Infantilismos caprichosos pretenden dirixir a vida colectiva

 

Ansian a minoración dos dereitos e liberdades, aínda que custase moito lograr que tivesen rango constitucional.

O Capricho é termo que en Madrid deu nome, con maiúscula, a un palacio rodeado dun parque espléndido da IX duquesa de Osuna (1752-1834), retratada por Goya. O seu destino como búnker durante a Guerra indica a azarosa evolución que tivo, non menos incerta desde que Peridis iniciase en 1985 a restauración integral daquel espazo rescatándoo do abandono coas súas “escolas taller”. Foran un éxito no mosteiro de Santa María, en Aguilar de Campóo e noutros edificios patrimoniais, pero a Esperanza Aguirre non lle satisfacía e retiroulle o proxecto. Hai tempo que podía ser un bo lugar para a memoria e o goce cidadán: cos caprichos dalgúns/as perdemos todos.

"Esqueletes disputándose un arenque afumado". James Ensor,1883. Museo de Belas Artes de Bruxelas

A teor do voluble comportamento de Eva no relato do Paraíso orixinal, non menos caprichoso fora o destino da humanidade. A minuciosa análise que as teólogas feministas fan do texto do Xénese non impide que outros atopen nel un pretexto para que o voto individual da muller dea un paso atrás na 19ª Emenda á Constitución americana. Fora aprobada o 25.05.1919, e o Congreso ratificou o 18.08.1920 que o voto non podía negarse nin limitarse por razón de sexo. A perseveranza das mulleres sufraxistas desde 1848 o lograra despois de que a 1ª GM destacase o traballo feminino nas fábricas, mentres os mozos se enfrontaban ao barullo en que os nacionalismos europeos meteran a case todo o mundo, incluídos países africanos, asiáticos e un emerxente “Oriente medio”. Agora, caprichosos exégetas que apelan ao “nacionalismo cristián” queren poñer o fogar familiar como suxeito de voto e que só o "cabeza de familia o exerza en nome do núcleo doméstico. Esta misoxinia , baseada nunha patriarcal xerarquía de submisión ao home, excluiría o voto libre das mulleres. De momento, a reforma electoral da Lei Save America, se sae adiante, fará que millóns de mulleres teñan problemas para votar, sobre todo se son divorciadas, persoas transxénero ou teñen dificultade para xustificar o seu nome orixinal. Co pretexto de evitar fraude electoral, probablemente queden sen votar este mesmo ano.

Os caprichos son mudables por natureza, sobre todo se quen os expresa advirte facilidade en lograr que se cumpra, aínda que transgredan as normas establecidas. Por razóns variadas, hoxe coma onte, nos centros escolares hai mozos e mozas dotados con esta capacidade que frutifica entre hábitos inculcados desde a máis tenra infancia. Arrolados con altas doses de consentimento, adoitan alentalos/as a sacar vantaxe a unha distinción que se arrogan ante os seus colegas. En tempos de escaseza, esa característica adoitaba exercela, por exemplo, quen con recursos para un balón se arrogaban o dereito para conceder ou quitarlles a posibilidade de xogar se non lles “facían a pelota”. As xeracións posteriores tamén tiveron arquetipos que luciron caprichosos modais. Vargas Llosa aproveitounos para a súa novela Os cachorros (1967), en parte autobiográfica, mostrando como o distintivo “esforzo” destes para estudar contaba coa predilección dalgúns docentes. Hoxe, nalgúns centros escolares certos caprichos engreídos adoptan unha pegañenta vertente de bulliyng e acoso, que algúns críos e crías levan prendida ao móbil coa adicción que lles xeraron os algoritmos. A imaxe “divertida” e desgraciada que conforman no seu salto á vida política ten unha pródiga tradición analóxica en casos históricos de emperadores e reis, cuxos alcumes aluden a inclinacións caprichosas cos seus subordinados.

As maneiras en que a arrogancia do poder, unida aos modos informativos das Redes, desenvolve personaxes que prolongan o seu infantilismo máis aló do razoable, creceron. Incapaces de limitar a súa teatralidade, buscan para as súas brincadeiras, frecuentemente estúpidas, o gústame dos pelotas de quenda e de quen quere saír na foto. A panoplia de caprichosos políticos e a súa aureola de influencers desborda os telexornais desde hai tempo. Presidentes como o de EEUU ou o de Rusia son modélicos, e o dunha organización como a OTAN -que tanta lea xerou no referendo de 1986 para entrar ou non entrar-, ten á fronte a un cipayo ao servizo dos caprichos de Trump. A capacidade deste líder do narcisismo político para dicir unha cousa e a contraria mostra de continuo o seu capricho en burlar ata a ilegalidade o pouco contrapeso doutras institucións. Antes de lograr o seu segundo mandato e precedido de todo tipo de caprichos cumpridos, o seu intento de golpe de estado a punto estivo de dar ao traste coa escasa marxe de votos favorables a Joe  Biden. Unha vez derrotada Kamala Harris en 2024, o seu modo de remar ao contraxeito do instituido -en múltiples frontes de aparentes ocorrencias- pon a proba a democracia do seu país e, indirectamente, a doutras partes do mundo.

