ou os abascales de esquerda, de dereita ou de centro, rodeados de ministros lacaios e papagaios, con programas a curto prazo e co estigma de que, votemos o que votemos, sempre obteremos o mesmo resultado e sempre será posible manipular o ditado das urnas.

Para que non quede nada en pé, tamén temos un sistema mediático que nos convence de que, cando Juanma Moreno chega ao poder con 52 deputados, de 107, o gañador foi Abascal, que lle prestou dúas cadeiras de brazos, mentres o PP saíu derrotado e inhabilitado para gobernar España.

Por iso dixo San Agustín que, se andas buscando algo que che falta, ou unha resposta ás túas dúbidas —noli foras ire— non o busques fóra de ti; mira o teu interior, e terás a obvia solución que, debido á innata tozudez humana —este engadido é meu—, nunca te atreverás a seguir.

Reafírmase o vello refrán de que o non pragmático é irrelevante.

Primum vivere, postea philosophare díxose moito nos anos en que a reforma do Ensino Medio de 1938 estivo vixente.

O tópico perviviu despois da LOEM de Ruiz-Jiménez en 1953, pero hai quen o atribúe a Hobbes, cuxa concepción materialista do ser humano, e absolutista en colectividade, quedou expresada na súa homo homini lupus. De todos os xeitos, Cervantes, xa explicara algo parecido nun soneto previo á primeira parte do Quixote, ao situar a Babieca, o lendario cabalo do Cid, falando con Rocinante. "B. Metafísico estades”, e responde este: “R. É que non como”. Boa parte dos arquetipos que simboliza a novela -o utopismo quixotesco e o pancismo utilitarista- están sintetizados nesa referencia, en que satisfacer as necesidades -o interese material- dilata ou non aguza a atención ao supostamente máis importante e valioso. Entre os humanos, a tensión deste diálogo clarifica a calidade das persoas e a súa ambigüidade. Nos tempos que corren, o idealismo diminuíu na vida relacional; creceu en cambio un  calculado individualismo que adoita antepoñerse a canto estorbe ao pensamento e a sintonía altruísta, aberta a unha ética universal.

O futbolín. Robert Doisneau, 1952.

Os modelos de referencia que os cidadáns teñen diante desde que nacen, nos medios e na vida política, no traballo e na familia, favorece que as tres redes educativas existentes retroalimenten nos medios, na vida laboral e ata na amizade, a inclinación a que, en situacións de dilema moral, se elixa o lado utilitarista máis que o do compromiso coa convivencia xusta. O sistema educativo segue tendendo, ante todo, a reproducir o sistema socioeconómico imperante, e en momentos de suposto “triunfo social”, a ética dominante adoita traslucir un primum vivere que se impón a calquera outra consideración moral e xurídica. Feijóo, por exemplo, xa predica abertamente que hai que revisar as prestacións do paro á baixa. O seu confuso entendemento do paro e a abstención laboral dá preferencia a que os empresarios perden rendibilidade; o seu desclasamento selecto non atende a como están a deixar os seus as listas de espera a cantos necesitan a Sanidade. A este paso, pronto cuestionará outros dereitos sociais, como as vacacións pagas que recoñecía a Lei de Contrato de Traballo de 1931; non se decatou de que, recobradas un pouco nos anos sesenta, figuran na Lei 16/1976 de Relacións Laborais.

Un empeño cultural e educativo añorante logrou que tamén moitos outros representantes políticos e funcionarios dos  poderes do Estado, traten de que o seu particular primum vivere se antepoña ao philosophare da convivencia democrática e as súas esixencias de igualdade. E namentres, a perplexidade dos cidadáns conscientes do dereito ao respecto institucional vai a máis na medida en que este automatismo moral o porpagan os partidarios da “primacía nacional”. Coma se de algo natural se tratase, queren facer ver o trasnoitada que é a defensa da dignidade de todos. Ese lema, adoptado agora como consigna de acción política en Estremadura, Aragón, Castela-León, Andalucía e, en aspectos do Madrid autonómico e municipal, antepón a preocupación polo DNI aos imperativos que impón o ADN humano polo mero feito de nacer, como esixe a Declaración Universal dos Dereitos Humanos desde 1948 e o compromiso con ela do artigo 10.2 da CE78. Entre os mentores deste rumbo prioritario, quen lle ensinou ao papa un Madrid limpo para que se expresase en público contradín a intrahistoria en que aludía a esta carta internacional, ao papa Francisco na encíclica Laudato si e ao que escribira el mesmo na Magnifica Humanitas.

No canto dese philosophare, as referencias dos partidarios da “primacía nacional” para os seus obxectivos políticos seguen a fascinación polo sacro que tan útil foi sempre, desde antes de Exipto e Roma. A Franco encantáballe ir baixo palio en cerimoniais litúrxicos, e moitas moedas españolas acuñaron desde 1946 a inscrición: “Francisco Franco, caudillo de España pola graza de Dios”. Esa querenza revive en supostas espiritualidades pop e en cantos compiten, ben sexa no fútbol, en negocios ou en política. Aí está Trump como gran paradigma, mesturando eses ingredientes cos máis egocéntricos e neocoloniais; o lema dos billetes do dólar: “In God We Trust” (En Deus confiamos) presidiu o seu longo discurso no 250º aniversario da Unión para dicir: “Ninguén pode ser como nós”, e orientou os seus amaños do fútbol con Gianni Infantino. As arrogancias dos partidarios dun mundo conservador de valores aristocratizantes nada teñen que ver, con todo, coa etimoloxía grega dos “aristoi” (os mellores). Implicaría gran capacidade de compartir cos demais, pero nin consta esa actitude, nin o seu ADN é -na gran maioría de casos - o de moi  poucas familias non plebeias de orixe. O pedigree das árbores xenealóxicas poucas veces é auténtico, e quen presume do que non son transmiten aquela educación distintiva en que nunca era o mesmo “ir á escola” que poder “estudar”. Desde antes de nacer a vida era desigual, e os aristócratas de verdade non eran hierofantes, senón demócratas que axudaban co seu esforzo aos demais.