En España, como mostran os xuízos que están a tratar de pescudar o acontecido no “caso Kitchen” hai 13 anos -ou, como outras veces, corrupcións e corruptelas varias- o modelo ten soleira. Tan ben o locen alcaldes inspirados en caprichosos desatinos, como presidencias de Comunidades autónomas en que a exclusiva do Día de “a súa” Comunidade manexa un absolutismo inspirado no “Desexado” Fernando VII. O tupido mostrario indica como está a cambiar a ecoloxía do “capricho”.  A medida que esquece aspectos cruciais nas institucións democráticas e no desempeño de “o público”, traslada á conversación cotiá os caprichos de quen di que mandan e os modos de saírse coa súa. Mentres gran parte de cidadáns aparece como “atrezo” do esperpento, os ocupados en comparar supostas diferenzas de vida entre mozas e maiores deberían preocuparse por esta evolución dos “caprichos do poder” político. Parecían adormentados no tempo e lembran como, despois de a I GM, a fráxil República de Weimar só foi unha tregua para o ascenso democrático do nazismo ao poder. Institucións principais padecen, aquí e agora, unha erosión tan avanzada, que a “estratexia” trumpista da America First inspira aos que, caprichosos, lles sobran os demais: o proxecto da “Prioridade nacional” do PP-VOX aspira ao logro dunha “España única”.

TEMAS: Orde constitucional.- Democracia e Prioridade nacional.- “Caprichos antidemocráticos do poder.- Educación e democracia.-“Nacionalismo cristián”.

MMC: Madrid, 04.05.2026.

E se a “universalidade” da escola fose irreal?

O valor da escolaridade de todos -como o da linguaxe e o seu uso democrático en Sanidade ou Vivenda- tamén acusa depreciación.

Nas circunstancias actuais de vulgarización do relevante, desviada a atención, redúcese e corrompe a esperanza dunha mellora firme e sostida do benestar democrático. Esta previsión, como as que fan as instancias bancarias ante os investidores, só constata a preocupación polo que acontece no sistema escolar. Neste momento da historia de España, a teoría ayusista de que a vivenda sexa “para o que a merece”, tamén xustifica políticas educativas identicamente excluíntes e, en Secundaria sobre todo, a profesionalidade docente ten difícil a posibilidade de desenvolver nas aulas procesos educativos valiosos. A CE78 tiña elementos para que o ensino común fose atendido, de maneira estable, cun firme investimento en docentes ben formados e recursos apropiados. Sen tanta iniquidade estrutural e con máis coidado que o que practican desigualmente unhas e outras Comunidades, non habería tantos ocos para que iniciativas privadas aproveitasen unha oportunidade de negocio que coarta o alcance dos logros educativos. O voluntarismo, máis ou menos “vocacional” dos docentes non basta para que desaparezan hábitos pedagóxicos desatentos aos cambios que implicou un alumnado máis plural desde 1970, e maior aínda a partir de 1990, en que a ampliación da idade obrigatoria ata os 16 anos de idade -e unha crecente inmigración- fixeron notar fortes inadaptacións.

A contribución do sistema educativo a democratizar a convivencia sería maior se os dereitos e liberdades da Carta Magna se traducisen nunha congruente organización. Se non fose segregadora, non facilitaría, por exemplo, que a agresividade da comunicación política -maior desde a Covid-19- axudase a distorcer o currículo radicalmente. O artg. 44 da Lei 20/2022 do 19 de outubro, de Memoria Democrática, promoveu maior sensibilidade cara aos efectos dunha historia contraria á civilidad, para educar na convivencia plural. Con todo, a súa recepción, moi diversa, acentuou nalgunhas Comunidades -ademais das distancias entre centros públicos e privados- un rexeitamento que rolda o 20% dun alumnado, alimentado nas bondades do franquismo. Estas añoranzas, supostamente xeracionais, reviven nas aulas modos de protesta contra disfuncións do sistema democrático, e explican que, na Facultade de Pedagoxía de León, se programasen minicréditos apropiados a un ensino “antifascista”.

 Erosión interna do sistema educativo

Os desacordos que xerou este proxecto non serían hipócritas se previsoras actuacións e recursos erradicasen, desde hai anos, as carencias do qué e cómo ensinar. O sistema escolar abandonaría rutinas anacrónicas e, no canto de reiterar queixumes xeremíacos, xa revisaría ben – sen desprezar a mirada á sociedade- que males internos padece. Escudarse nas neolinguaxes reformistas para dicir que se avanzou moito é un sofisma tramposo despois da CE78, e nove leis orgánicas. Os seus reformismos subiron ao BOE/BOE e ben se pode advertir que, por si mesmos, non xeraron cambios significativos na estrutura do sistema, nin nos modos de educar a todos/as, non só aos/as sempre ben situados/as na campá de Gauss. A modificación de formalismos administrativos xera máis burocracia se non se acompaña de medios, Pautas atrasadas non desapareceron; cambios que debería haber non se xeralizaron e, na medida en que prolongan rémoras daquela España única, a “cultura” que rexe moitos procesos de escolarización recorta e obstaculiza medidas enriquecedoras do espazo e tempo escolar. A súa desatención á maioría social vulgariza un concepto de escola en que a súa preceptiva universalidade baleirase de valor, e expresa a existencia de vontades negadas a mellorar a convivencia democrática. As políticas adoptadas desde a CE78 -constantes na baratura- non adaptaron o sentido dos procesos educativos nas aulas ás súas esixencias de igualdade.