Cantos predican a volta ás delicias deste xardín de “ a primacía” -á marxe da dificultade para xustificala- , discrepan ao redor do “arraigamento” e a cronoloxía documental que esixe. O Regulamento da Lei Orgánica 4/2000, sobre dereitos e liberdades dos estranxeiros en España e a súa integración social (RELOEX), referíase no artg. 123 a supostos de arraigamento, protección internacional, razóns humanitarias, colaboración con autoridades públicas ou razóns de seguridade nacional ou interese público. O factor do “arraigamento”, de indeterminada tradición, necesita outros indicadores a efectos de igualdade -ou mera aparencia- con quen poida sentirse postergado. En España, a “limpeza de sangue” xa existía antes da abolición da Inquisición en 1834, e prestou grandes servizos ao “primum vivere” de quen denunciaba a outros  para acreditarse. Ademais, desa matriz xurdiron, despois da Guerra, as depuracións dos non afectos ao Réxime. Acedo Colunga, o seu ideólogo, inspirárase naquel “santo Oficio” para erixir un Tribunal Especial contra a masonería e outras asociacións democráticas. Tamén depuraron a miles de mestres, profesores de instituto e de universidade, investigadores, escritores, artistas, funcionarios do Estado e a cantos lles veu en gana por ser demócratas. As traizóns á ética colectiva adquiriron carta de cidadanía e as represións estiveron vivas -en moito aspectos- ata o 09.04.1977 (en que se legalizou o PCE). Neste caderno de verán, o relevante é ver ata onde seguen vivas, para resolver que grao de centralidade ostenta “a primacía nacional” en setembro, despois das calorinas que transmitan os medios.

TEMAS: Dereitos Humanos.- Democracia e Educación.- Primacía nacional.- Santa Inquisición.- Utilitarismo e Idealismo.

MMC (Madrid: 08.07.2026).

Cara onde vai a política...

 Rafael Ferro, politólogo e consultor publica no seu artigo El fin de los virtuosos, en La Voz de Galicia do 05.10.2026 unha reflexión sobre o asunto que se achega moito á realidade...

As calores, a calor e o afervoado imaxinario colectivo

A importancia do clima é vital para entender que “a casa común” non se construirá con “prioridades” excluíntes.

Antes do pleno verán xa tivemos exemplos sensibles dos efectos da temperatura en España e noutras partes de Europa. Os incendios, que acaban de sobrepasar a queima de 2.000 hectáreas de vexetación en cada incendio do Bierzo, Estremadura, Huesca, Xirona, Barcelona ou Castellón, non fixeron máis que empezar: uns 16 de grandes dimensións calcinaron en España máis de 50.000 Has. no que vai de ano. En Berlín tamén se superaron os 40º, e o efecto do quecemento das augas do Danubio na refrixeración dalgunha planta nuclear obrigou a pechar en Hungría parte dunha. Este cinco de xullo, en varios puntos de España -desde Galicia a Estremadura e desde o val do Ebro a Sevilla-, superáronse os 42º. A incredulidade de moita xente -e os intereses particulares de empresas enerxéticas-, non paran a reacción da Terra, farta da inepcia dos humanos para coidar o máis básico da vida. Os modos de produción son os que erosionaron radicalmente o ecosistema humano e estas calores están a cobrarse xa os efectos do descoido tamén en vidas. Só en España, no mes de xuño a cantidade de mortes motivadas polas altas temperaturas superou o milleiro, e no transcurso do verán propiamente tal os datos estatísticos crecerán. A cuestión é que, a este ritmo, os termómetros de AEMET non tardarán en mostrar temperaturas que alcancen os 50 °C e, cando isto suceda, a tensión térmica do corpo humano, incapaz de se arrefriar, xerará máis emerxencias letais se non hai intervención médica a tempo. A este ritmo, sumado todo iso a Dinas -como a que arrasou a Horta sur valenciana o 29.10.2023- España, pronto será invivible para os españois e quen os visite- por traspasar o limiar apropiado para as condicións básicas da vida.

La vitrine. Rober Doisneau, 1947

Entre as actividades de repaso deste verán, é inevitable, por tanto, a referencia a este asunto crucial, que evidencia unha Historia compartida coa da Terra desde hai máis de tres millóns e medio de anos. A interferencia da actividade humana empezou a ser máis notoria desde que se acelerou a produtividade económica coa primeira Revolución Industrial; desde as máquinas de vapor e as súas aplicacións principais no transporte, nas fábricas do téxtil e metalúrxicas, empregáronse materias primas fósiles nunha proporción que non deixou de crecer e, con ela o CO2. Na segunda, entre 1870 e 1914, o emprego do petróleo empezou a mover o motor de explosión interna no automóbil, outras industrias e usos domésticos, e incrementou as emisións nocivas á atmosfera, e a contaminación, máis perceptible nos barrios periféricos de cidades que empezaban a crecer, desacompasou a vida, sobre todo a de quen non tiñan máis remedio que traballar. Na terceira, e sobre todo despois das dúas Guerras mundiais, a enerxía atómica e unha boa parte da eléctrica “desenvolveron” cada vez máis o “crecemento económico” a conta de multiplicar ese modo de produción en toda a Terra, á vez que se seguían depredando materias primas e vidas humanas. Todos e en todas partes empeñáronse en “desenvolverse”, e este verbo dirixiu a maioría das decisións económicas e políticas -e as súas guerras de diverso alcance- tamén desde 1945. España, que nos primeiros pasos deste proceso fora a remolque do que pasaba en Inglaterra, Francia, Alemaña ou EEUU, desde que asinou o “Pacto de Madrid” con este país en 1953 acelerou a súa posición neste “desenvolvemento”. Coa Lei 194/1963 do 28 de decembro, que iniciaba o primeiro Plan (1964-1967), unha España rural fíxose crecentemente urbana con tal rapidez que a súa poboación actual ten hábitos económicos e culturais moi distintos dos dos seus avós, e ata fala da “España baleira” como de algo case natural pero exótico.

Desenvolvementos sen futuro

Agora que a Terra reacciona aos excesos e descoidos habidos coas potencialidades enerxéticas -desde que James Watt desenvolveu a do vapor en 1769-, a cuestión máis relevante que se expón é concordar o estilo de vida coa emisión de gases que impiden á atmosfera moderar os raios solares. O quecemento global, ao que sucesivos cumios mundiais -o primeiro en Xenebra, do 12 ao 23 de febreiro de 1979- tentaron poñer freo, mostra que os humanos somos tardos para entender que o “crecemento” ten límites. Inconsecuentes cos sinais que, desde hai máis de 200 anos, indican unha íntima interrelación da Historia dos humanos coa da Terra, non nos responsabilizamos do que sucede no noso descontrolado hábitat. O Antropoceno non ten discusión entre científicos, pero no mundo político é motivo de cálculo. O poder ou o afán de telo marca a axenda e, para momentos electorais, os lobbys enerxéticos e as presións de países como EEUU, lograron que Europa reduza a súa formulación dunha “Europa verde”, e en países como Alemaña -que antes do conflito ucraíno era punteira nesta sensibilidade-, a marcha atrás vai a máis. É dicir, que -a pesar da democracia- o crecemento da temperatura e doutras anomalías climáticas seguirá facendo que cada vez sexa máis difícil parar a degradación do medio.

En España, estas cuestións non alcanzaron unha masa crítica suficiente para que os votantes poñan reparos a cantos esquecen o hábitat; tenden, mesmo, a que quen expoña ser consecuentes cos datos científicos, sexan penalizados ou excluídos. A “primacía nacional”, que Moreno Bonilla subscribiu en Andalucía, inclúe un capítulo dedicado ao medio ambiente, de modo que “a vía andaluza” da harmonía ambiental desmantela políticas de protección e calidade da  conservación de espazos naturais e biodiversidade. O “gasto ideolóxico” que impón este acordo -igual que o das autonomías onde Vox pactou co PP as súas primacías- exclúe recursos que non sexan para xestionar a auga ou previr incendios, e non atenderá a transición ecolóxica e sostible.

En setembro, a precampaña das eleccións xerais reiterará -de viva voz- acaloradas reaccións contrarias ante o que se vén encima. Se no caderno deste verán empézase por reflexionar sobre datos obxectivos, evitarase que a ignorancia e a estupidez decidan que prevaleza a primacía do DNI sobre a do ADN que todos compartimos coa Terra.

TEMAS: Eleccións xerais.- Medio ambiente e “desenvolvemento”.- A Historia da Terra.- O DNI e o ADN.- “Gasto ideolóxico”.

MMC (Madrid: 06.07.2026)

Os camiños de ida e volta do entusiasmo á decepción non cesan.

 Ese itinerario é máis frecuente do que parece; a dúbida é saber se, de setembro do 26 a marzo do 27, crecen os escépticos ou os optimistas.

Entre os múltiples determinantes e condicionantes que fan variar os cambios de humor colectivos, o cultivo da desmemoria é con frecuencia un recurso empregado para que non se note a volubilidade dos humanos. O “sereno acordo” andaluz entre o PP e Vox -ante a perspectiva dunhas eleccións xerais- fai revivir como a Transición foi un momento de rebaixas. Desde 1978 a 2007 pasaron 29 anos ata que o BOE/BOE publicou a Lei 52/2007, do 26 de decembro, pola que se recoñecían e ampliaban dereitos e establecíanse medidas en favor de quen padecera persecución ou violencia durante a guerra civil e a ditadura, é dicir entre 1936 e 1975. Seguiu logo un tempo tenso e dubitativo, en que o restablecemento dunha dignidade básica para todos enquistouse máis cando a Lei 20/2022, do 19 de outubro, de Memoria Democrática, tratou de “recoller e canalizar as aspiracións da sociedade civil, incentivar a participación cidadá e a reflexión social e reparar e recoñecer a dignidade das vítimas de toda forma de violencia intolerante e fanática”.

Monumento a Francisco Tomás y Valiente (1932-1996), na Universidade Autónoma de Madrid

A “memoria xusta” -como a chama Ricoeur- non é, aínda, suficientemente forte en cantos sedicentes demócratas, e mesmo católicos, sosteñen ante outros cidadáns a súa “memoria vitoriosa”. Á parte das súas invencións, contan con que, na Historia da Humanidade, a constancia da Historia acumula rápidas secuencias de accións e reaccións contrarias entre si, de rango mundial. O seu, ademais, é traballar outras historias que, por pequena que pareza a súa importancia, minan o optimismo cos saltos á decepción que brindan case a diario. Un exemplo rechamante ofréceno as conmemoracións que, desde 1975, diversos colectivos, institucións e, mesmo, centros educativos, lembran as súas orixes fundacionais ou circunstancias que quen promove tales actos cren conveniente lembrar. En tales eventos, compróbase como a versión dominante adoita ser a máis favorable aos intereses de quen dirixía a entidade no momento do aniversario, e importa pouco ou nada se está documentada.

A frauta desencantada

Esa regra quedou demostrada ao comparar a utilización que, en diversos aniversarios de Mozart, fíxose despois de a súa morte, viuse como a rica personalidade do músico vienés serviu para simbolizaciones opostas. En 1941, o Terceiro Reich celebrou o seu cincuentenario “nacional”, en que Mozart era “a voz de Alemaña”; en 1956, a RDA quixo celebrar un bicentenario “militante” pola “renovación democrática de Alemaña”. E en 1991, con gran ironía, Jean Vermeil reuniu en Toulouse os textos e programas das diversas celebracións nun irónico libro: A flûte désenchantée: Trois curieuses manières de fèter Mozart. Hai moitos outros exemplos, pero no que incumbe a centros educativos españois, quen decida investigar os cambios da “cultura escolar” desde 1938 ao presente ten nos rastros destes actos un conxunto documental que demostrará, á súa vez, a leve ou nula oportunidade que tivo o alumnado para experimentar a contribución dos seus centros educativos -en variados lugares de España- á memoria democrática. Esta conduta, favorable ao conservadurismo de outrora, foméntana cantos, desde o poder da Administración -e en particular nas Comunidades-, non permitiron que apenas variase o que debía dicirse e pensarse. Eles son os donos do currículo habitual nas aulas e, desde a CE78, fan voluble a “liberdade democrática”. En 1922, Nikos Kazantzakis teatralizou vivamente unha historia similar no seu Cristo de novo crucificado; aproveitou para iso o hábito mediterráneo de representar a Paixón e botou man do propio Evanxeo, onde quen bendicía a Xesús despois dalgún milagre proveitoso, ou de proclamalo entre Hosannas e palmas ás portas de Xerusalén, reclamaron a súa morte no patíbulo (Mt. 27, 17-26). Unha trola de escribas e fariseos, medorentos de perder poder, fixo que Poncio Pilato, o prefecto, indultara ao ladrón e homicida Barrabás, para condenar a Cristo.