O estancamento investidor desde os anos 90 e unha deficiente formación dos ensinantes -con outras reticencias- retardaron, en contraste coa evolución social, a democratización do sentido inclusivo da escolaridade. Déficits e formas de segregación educadora naturalizáronse, e situacións de malestar profundo prolongan unha normalizada continuidade do ocorrido entre 1812 e 1989: lograr a obrigatoriedade ata os 14 anos custara case 177 anos, entre guerras civís antimodernizadoras. A última puxera gran empeño en cortar unha escolarización á que os breves anos republicanos dedicaran máis recursos e medios que os gobernos dos 50 anos anteriores Cando en 1977 asináronse os Pactos da Moncloa, quedou patente a gran debilidade dun sistema estruturado durante case corenta anos cunha gran segregación interna: os selectos en colexios subvencionados -en gran parte segundo normas dos anos cincuenta- e a maioría social en centros que, diminuídos en número e depurado o seu profesorado, sempre andaron curtos de recursos .

Se a escola fala polo que fai, este presente está feito daquel pasado. O consenso do artg. 27 da CE78 non evitou continuados disensos para corrixir precariedades e iniquidade. En prexuízo dunha educación común -e, sobre todo, da súa rede pública de centros-, o reduccionismo vulgarizador do valor que debería ter a linguaxe que emite hoxe a institución escolar discrimina, ante todo, aos que ocupan o nivel inferior na renda per cápita e pon en risco a convivencia colectiva. A presión dos máis poderosos -que aproveitan para facer negocio- seguen tendo voz preferente en cantas políticas postergan o valor dunha educación digna para todos.Que precepto democrático invocan para “merecer” distinción xustificando créditos educativos?

TEMAS: Escolarización.- Obrigatoriedade escolar.- Segregación e iniquidade.-Vulgarización conceptual.- Linguaxes da educación escolar.

MMC: 30. 04.26

As presións sobre a linguaxe medran desmesuradamente

Un apagamento como o que hai un ano deixou en tebras toda España, ameaza con deixar sen luz gran parte das palabras expresivas da democracia.

As coaccións do sistema económico, combinadas cos cabildeos máis estritamente políticos, desfiguran a palabra cada vez máis, e vulgarizar o máis respectable de cuanto ocorre en unha operación en que, tras o silencio do significativo, o superficial oculta o valioso de canto sucede. O resultado é unha koiné simplificadora que, dun ou outro modo, alcanza, en hábitos e xestos á educación, á cultura e á linguaxe en que nos expresamos. O frustrado atentado do sábado 25.04.2026 contra Trump evidencia esta tendencia, en que o silencio se impón á conversación democrática. O gabinete de comunicación do presidente non pon en cuestión se as políticas de Trump o induciron, e se a facilidade de que a posesión de armas -case indiscriminada- que hai en EEUU posibilitou, unha vez máis, un magnicidio, apenas será mencionada. Si aparecerán grosos tópicos do trumpismo dicindo, como dixo Karoline Leavit, que “este tipo de violencia” aliménta “o culto da esquerda ao odio”.

Máscaras. Maruja Mallo, 1954.

O discurso de moitas narrativas xornalísticas -e tamén históricas- ocultando crimes, e desidias ou carencias públicas na atención aos dereitos de todos, renova de contino esa tendencia, acorde cos reiterados silencios de altas personalidades ante a Xustiza española estes días. Estas amnesias oportunistas -case martiriales en xestos e ademáns- lembran escusas do tipo “Deus quéreo”, “Deus connosco”, “Santa Cruzada” e similares, tan coñecidas das persoas xa entradas en anos. Os cambalaches expresivos teñen longa tradición desde antes da cultura de “cristiandade” na Europa medieval. É rechamante que as calumnias e insultos que, antes do ano 313 d.C., dirixían os xudeus contra os cristiáns repetínas estes contra aqueles despois (Joseph Pérez [2005]: Os xudeus en España).  As raíces comúns que compartían, e as variacións da súa situación legal, contribuíron -con outras  de índole social- a que ambos os grupos se acusasen de "estraños", "misántropos" e perturbadores da orde. Ao non adorar aos deuses romanos, o “ateísmo” -acusación grave en Roma- andou primeiro en boca duns e despois os outros, case sempre acompañada de propensión á “superstición” e o “paganismo”, aspectos que, á súa vez, serviron para razzias internas. Prisciliano, por exemplo. foi executado no ano 385, en Tréveris, por vincular o ascetismo cristián a un “excesivo” aprecio á Natureza e a unha interpretación libre do prescrito polos concilios do século IV.