Quen escoita ao círculo de Feijóo&VOX non oirán desculpas; é a súa oportunidade ante as eleccións que veñen e non se arrepentirán dos sofismas que expanden a conta dos fillos e netos de exiliados españois. A ofensiva parlamentaria que acaban de iniciar aparenta asegurarse de que a chamada “lei de netos” non a fai o Executivo “pola porta de atrás”, pero o que lles importa é sementar dúbidas sobre “a enxeñería electoral”. Mesturada coa regularización última de inmigrantes, presérvaos de verdades inconvenientes, e deixa nos faladoiros a súa “honestidade” e brancura moral ante feitos e ditos do pasado e do presente. As súas présas polo poder da Moncloa non entran en se a “diversidade” que se vive nas Comunidades que dirixen -e a súa “liberdade á madrileña”- frean outras posibilidades de “liberdade”; menos pararán en dicir que a educación quedará no que está, débil para moito alumnado. Se a súa entusiasta “primacía nacional” logra gobernar a decepción democrática que causarán os seus recortes conceptuais, pouco importará que en arquivos e hemerotecas abunde documentación para ver como, desde 1812, a ampliación de dereitos e liberdades sempre foi -entre leves variacións- característica pechada das dereitas españolas a que pertencen. O certo é que o seu censitarismo preferiu que os liberais demócratas se exiliasen de España -e que, antes de gañar a última guerra civil, animaron os novos exilios, a depuración de cantos non admitisen o “desmoche” da ciencia e a docencia, ou os bibliocaustos de canto non trataron de entender. Con esa tradición, non recoñecen nesta “lei dos netos” aos descendentes daquela horrible historia, e imponse a súa xenética do sempiterno gusto por recortar dereitos dos non-selectos de berce ou de patrimonio. Que sexa destes nunca lles importou e, mesmo cando van de caritativos, o seu paternalismo remarca a inferioridade que conceden a quen non teñan o seu pedigree.

No caderno de vacacións deste verán, esta farisaica lección que Feijóo&Cía encobre- xunta a moitas outras-, deberá aprendela, antes do setembro preelectoral, quen non queira inscribirse entre os que, entusiastas da democracia da CE78, encoméndanse xa á decepción en 2026-27.

TEMAS: “Lei de netos”.- Exilio español.- Educar selectos.- Dereitos democráticos.- Supremacismo censitario.

MMC (Madrid: 03.07.2026).

O círculo dos homes bos

O artigo de X. Carlos Caneiro, na súa columna El Equilibrista, publicado en La Voz de Galicia o 29.06.2026, achega unha interesante visión do que acontece...

El círculo de los hombres buenos

Ay de los latinos, siempre nos dejaron grandes frases que ahora puedes recoger, como si fuese un barracón, en el infernal paraíso de la internet. Una de esas frases en almoneda es: «Pro-missio boni viri est obligatio», que quiere decir que la promesa del hombre honrado es obligación. Los boni viri de la política cada vez parecen menos y, entre posverdades y realidades paralelas, uno ya solo acierta a distinguir a unos cuantos. Una pena. Pero no mayor que la que sentía Borges cuando se refería a los peronistas.

Manco. Héctor Francesch, 2005.

Borges es una guía de autoayuda para los momentos difíciles de un columnista. Acudes a él, o lo piensas, y siempre sale alguna idea como una paloma de la chistera de un mago taciturno. Una de sus obsesiones eran los círculos.

En ellos contemplaba definida la teoría del eterno retorno, esa que tanto lo soliviantaba. También veía en los círculos el espejo de la infinitud, de la continuidad de todas las cosas en medio de un universo diseñado con precisión algorítmica. Los laberintos que lo perturbaban cabían también en las figuras circulares. Para Borges, el círculo era también la metáfora de Dios, ese ser superior en que creía y no creía. Círculos y esferas perturbaban sus insomnios y a lo largo de toda su obra, poética o narrativa o argumentativa, los escribió y describió con maestría. En el círculo todo comienza y todo termina. Pero ese término, paradójicamente, no tiene fin.

Julio Cortázar también hablaba a menudo de los círculos y su teoría literaria, que transitó entre la novela y el relato corto, la especificaba de modo sintético. Decía que el cuento debía construirse, estructurarse, como un círculo: el final debía estar definido en el principio, y viceversa. Era la edificación literaria perfecta. Yo he pasado años explicando en la universidad que no se puede escribir un relato sin conocer, ya en el arranque, su final. No sirvió de mucho. Ahora ya todo el mundo escribe como le da la gana y las estructuras apenas importan. Se escribe para conseguir el éxito de público; apenas se escribe, y bien que lo siento, para conseguir el éxito literario (la excelencia). Dejémoslo. Vayamos con Cortázar y sus teorías. La novela la definía como una línea de puntos sucesivos que no tenía necesariamente término, que podría continuar eternamente.

Y llegado el remate de la columna, el lector se preguntará para qué este exordio de un letraherido. Es sencillo. El círculo se inició con la defensa, proferida por José Luís Ábalos, en la moción de censura contra Rajoy (2018): llegaban los boni viri para ahuyentar la indecencia y la corrupción. Y, con la condena de veinticuatro años de cárcel para el susodicho, remata el círculo. Es el cuento perfecto, diría Cortázar. Pero, en realidad, es el eterno retorno. El círculo de los hombres buenos (el lado correcto de la historia, dicen) se ha instalado en las entrañas del país. Sus promesas han sido falsas. Pero qué importa eso. En España ya nada parece importar.

O caderno de vacacións deste verán é intenso

As cuestións pendentes impoñen un repaso das competencias non ben logradas no curso, algunhas máis necesarias ca nunca.

Ante as próximas eleccións, a confianza é a cuestión máis grande a ter en conta. Normalmente votamos do mesmo xeito que adoitamos facer con case todo o que nos importa, que nos fiamos do crédito que nos merece a situación. En caso de dúbida, incerteza ou xustificada inquietude, a tendencia é a recuar e quedarse na expectativa de decidir. Isto é o que tenden a provocar os líderes do conservadurismo actual, sabedores de que as persoas que máis pelexaron pola democracia desencoraxaranse se lles sinalan modelos corruptos entre os seus e, enlamado ese territorio, transmíteselles a “honestidade” diferencial da que son portadores. Coa  debida masaxe saben que, mesmo, poderán tapar as súas propias corrupcións. Por exemplo, que ofrecendo o Consistorio madrileño 4.131 prazas vacantes de 0 a 3 anos de educación infantil -máis outras inconcretas da Comunidade-, os pais poden exercitar a “liberdade de elección de centro” no curso 2026-27. Se logran tapar que só o 13% das solicitudes consegue praza nu nha escola infantil municipal desta cidade, e que está no cumio do ranking europeo e posible que o outro 87% admita que, afortunadamente, a “honesta” comercialización do ensino mediante os centros privados eleva a calidade democrática da educación.