 A “ignorancia daniña” que, segundo a ortodoxia oficial, conlevaba a afección aos vellos ritos politeístas e a súa vinculación á Natureza, moi perseguida desde a cristianización do Imperio, tivo no propio emperador Teodosio un cruel executor. E Martiño de Braga fustigaba, no seu libro De correctione rusticorum, o gran prestixio que aínda tiñan na Gallaecia sueva do século VI os hábitos máxicos de sanación . As acusacións mutuas entre xudeus e cristiáns -de carácter antisocial e mesmo “infanticidio”- traspasaron amplamente o tempo do imperio Romano, e xustificaron inquisicións diversas e, tamén, progromos sucesivos, incluso o nazi. Agora, aqueles antigos usos puristas da linguaxe vindicativa reviven no xenocidio de Israel en Palestina e Líbano; e as razzias do ICE (Servizo de Inmigración e Aduanas) en EEUU, vinculadas ao supremacismo, volven a España nos acordos do PP-VOX sobre un “enraizamento” que dea “prioridade” aos estremeños e aragoneses -e moi pronto, a leoneses e casteláns-, ao servizo de “a unidade”. Xa non repara en insultos soeces aos adversarios ideolóxicos.

Vulgarizacións significativas

Os significantes do discurso político -tan vinculados o pasado - reforzan a imposición á opinión pública de criterios que contradín o valor que, entre o século XVIII e o XXI, adquiriron as palabras que expresaban os mellores ideais humanos. O grao de imprecisión e ruín avaricia que combinan na fala moitos políticos para manipulala, ten gran relevancia. Esta inclinación para esquivar os seus significados valiosos, á parte de indicar a fraxilidade da democracia, limita o alcance dos supostos “avances democráticos” logrados en España desde o 20.11.1975. Reorientada a súa linguaxe cara a unha senda non democrática, contamina os supostos logros “progresistas” e obriga a repensar o papel de ocultación con que a retórica política vehiculou, desde a Transición, abandonos, desidias e rutinas redutoras das mellores expectativas democráticas dos cidadáns.

A degradación da significatividade das palabras que a expresaron, segue. Esta linguaxe , que se labrou como se esculpen os cantos rodados, e que o esforzo e dedicación na escola e o estudo afinaran , está a ser atropelada, cada vez máis, polos donos da mercadotecnia e os seus masivos medios de difusión, que se impoñen  a calquera  matiz expresivo e invaden todos os espazos á procura de maximizar a súa rendibilidade. Esta vulgarización conecta, ademais, con outros fenómenos acontecidos desde que España entrou de cheo no desenvolvismo tras o Pacto de Madrid en 1953. Da similitude dos seus resultados daba conta o sociólogo Francisco Jurdao -autor de España en venda (Ed. Ayuso: 1979)- cando dicía que “os chourizos do meu pobo xa non son do meu pobo”. Aínda non se falaba  do indiferente que é comer nuns ou outros sitios do centro urbano: todos iguais e con menús que se preparan en naves industriais -como a maioría do pan que despachan supermercados e panaderías. Moitos turistas non advirten a autenticidade que ten o que comen, e os máis conscientes do lugar non sempre poden ir ás súas casas e cociñar nutrientes que merezan a pena; a competitividade laboral impídello e xa se anuncian apartamentos en que , para preparase algo persoal, só hai un microondas.

Nos museos, ámbito cultural especialmente simbólico, tamén rende unha vulgarización similar. Guías obrigados a explicacións que contaminan o significado de cuanto se exhibe, logran que dóciles visitantes cumpran facéndose un selfie. Todos estes centros parecen iguais: cada ano medra un ritual que amarga a cantos non están dispostos a que tanta xente obsesionada por usar o móbil lles impida contemplar tranquilamente unha peza valiosa e deixarse conmover pola súa expresividade.

MMC (27.04.2026)

TEMAS: Linguaxe e silencio.- Linguaxe política.- Precisión conceptual e significatividade expresiva.- Mentiras e insultos. Trumpismo.

A linguaxe e o silencio definen boa parte do que sucede

Adentrase na súa relación permite entender o que pasa e o que pasou.

É 25 de abril, día relevante para a historia da liberdade en Portugal e, tamén en España. E os partidarios de VOX-PP &Cía. recréanse con disputas nominalistas para coar decisións contrarias á liberdade de todos. O da “prioridade nacional” e o “arraigamento” parece novo. O pasado, con todo, ten un mostrario pródigo en asiduos ás fórmulas deste pago, moi frecuentado por ideólogos como Miguel Tellado que, segundo conta, non estaba alí e “non sabe que pasaba”. Non o di por galego senón por crecer ao amparo deste tipo de evasivas ; moitos outros galegos poderían lembrarlle o que aquel paisano dicía ante un xuíz que lle preguntaba se vira cometer un abuso: “Por unha banda xa ve e por outro…que quere que lle diga”. Despois do oído na Audiencia Nacional -no décimo día dun xuízo senlleiro en silencios e faladurías-, a sentenza deste galegofalante goza, ademais, dunha tradición de máis alta alcurnia que a que adoita atribuírse a “a clase popular”, adxectivo que xa perdeu o seu valor orixinario. Para que aluda sempre ás maneiras de facer máis convenientes ao populus na súa totalidade, aconteceron moitas outras historias que non adoitan contarse.

Guía postal de Lugo. Maruja Mallo, 1929.