                                                                Piero Fornasetti 1987-88

Na mochila deste verán, esta cuestión roldará pola cabeza de moitos pais novos entre as moi ruidosas e pendencieras que animarán a desconfianza dos votantes progresistas. A vida é multidisciplinar e, na medida en que a Historia axuda a entendela mellor, é conveniente repasar as disciplinas que axudan ao seu coñecemento; non facelo -e non remediar a ignorancia histórica- é sobrado motivo para o suspenso en que andará este país este ano. Ata setembro, e tamén ata que teñan lugar as eleccións anunciadas para algún día inconcreto de 2027 -probablemente en marzo, segundo algúns arúspices-, as dúbidas animarán moito estados de opinión axitados e convulsos. Para evitar a pasividade do estío, os estrategos de Feijóo non deixarán ningunha físgoa para que, entre alardes verbais e xestuais, os dubitativos inclinen o seu voto cara á emblemática gaivota. Exemplos sobrados diso sementan a diario, á espera de que o humus que acolle a súa semente dea froito abundante. O pasado día 29 aproveitaron a chamada “lei de netos”, pola que un 544 mil descendentes de exiliados españois poderán acollerse á nacionalidade española, e a súa perspectiva da “prioridade nacional” fixo circular que se trataba dun dispositivo de “enxeñería” para condicionar os resultados das próximas eleccións. Ningún dato avala esa interpretación que, ademais de falsidade, ten en contra unha longa débeda contraída con esta xente, pero neste momento preciso en que a súa tese principal é que canto fai ou deixa de facer este Goberno é pola súa estrita conveniencia -tan contraria á dignidade nacional-, facilita que o oínte ou lector desprevido o trague.

Tarefa do verán

Neste momento en que a polarización entre dereita e esquerda favorece a ruptura absoluta, que cada cal só queira saber do seu, obriga ao lector ou oínte a escoller entre retirarse do dial e do voto por aburrimento, ou crer decididamente o que lle repiten os comentaristas ou presentadores dos noticiarios. Este modo en que sempre se propagou o amor e o odio é a murmuración central que quedou en suspenso ata a volta das vacacións de verán. En consecuencia, se vai guiar canto oiamos neste tempo intermedio, é aconsellable recorrer conscientemente á “experiencia” para aclararse cos episodios desta serie narrativa. Este ambiguo  instrumento tan ben admite expectativas como desenganos, coa peculiaridade de que os anos últimos non son especialmente esperanzadores. Canto aconteza non será mellor que o vivido se non se está disposto a “volver empezar”, como propoñía en 1962 Celso Emilio, en Longa  noite de pedra . Tamén cabe recorrer á Historia; non é a suposta “mestra” que lle gustaba dicir a Cicerón, e quen queira empregala haberán de preguntarse, ante todo, se podemos aprender do noso pasado. Edgar Morin fíxoo no seu último libro, Leccións de Historia (2025) e lembraba as clases do seu ilustre mestre, Georges Lefebvre explicando como a aristocracia francesa, para recuperar o poder que tivera na época máis absolutista, dera paso ao proceso dos Estados Xerais que, ao favorecer o voto individual do Terceiro Estado -que, como estamento sempre era postergado pola nobreza e o clero-, iniciou a Revolución. Este e outros exemplos válenlle a Morin para afirmar que nada está determinado, e que hai variables circunstanciais que poden cambialo todo ou case todo: “O resultado dunha acción -di- pode ser contrario á intención que a causou”.

Deste gran humanista é relevante meter na mochila deste verán que, para que o coñecemento do pasado transmita lucidez ao presente, todo debe situarse e historizarse, incluído o propio historiador ou, neste caso, os creadores do discurso de canto acontece. Os factores aleatorios poden desviar accións calculadas para un fin concreto, pero neste momento en que todo se simplifica e descontextualiza, non é fácil partir da complexidade en que sucede o improbable para ver ben o que ocorre. Hase de admitir que, por máis que soster o Estado de Benestar necesite recursos, a Historia fai ver que o benestar material dos suxeitos non conleva que avancen nun benfacerr moral; frecuente é ver, ademais, que os humanos pasamos rapidamente do entusiasmo á decepción, como saben ben cuantos viviron en España desde os anos setenta. Por tanto, como a racionalidade de moitas explicacións históricas sempre é a posteriori -e depende moito da  mitoloxía que potencian os prexuízos e parcialidades de quen a escribe-, cantos ata setembro se adentren con paciencia e tenacidade nas competencias que facilita a Historia, entre as narrativas deste presente diferenciarán as de quen  pretende forzar a realidade e o modo adulto de tratala constitucionalmente. Que non acabe en imposición é tarefa aínda máis complexa, pero non se fará sen resolver os exercicios deste  caderno do verán.

TEMAS.- Historia e acontecementos.- Narratividade e verdade.- Benestar e benfacer.- Eleccións xerais.- Falsidade e desmobilización.

MMC (01.07.2026)  

“Honestidade”, “bisturí” e “lóxica catalá” son expresións equivalentes

As dereitas, postas de acordo para esixir o voto de confianza, adaptan a súa terminoloxía ao repouso do verán.

Os seus tataravós ideolóxicos xa pregoaban como norma de Gobierno estes mesmos núcleos verbais. Parecen provocadores, pero non deberían coller a ninguén desprevido: “O que non é tradición é plaxio” (sentenciaba en 1911 Eugenio D´Ors, e repite unha cartela ao lado norte do Casón do Bon Retiro).

Piero Fornasetti, 1987-88.

+ A HONESTIDADE é a estrela lingüística desde que o 24 de xuño Feijóo acudiu ao Congreso máis airado do habitual para ver se noqueaba a Sánchez despois de rexentar a sede do PP en Xénova tentando reverter o estado en que a deixaran Rajoy e o defenestrado Casado. Lanzada esta palabra despois da turbamulta de casos con que diversas instancias colaboraron en deshumanizar ao actual presidente do Gobierno, propaga que as cloacas son da súa exclusiva, e eríxense el -e o partido da gaivota- como símbolos redentores de tanta desgraza como, ao seu dicir, segue traendo o “sanchismo” ao chan patrio desde que o actual líder do PSOE sacou adiante a súa aposta despois de renunciar, en 2016, ao seu escano no Congreso. Dese pecado orixinal, causante de que alcanzase a dirixir o seu partido, derivou dous anos máis tarde a moción de censura que desbancou a Rajoy da Moncloa.

Esa culpa, imperdoable, evidenciou como se instrumentaban os medios do Estado para ocultar hipocrisías partidistas e a súa contabilidade nos papeis de Bárcenas. A honestidade airada de Feijóo pretende agora borrar todo aquel historial dunha plumada. O Honest to God que Robinson escribira en 1963 non ten nada que ver, aínda que Feijóo viu a luz nos Peares dous anos antes, pero como xuramento quedou frouxo cando dixo que el non estaba á fronte cando o da Kitchen e a Gürtel. A súa hipóstasis coa honestidade busca que quen o oia pense no seu adversario como un desalmado capaz de mil falcatruadas que non cesa de amentarlle. Algún comunicador de cabeceira debeulle aconsellar esta estrataxema sucia da que xa deu conta Schopenhauer no seu tratado sobre A Herística ou a arte de ter sempre razón. As Redes sociais poténciana a imitación de Goebbels. A base de repetir historias descontextualizándoas dos termos reais que estruturan o seu ser en cada momento, todo parécese e forma unha masa informe que o usuario do sistema dixital realimenta e súmalle likes despois de divertirse tragando a mensaxe que lle transmitiron. O automatismo deste xogo con “a honestidade” repetirase moito ata pasar setembro, en que o sintagma publicitario, desgastado xa, será substituído por outro simplismo máis agresivo. O hipnótico masaxeo non fixo máis que empezar, sen explicar os “honestos recortes” conservadores de sempre, nin a selectiva xestión que as Autonomías obedientes ao edificio “honesto” de Xénova fan en Educación, Sanidade, Emigración ou Dependencia que lles competen.

+ O BISTURÍ é locución empregada por Abascal o pasado día 27 nunha asemblea de Vox. Copiando aos voceiros da Ditadura de Primo de Rivera, animou aos afiliados que nas eleccións de Aragón, Estremadura, Castela e León , e Andalucía a que non dubidasen do seu quefacer patriótico ante os seus socios do PP para controlar o investimento/desininvestiemento nos programas da súa preferencia, Cal decimonónico “chanceler de ferro” prusiano, advertía tamén que esta cirurxía precedía á menos fina da motosierra, do seu colega na Arxentina e que tampouco desgusta a Trump, o socio máis prepotente nestas lides do recorte a “o social” e “comunitario”. Por razóns variadas, que viñeron a apoiarse mutuamente, nun momento en que León XIV urxe na súa loada encíclica Magnifica Humanitas a construír unha “casa común”, estes misioneiros do neoliberalismo impoñen unha perspectiva que non alcanza nin para ao chabolismo dos anos sesenta; queren máis Sangue de barrio, como a debuxada desde os anos oitenta por Jaime Martín, nas súas historias gráficas sobre a contorna do instituto Pedraforca, de L´Hospitalet de Llobregat. Na “viaxe apostólica” do papa a Madrid, para o seu primeiro acto social o día 6 de xuño, a selecta honestidade da alcaldía limpou as rúas de pobres e levouno ao barrio de Luceiro a ver a outros pobres.

+ A lóxica catalá é a outra roda de muíño con que, nesta comuñón das dereitas españolas de agora, decidiron participar tamén os de Junts . Atráelles probar se crecen á beira destes dous socios contrarios ao sanchismo. Beben de tantas fontes e caprichos que nin se acordan das leas en que andaron con motivo da activación do artigo 155, nin do exilio do seu líder. As bizantinas discusións e determinacións en prol da “amnistía”, tan odiadas polas súas agora amigos, aínda presiden o revoltallo de inquietudes da súa “lóxica catalá” -non a española- que, ao parecer, preside sempre os seus actos. O que lles prometesen soa parecido ao oportunista catalán de Aznar na intimidade, pero á seriedade do valor da súa lingua -e ao da suposta diferencialidade cultural que comporte- non lle sinta ben que se arroupe nela a deslealdade do individualismo. Indiferente ao resto dos humanos, a súa ansiedade por vivir nun mundo onde quen non sexan do seu gusto unicamente teñen cabida se coidan das súas flores, fai que as contas da súa ética só lles dean cabida a eles na suposta “casa común”. En Navarra, UPN fai cálculos parecidos para acubillar o tradicionalismo dos seus devanceiros.

+ O peso das tres palabras na conxuntura política conta coa maioría do Congreso e, segundo interpreta a web do PP, “a interpelación urxente sobre a insostible situación do Goberno de España, na que insta o presidente do Gobierno a someterse a unha cuestión de confianza”, foi aprobada no seu punto terceiro “por 178 votos a favor” e, “no caso de que decida non convocar eleccións, insta o presidente do Goberno a considerar a oportunidade de expor unha cuestión de confianza”. Despois do verán, a luminosa linguaxe do márketing irá mostrando fallas que determinarán o seu recambio na nova singradura preelectoral do conservadurismo e, por reacción, no dos seus adversarios. Na batalla das lealdades que se aveciña, de momento parece perder a sinceridade da fala . A súa confusión repite a historia da Torre de Babel, en cuxa edificación ninguén entendía o seu próximo e, espallados uns doutros, deixaron de edificar a cidade embrollados nas súas ambicións particulares (Xenese. 11, 7-9).

TEMAS: Moral e Política.- Democracia e Ben común.- Honestidade e corrupción.- Propaganda e eleccións.- Debates no Congreso de Deputados.

MMC (Madrid: 29.06.2026)

 

Moitos asuntos quedaron suspensos ata setembro

Como cando eramos adolescentes, o exame ou exames das materias pendentes determinaban, ao final do verán, o paso ao curso seguinte.

Antes de chegar a San Xoán, o solsticio de verán empezou a reclamar descanso e reparación de forzas en case todas as actividades. Para as adolescencias de antes, o maior dos castigos era quedar “suspenso” nalgunha materia ata setembro; o mellor tempo de “lecer” quedaba avariado; todo o verán había que andar coa carteira dos libros e apuntamentos, subindo a pisos onde alguén daba clases particulares de repaso, de recuperación ou apoio a algunha aprendizaxe frouxa, ata lograr que estivese á altura do que se supoñía que quen controlase a papeleta da “nota” entendía que debía ser. Este costumismo de escaseza educativa estaba moi a ton coas poucas proteínas que se podían consumir. Pasaron os anos, migramos, desenvolvémonos e xa parecemos estar de volta de case todo; con pose post-, cremos ser novos ricos ata no que non tiñamos. Os imposibles xestos e linguaxe democráticos de entón resucitan aos poucos anos da Transición -poucos, mírese como se mire- nalgúns ambientes. A melancolía por aqueles tempos fala de “primacía nacional” e, indirectamente, volve recitar reciamente a melopea das “dúas Españas”, o “ruedo ibérico” e os demais símiles da tauromaquia. Goya xa a deixou ben explicada, e Picasso volveu a ela modernizándoa, pero, á parte dos chiringuitos rancios que provoca desde hai un tempo -e as súas pretensións de moda en chaquetiñas toureiras que loce Ayuso-, volveu outra vez como metáfora do que sucede no Congreso de Deputados.