Desde o propio século XVIII -como tan certeiro pintou Francisco de Goya-, en asuntos moi principais o “popular” xa pertence case exclusivamente a un sector que, desde o cumio da xerarquía social, contempla o resto como subordinado aos seus intereses; procura que as cousas, feitas con “sentido común”,  sexan  “como Deus manda”. Deste xeito , boa parte do que se omite cando se fala do que suceda é moito máis interesante que o que se verbaliza, resultando que, en moito tramos históricos dun país, é máis significativo a efectos de ver que lle pasa á xente. E para entender por que un amplo sector social sempre sofre máis carencias, o seu punto de vista e a súa memoria, son moi relevantes para configurar unha idea do que encerran os supostos “feitos históricos”. A Historia e as maneiras de contala -tamén  despois de 1978-  seguiron  tendo situacións en que explicar as reviravoltas dun “feito” -sobre todo se é “actual”- pode resultar conflitivo. Os circuítos de dificultade para que non o sexa son múltiples e, sen invocar siglas de ideoloxía ultra, falan de medo , e ata pavor. E todos contribúen a que non se coñeza qué acontece nos  puntos sensibles da sociedade cando se favorece a quen, de diversos modos e con pretextos variados, erosionan o común. Esas situacións xeran a imposibilidade dunha historia para contar xuntos e que reflicta o esforzo de todos.

Palabras secuestradas á Historia

Pretender ignorar que todo relato ten detrás -case sempre-, historias que non se atreven a contar -ou non convén contar a uns poucos-, non evita que outras memorias e documentos poidan acreditar formas de covardía e traizón á solidariedade. Sófrena, ante todo, cantos colaboraron en proxectos que parecían merecer a pena, pero esas ocultacións silentes sempre producen problemas á cidadanía, e só benefician aos afanados en acaparar poder crematístico e simbólico. O mundo dos arquivos de diversas institucións -por públicos que sexan os seus obxectivos-, fai percibir que un dos motivos polos que a súa existencia adoita ser pobre, e ás veces miserable, é que lembran as miserias que navegan do silencio á grandilocuencia. As pugnas entre cuantos din estar con algún poder dentro da organización como unha piña percíbense pronto en calquera arquivo que non fose mutilado. De entrada, adoitan situarse en espazos secundarios e o que abarcan adoita estar moi cribado. Non é difícil, ademais, detectar que non está recompilado e signado, ben porque ninguén se acorde de que tivese valor, ben porque se censurou no trámite burocrático. En que condicións de xestión está esa documentación, ou que se turistificase para posibles visitantes, non adoita ser o que máis aprecian os historiadores e xornalistas ocupados en buscar e contrastar información fiable. As aventuras de “os papeis” da “Kitchen” non son tan raras; Óscar Alzaga, por exemplo, contou nas súas “memorias documentais” sobre A conquista da Transición (1960-1978), o que viu facer con documentación que ninguén poderá xa analizar.

Segundo George Steiner, en Linguaxe e silencio (1976), que “a fala articulada sexa a liña que distingue ao home das formas innumerables da vida animal e ata vexetal” era xa doutrina antes de que Aristóteles dixese que é: “o animal que ten a palabra”(Zoon logon ejon). A observación é relevante para entender como os humanos dificultan ou impiden o seu uso. O propio Aristóteles, consciente de que só unha gran minoría podía falar ante os demais, sabía que de pouco valía a palabra se non se podía usar en público: o home completo é Zoon politikon. A historia da educación española confirma a existencia de humanos incompletos. A educación que propugnaba para o común cidadán a Constitución de 1812, sometida á doutrina de la Iglesia, naceu curta en recursos e, desde entón, a educación de todos, mesmo despois de que cara a 1990 se lograse a escolarización universal ata os 14 anos, non evitou que o “fracaso escolar”, o seu “abandono” e outras formas segregadoras repercutan selectivamente nos percentiles inferiores da renda per cápita. Como outras moitas carencias da España actual, esta permite entender que, tras as pelexas polas palabras -ocultando o que na realidade vital das persoas significan-, subsiste un amplo lastre de rutinas non democráticas. Nas aparentes modernidades de VOX-PP por presunto dereito de “arraigamento” a primacías diversas, soa rancio que esta trampa visual esperte nos bispos o verdadeiro significado do seu “aconfesionalismo”. O seu xuízo de valor suscita unha especie de añoranza por formar parte da cuarta cámara lexislativa; a Xustiza pretende, con farta frecuencia, ser a terceira e Montesquieu alucina.

TEMAS: Información.- Memoria histórica.- Documentacion e Historia.- Trampas visuais verbais.- Cidadanía plena e censitarismo.

MMC (25.04.2026)

A “desmemoria aprendida” trata de impoñerse ao valor significativo da fala.

A capacidade da palabra para poñer orde, racionalidade e sentido volve poñer en valor o relato bíblico da Torre de Babel.

Na era Trump, cada día que pasa crece o despropósito significativo das palabras importantes. Qué sexa “guerra”, “paz” ou “tregua” é incerto estes días, e “ser de palabra” perdeu valor. O que mola é a capacidade de darlle a volta aos núcleos verbais pillándoos polo máis ladino; é “emprendemento” e listeza para moverse nunha xungla onde hai que estar á que salta. Con rudeza violenta no que se di, e un chisco de chiscadela triunfal engadida, téñense moitas máis posibilidades de aproveitar o descoido do interlocutor en calquera envite de negocios ou política, e saír ben. As manganchadas dos vellos tratantes de feira ante o coitado labrego que se achegaba a vender a súa vaca seguen vigorosas; entre os agudos en farois e artimañas, este estilo feroz está de moda ata tal punto que, desde o uso das palabras, ninguén se aventura a explicar que vai pasar.