Vellas historias de Castela a vella. Ramón Masats, Terra de Campos, Valladolid, 1962.

A parte dura do verán, os seus récords de calor cada vez máis extremos, as súas mortes nada casuais -igual que os lumes no monte-, xa adiantan o verán. O retraemento, a desconfianza e a alerta desusada tamén, e para non desentoar, o clímax político alcanzouse xusto entre o día de San Xoán e o día seguinte, coa votación dos deputados favorable a que o presidente do Goberno solicitase o voto de confianza e dimitise. A fogueira de palabras, xestos e présas destes dous días foi especialmente agresiva. Xa era difícil superar marcas, pero a acumulación de citas xudiciais na contorna do Goberno brindou á oposición unha ocasión única para expresar intensamente as súas ansiedades no Congreso. Feijóo, que entrara a guiar a gaivota do PP en abril de 2022 con fama de moderado, e moita eficiencia xestora, hai tempo que confirmara a súa gran habilidade para vestir con pel de cordeiro as cazurrrerías que, en abril de 2009 -despois de defenestrar ao bipartito do PSOE e BNG-,  prodigara á fronte dunha xestión en Galicia , onde deixou fama errática e servil . As cornadas sufridas por Casado, o seu antecesor -nun contexto internamente viciado, e externamente remiso a dispoñer dos escanos necesarios para sentarse na Moncloa-, levárono a exercitalas , esta vez asociadas ás dos ultras. Sen respecto ás formas, e levándoas a cotas de palabrería atrevida, a súa tráxica indignación trata de cadaar un ambiente propicio para as próximas eleccións. O seu inseparable Tellado, facilítalle o toureo con todo tipo de “chicuelinas e capotazos no ruedo”, e os demais da cuadrilla procuran ser meritorios monosabios.

Pola súa banda, a cuadrilla de Pedro Sánchez, acurralada polos inclementes tropezóns dos máis torpes da súa contorna, desatenta á bravura con que son aproveitados para provocar a súa retirada do rodo, fai o que pode por lidar no terzo máis prezado do coso. Sen arrimarse ás táboas nin meterse en burladeiros, procura manexarse entre estorbos e rechiflas, para aguantar o empuxe de tanta adversidade que xuntaron para o seu acoso e derrube. Cunha resiliencia que roza o tancredismo, exercítase centralmente en rexeitar o descaro con que lle mentan o seu círculo familiar e a súa xestión, pero esta lexislatura está acabada e, para setembro, queda pendente o curso do seu tramo final. Que vaia a ser, o “progresismo” democrático está por ver, e máis aínda en que niveis de aceptación  se moverá “a esquerda”; da gama dos seus socios actuais, ata os máis fiables ata lle están dicindo: resistir… para qué?. Nos palcos de sombra, a dereita e os seus socios de Vox e Junts, téñeno claro, e celebran que todo estea a piques de “cambiar de rumbo” para a “honestidade” gobernamental, da que eles serían os paladíns.

Que liberdade?

A campaña electoral xa comezou. Palabras nobres como “liberdade”, “honestidade” e “honradez”, xa copan noticiarios, faladoiros, tribunais e demais medios. Falan de España e, segundo di un dos dixitais ultras, ninguén foi tan lonxe como Sánchez na súa “destrución”. Para que cale ese maniqueo discurso redentor, toda a narrativa que veña de quen trata de entrar na Moncloa potenciará a súa versión do ben e a verdade. Quen doutro lado defenden ese espazo de poder, atrinchéiranse en fórmulas que dificilmente convencerán aos futuros votantes. As razóns morais que esgrimen nin serán oídas por quen empeza a crer que non perderán moito con outros ocupantes dese palacio; o seu aparato é enxordecedor, e exhibe unha renovada desenvoltura a favor da “liberdade de tomar cañas”. É volátil, pero motiva aos propensos a emocionarse con clínicas  privadas ou con que os seus fillos, no canto dunha gardería pública, teñan unha privada. O chándal e a mochiliña en que publicitarán unha marca de colexio infantil propicia que, en Primaria e Secundaria, o seu progreso cara a outras colonizacións xa fora preparado, silenciosamente, pola configuración dun mundo competitivo individual nas súas sinapsis neuronais

Esas fidelidades, sumadas, roldan nalgunhas cidades como Madrid o 60%, mentres os cansos de lentitudes e incoherencias coa “alternancia democrática” que soñaron algunha vez, andan dubitativos.  “A corrupción”, aínda que xa non teña o mesmo código de referencia para corruptores e corruptos, é a gran muleta de Feijóo. A súa “honestidade” non explicará -sen ira-, que sexa para el “o público”, o “ensino común” e, en definitiva, a combinación de liberdade e universalidade do exercicio dos Dereitos Humanos;“a casa común” de que ás veces fala parece que seguirá tendo unha porta para os señores e outra para “o servizo”. Fernando Fernán-Gómez tamén falaba de que as bicicletas son para o verán e o que está a suceder é que os efectos daqueles soles aínda reverdecerán en setembro de 2026. Á Terra dálle igual: xa treme en Venezuela ata un 7,5 na escala sismolóxica de Richter, mentres a corrupción salta dunhas a outras administracións en toda España.

TEMAS: Corrupción.- Honestidade.- Ben público.- Educación común.- Ambiente preelectoral.

MMC (Madrid: 27.06.2026).

A Universidade de hai 50 anos segue no recordo

A mestura de expectativas, logros e frustracións de entón, han axudar a seguir aprendendo.