Máscaras. Maruja Mallo, 1942.

Os politólogos parécense máis á pitonisa de Delfos, cando non á esfinxe de Edipo. Esta sintaxe é complicada, e aínda que moito políticos e políticas falen en prosa  simplona -sen nada poético-, a súa oralidade empeza a ser inentilixible. A súa palabra -falada ou escrita- non vale como compromiso nin contrato, ao non  corresponderse co que apalabraran. Ademais, colleron a teima de que a circunstancialidade do conxunto expresivo de canto digan ou fagan  outrora se escureza nun sobrevido Alzheimer; canto roldase as súas palabras e feitos noutro momento tenden a sometelo a un oportuno “non me acordo”, “non teño constancia”, “É falso”, nin probas nin Caixas B…“non pode ser”, “próbeo vostede se pode….” Esta “desmemoria aprendida”, que tanto aprecian algúns xuíces -mentres outros son tenaces en prospectivas- vale para salvar da acusación a quen conveña, á vez que prestixia en moito foros a quen se mostre escrupuloso coñecedor das técnicas procesuais para perseguir con présa e afán a quen -segundo quen deseñase o relato intertextual das sentenzas- conveña perseguir opportune et importune. Esta sofisticada maneira de falar que ten un sector da xudicatura complica máis aínda o valor das palabras. Caladamente, os procesos que nestes días se xúlgan nas altas maxistraturas do Reino -tan dispares en prontitudes, e tan conformes con outros recentes- dificultan ver o fiel da balanza e, tamén, qué sexa materia xudicial. A profesionalidade da xente de leis, ademais de coñecemento dos códigos e a xurisprudencia, sen competencia en lingüística e semiótica, non defenderá a ningún pagán ante o seu demandante. 

De Estremadura, Aragón e Castela-León….

O problema é que moitos cidadáns non poden ter eses expertos e, cando acaba de celebrarse “o día do libro”, os asiduos aos noticiarios e á lectura, deberían celebrar que Cervantes se tivese rido a gargalladas do que se lles transmite coma se fosen ignorantes, sendo eles os que pagan o custo de tanto cambalache. Á parte de pagalo cos seus impostos, son os que máis sofren as consecuencias do desaxuste significativo das palabras valiosas como “dereito”, “constitución”, “democracia”. É de ver o alcance real que ten a pelexa polo seu significado benéfico cando, sen o cheirar, asisten en directo á interpretación do sintagma “primacía” e a determinación que imprime ou outros de gran complexidade como “nacional” e “arraigo”. Se o segundo pode implicar segregación, distancia e distinción sobrevinda entre os habitantes do territorio que chamamos ESPAÑA, a “primacía” en atencións, dereitos e servizos de quen se sente dominus patriarcal -ata sobre os seus fillos- denota a existencia legal de “privilexiados” e “favorecidos”. É dicir, que hai grupos de cidadáns de primeira división, “desiguais” doutros en dereitos e obrigacións convivenciais. No trato e nas relacións, especialmente as de carácter laboral, como salarios, horarios, dereitos contractuais no intercambio da forza de traballo, estoutros -de segunda ou terceira división- ata no trato non son persoas iguais en dignidade, e polo que engaden, son vistos como perigosos

Víase vir, pero de súpeto, a partir de que unha señora se empeñase en repetir a súa ansiedade por controlar o orzamento de Estremadura, e porque a continuación un señor en Aragón -e moi pronto outro en Castela-León-experimentase igual entusiasmo, os acordos asinados con VOX deron a volta á linguaxe da CE78. Este “pacto” social queda anticuado e xa estamos en transición cara ao Manifesto dos Persas (12.04.1814), base do absolutismo fernandino; de momento, adoptamos aquel censitarismo, que tan presente estivo, desde 1834, en constitucións remisas a que “todos” fosen cidadáns. As restricións do voto -e os dereitos civís e laborais- abundaron desde 1789 en países como EEUU ou Francia. En España, baste lembrar que a escravitude non foi abolida do todo ata 1886, e que o voto universal feminino non viu a luz ata 1931; o franquismo suprimiuno e as mulleres non volveron votar ata 1977 (na Lei para a Reforma Política (xaneiro) e o Real Decreto-lei de normas electorais (marzo), despois de 41 anos de ditadura). En canto ao voto dos homes, o censitarismo estivo vixente ata 1890: só podían votar os homes que tivesen certo nivel de renda, propiedade ou capacidade intelectual; a gran maioría da poboación non tiña dereito a facelo, como quedou documentado en o Estatuto Real de 1834 ou a Constitución de 1845.

Isto unicamente é unha parte do sufragismo cultural. O acontecido estes días pasados en Estremadura e Aragón -e o que sucederá en Castela-León- lembra outras restricións que sempre están tras a erosión que diversas forzas económicas, sociais e políticas exercen cos dereitos que en 1978 tratou de recoller unha Constitución democrática. Aos asinantes destes acordos autonómicos non parece importarlles que algúns apartados sexan ilegais. Non aceptan que a Constitución se adherise á Declaración Universal de Dereitos Humanos e a compromisos de Xustiza internacional. As restricións que preconizan a grupos derechohabientes -sexan ou non inmigrantes relativamente recentes- amplían os seus recortes a cantos non pertenzan ao elitismo social con qu  marcan canto cheire a Educación ou Sanidade pública. O máis inquedante é preguntarse se herdaron esta tendencia ou foron educados nela desde a Transición que seguiu  ao 20N75. (Continuará)

(MMC: 24.04.2026)

É razoable e pertinente procurar entender que pasa?