A portada do número 681 da revista Historia y Vida mostra este mes de xuño unha promoción celebrando estudar a licenciatura de Historia e Xeografía; despois de 50 anos, case corenta daqueles amigos volveron a atoparse na Universidade de Valladolid. Non podendo acudir a esa xuntanza no patio do Palacio de Santa Cruz, o agradecido afecto con que fun acollido nese grupo en 1973, mesturado con multitude de recordos, fai equívoca a liña interpretativa desta revista. Despois de pasar ese medio século entre cuestións educativas, non estou seguro, por exemplo, de que fósemos a “xeración da Transición”, formada “nos anos chave da historia contemporánea”, como asegura a súa liña editorial.

Melancolía. Alberto Durero, 1514.

Que o segundo sexa verdade, depende do propio concepto de “Historia Contemporánea” e, en todo caso, non fai verdadeiro o primeiro: o post quem (o posterior) non é o propter quem (a causa explicativa antecedente). Salvo que parta de que a Transición fose unha especie de cambio meramente cronolóxico de cromos, tan exemplar que aquela metamorfose non supuxese concesións e rachaduras, moitos problemas -tamén en Educación-quedaron pendentes de mellor tratamento democrático. Ao paso dos anos creceu a impresión de que o máis interesante daquela formación foi “o peche” da Universidade o 8 de febreiro de 1975. A suspensión da actividade académica de 8.000 estudantes, deixou no aire a posibilidade de salvar o curso en setembro e, no tempo previo á “concesión” destes exames, quedou en evidencia o que merecía a pena. Co apoio de docentes atentos ao alumnado, a colaboración mutua dos estudantes logrou -sen clases- preparar o requirido para aquel trámite . A experiencia comunitaria serviu de instrumento, ademais, para concorrer, no verán de 1977, a prazas docentes de Xeografía e Historia en institutos públicos, e ese traballo, en formato de apuntamentos, seguiu sendo útil a compañeiros e compañeiras noutras oposicións. A posteriori, do intenso acontecemento do “peche” quedou tamén a irrelevancia doutro profesorado, pretendendo tapar o baleiro dos docentes debidos. Ante aquela “desorde disciplinaria”, ese amplo grupo reafirmou as súas connivencias coa “nova orde universitaria” que inaugurara Ibáñez Martín no paraninfo do edificio do século XVIII con gran procesión co Xeralísimo baixo palio, encomiando ao comezo do curso 1940-41 “a depuración” de docentes, especialmente da ILE, “o gran desmoche” que iniciara J.Mª Pemán (1936-38) e continuara Sainz Rodríguez (1938-39). Desde antes de 1975, xa tiveramos oportunidade de observar as fidelidades de exfalanxistas de primeira hora e as doutras “familias” do Réxime, parasitando aquel espazo pro domo sua. Con Carrero Blanco significárase máis entre xuño-decembro de 1973, e con Arias Navarro se “bunkerizaron” entre decembro de 1973 e xullo do 76. Nesta data, xa terminaramos na Universidade; o primeiro Gobierno de Suárez -preconstituínte- duraría ata o mesmo mes de 1977.

Doutra banda, gran parte daquela promoción de Historia e Xeografía exerceu a docencia en institutos sen poder dicir que a experiencia co profesorado universitario fose especialmente motivadora para o que debía ser a democracia educativa despois da Transición. Nas  etapas escolares, a obrigatoriedade non alcanzaba a todos os nenos e nenas, como acabarían sinalando os Pactos da Moncloa en outubro de 1977, e aqueles ensinantes -supostamente os mestres inspiradores do sistema educativo- non se saíron do marcado polo CSIC desde 1939. Non facía falta ler Arbor para experimentar que, salvo nas clases de catro ou cinco -excepcionais-, nunca tivemos a oportunidade de esculcar no pracer de colaborar en que houbese outro afán por saber. Das Marías -aínda que xa estivesen de recheo-, nas actas de cualificacións quedou constancia de aprobalas, e das didácticas habituais nas demais materias, quedaron vivos no recordo casos como o de dúas compañeiras que, por achar o libro que seguía un profe ad pedem litterae, e subliñalo en clase segundo a entoación que daba aos seus amarelados papeis, obtiveron un suspenso no exame da parte correspondente do “temario”. Non ser amanuenses medievais era un problema, e lamentable foi, tamén, a represalia sufrida por un  amigo que replicara a un catedrático porque, do que falaba, non tiña nin idea. Anécdotas deste tipo formaban categoría, pero faciamos como que non nos decatabamos; queriamos acabar a carreira.

Un futuro imperfecto?

De engadido, aquela promoción volveu atopar eses hábitos, ao comezo do seu traballo profesional nos institutos e en colexios, onde a exemplaridade vivida na alma mater constituía o marco docente da “cultura escolar” vixente. Poucos daqueles adaptábanse ás esixencias que expuña o alumnado adolescente e, para atender as súas variadas capacidades, máis aló dalgunhas formalidades e neolinguaxes, os cambios que esixiu en 1970 a leve apertura da LXE -e a súa ampliación da obrigatoriedade escolar ata os 14 anos- foron escasos. O burocrático Certificado de Aptitude Docente (CAP), engadido á formación inicial en 5º de carreira, estivo vixente ata 2009, sen que a Transición se ocupase de capacitar solidamente a ninguén .

Outras cuestións quedaron tamén á espera de mellores tempos. Viviramos as folgas de estudantes, e as de docentes empezámolas a vivir desde os días do concurso-oposición en Santander, no verán de 1977 . Para o curso próximo, a “indefinida” xa está anunciada, e volverá mostrar que, despois de 50 anos. nove leis orgánicas, desatentas ao “ensino común”, sinálanlle un futuro pouco venturoso. A Universidade de Valladolid, fundada en 1241 como Estudo Xeral por Fernando III e o papa Inocencio IV, corre o risco de perder crédito como centro público accesible e dotado da dignidade debida. A “primacía nacional”, que volveu a arraigar na Vella Castela, ten no acontecido na Complutense a súa folla de roteiro. Miguel Delibes, que dalgúns profesores daquela Universidade mostraba coñecemento na súa Correspondencia epistolar co seu editor en Destino, daquela  Valladolid deixou reflectidos moito tics en El Hereje, novela ambientada nas inquisicións do século XVI aos vallisoletanos reformados. En Los Santos inocentes, unha España clasista pregoa: “Se un non sabe quen é, nin coñece a súa propia natureza, seguramente non saberá sequera que debe facer”.

Con todo, obrigado é recoñecer que sobrevivir non é pouco, e que unha boa parte do mérito correspóndelle a aquela promoción vallisoletana do 76: GRAZAS 

M. Menor Currás

25/06/2026