A coincidencia de feitos e actitudes persistentes en desidias e inequidades irresponsables, desfiguran a convivencia democrática.

A pregunta non é un sobresalto ante o dificultoso que sexa entender a intrahistoria que mostra, desde 1947, a variable cartografía do que chamamos “Oriente Medio”. Na cronoloxía do acontecido nesa área, as mutantes relacións diplomáticas entre España e Israel -que desde hai tres anos se enrarecen máis- adquiren maior perspectiva se nos retrotraemos ao século I d. C. O emperador Tito arrasou o que no ano 70 era Xerusalén, e os relevos do arco triunfal que os romanos lle dedicaron á beira do Coliseo representan os tesouros saqueados no templo de Salomón ao culto de Yahvé, mentres a poboación era espallada polo Imperio. Os queixumes morais dos atrapados naquela Diáspora -como os doutras-, foron unha constante queixa ao Deus de Abraham e David sobre a dicotomía do ben e o mal. Coa de Job, engadíronse ás preguntas que a Humanidade sempre se fixo sobre o sentido da existencia; a súa dificultade para convivir, ou meramente subsistir sen danar, sempre estivera en cuestión, e no Xénese, o libro do Pentateuco que a crenza xudía considera fundamental para a súa unidade canónica, o miolo do seu primeiro relato significativo -sobre a creación- é a distancia entre o ben e o mal, cuestión clave dun dereito en que  Yahvé é o Deus único, con potestade de esixir obediencia absoluta aos seus mandatos tras a simbólica árbore do Paraíso.

Natureza viva.XIII. Maruja Mallo 1943

Os estudosos deste libro relixioso da Biblia discrepan sobre a data en que foi escrito. Quen llo atribúe a Moisés sitúano entre o século XV e XIV a.C., mentres outros, máis centrados nos elementos narrativos do texto, suxiren que debeu ser no exilio de Babilonia  -preto do actual Iraq- ou despois, de modo que podería pertencer a unha data entre os séculos VI e IV a.C. Noutras áreas culturais da Terra, os baremos do ben e do mal como norma de conduta, son máis antigos, salvo para negacionistas que non dan por pescudado o acontecido na evolución humana no Paleolítico, en que -moito antes que en Atapuerca -, apareceu hai 52 anos nun xacemento de Afar (en Etiopía), un fósil feminino  Australopithecus Afarensis, datado ao redor de 3,2-3,5 millóns de anos. Era 1978 e na radio soaban os Beatles, cuxo Lucy in the Sky valeu aos arqueólogos para nomear os restos daquela homínida.

O ben e o mal aquí e agora

Pasaron 48 anos máis e, neste presente, as distincións morais rexorden ante acontecementos en que está en xogo a existencia de millóns de humanos, entre eles moitos nenos e nenas sacrificados por un cainismo deshumanizador. Nunha  Terra cansa, preténdense xustificar -no plano internacional e no máis próximo- accións e omisións inxustificables. Aos fillos dos fillos da ira, élles especialmente relevante o que acontece en procesos dispares pero similares do ámbito xudicial español: o “Caso Kitchen” xa leva 13 anos rodando e afecta os fundamentos do sistema democrático; o “Caso Begoña”, co de “as máscaras de Koldo” e demais colegas, máis colateral, parece máis rápido, pero as diferenzas cesan se se observa que os afectados pola súa proximidade escúsanse, como Miguel Tellado, na moral partidista. Segundo este intérprete, cando Bárcenas e Rajoy intercambiaban información, a actual PP non andaba por alí. Este pretexto sería irreprochable se na CE78 non existise a figura do “partido político” como suxeito da representación cidadá, coa súa regulamentaria xerarquía de responsables “in vixiando” e “in actuando” de cantos actos fixese ou faga esta institución pública, e a súa coherente xenealoxía de responsabilidades. O “nós non fomos” desvitúa  a “imaxe” dunha estrutura democrática; deteriora a súa credibilidade e afecta a todos os partidos, e máis cando as corrupcións e corruptelas -sen contar a súa historia anterior a 1978- teñen unha secuencia aburrida.

Algo parecido sucede con outras institucións de entidade privada e proxección pública, como a que gobernan os bispos. Na tradición cultural do Occidente europeo, o que di parece inclinado a continuar proclamando, agora mesmo, os seus criterios doutrinais e morais coma se debesen ser norma universal do ben e do mal. Non é a etapa do nacionalcatolicismo, pero todo oínte católico -e máis se é ateo, indiferente ou fiel a outra crenza- non entenderá estas proclamas sen validar cuestións previas, como unha suposta infalibilide episcopal, ou o recoñecemento democrático das súas formulacións públicas. A ninguén lle será fácil, por tanto, admitir que o discurso último do presidente da CEE non sexa unha interferencia indebida nos poderes dun Estado constitucional.

E menos se revisa prédicas e cartas do pasado episcopal, e que non se lles reclamou o compromiso contraído nos Acordos de 1979 para autofinanciarse. A democracia máis ben amplioulles recursos: os gobernos da CE78 subsidiaron as súas actividades de culto e sufragan outras que non teñen este cariz, como dá a entender o uso da gran listaxe patrimonial que teñen no Rexistro de Propiedade. Sempre se queixaron, con todo, da ampliación dos dereitos civís alegando, moitas veces, que interferían o seu criterio do ben e do mal. En consecuencia, se entre o que os bispos reciben do Estado e os impostos que os seus bens como Iglesia non pagan, reciben do erario público ao redor de 11.500 millóns de euros anuais, debesen explicar como o presidente da CEE predica -ao estilo de Feijóo &Cía.- que o Goberno“ manifesta un desmedido afán de intervir na sociedade” ou que, ao referirse aos “abusos” e “o Val dos Caídos”, parta dunha visión transhistórica dos “pecados”. Unha Historia de España digna de todos non é posible sen “dereitos civís” e, como dixo Locke nas súas Cartas sobre a tolerancia (1689-1692), sen un cumprimento igualitario dos seus códigos. Certo é que, ata a Pacem in Terris (1961), o Vaticano non recoñeceu a Declaración Universal de París en 1948, pero a doutrina de Argüello fai incongruente ao papa León XIV, quen, na súa toma de posesión, reclamou, hai un ano, que a Igrexa se deixase “cuestionar pola Historia”. Non será “fermento de concordia” -como pedía- se, en Educación por exemplo, non se abre a unha ética de responsabilidade en que todos os educandos caiban en igualdade.

MMC 21.04.2026

Os criterios para ser políticos moi votados tamén cambian

 Non interesa tanto que sexan intelixentes ou persoas con criterio moral elevado, senón caer ben aos votantes

Palabras importantes como “democracia” ou “liberdade” cambian de significado e xa non soa raro dicir que o desembarco dos americanos de Trump en Irán é semellante ao comandado por Eisenhower en Normandía en xuño de 1944: se aquel axudara a reinstaurar a democracia en Europa, este faino no territorio do antigo imperio persa. Así mesmo, é frecuente que a “liberdade” que algúns líderes e lideresas invocan teña pouco que ver coas proclamas de dereitos entre 1789 e 1948; moito custou logralas, pero nada importa se aluden á gloriosa cuestión de pasar o intre e beber nunha xocosa terraza de bar.

Entroidada. Laxeiro, 1931

Nin é unha moda pasaxeira á que se deu pábulo de modo coxuntural, nin cabe imaxinar que moitos dos políticos que lideran as decisións políticas nos seus países son parvos e propensos á estupidez por canto din e insinúan. O fenómeno exhibe personaxes moi activos e todo propicia que outros candidatos se lles sumen no acceso a cargos do poder executivo –e do lexislativo e xudicial-,  moi cualificados para aplicarlles con propiedade estes termos, tan similares, por outra banda, aos que alguén reuniu, a partir do escrito por Schopenhauer, como A arte de insultar. Son moitos os que se delatan pola asiduidade en usar esta antoloxía, e o certo é que os seus espécimes crecen. Entre os últimos xestos, palabras e ratificacións nesgadas, moi cargadas de parcialidade e conservadurismo neoliberal -e ata ultra-, e o recente agasallo postinero á venezolana María Corina Machado ofreceu unha gran mostra expositiva. A coreografía que a seguiu desde a rúa Xénova á Porta do Sol, as palabras con que a piropearon, os seus xestos modosos na recepción da chave de ouro da cidade -e da medalla de ouro da Comunidade-, viraron ao redor da “liberdade e a democracia”, palabras cuxo alcance limitou a candidata á presidencia de Venezuela advertindo que departir cos xestores actuais do Palacio da Moncloa “era inoportuno” para o seu “regreso a casa”. Segundo dixo, este camiño empezaba o sábado e os corifeos que a acompañaron neste paseo, especialmente dedicado aos compatriotas que compran o mellor do urbanismo madrileño -e impoñen nel o seu propio estilo de civilidad-, confirmaron que o que os líderes de España, Brasil, México, Bolivia e outras personalidades trataban naquel momento en Barcelona uns “xestores de países sumidos na pobreza” era unha reunión de “narcoestados” e “guateque do comunismo”. Segundo Isabel  Ayuso, por exemplo, “non podemos coquetear con países que non respectan as eleccións libres, o labor sindical ou a liberdade de prensa”, mentres que a súa foto con Corina representaba a reunión “do mundo libre”.

Crece a degradación semántica das palabras máis prezadas e, á luz dos xestos teatrais de Trump e Netanyahu, sobre todo, historias como a da vitoria de Peter Magyar o pasado día 12 en Hungría, fronte a Viktor Orbán, parecen unha gran vitoria democrática cando só foi un mal menor, é dicir, que “a democracia” no seu sentido pleno segue lonxe daquel país. E en España, parece afastarse. Inmersos como estamos nunha secuencia de eleccións autonómicas, en Estremadura aplauden que acaba de culminarse un pacto entre PP e VOX tras catro meses de supostas conversacións, polo que María Guardiola volverá gobernar. A conta de que cumpra 74 medidas sobre servizos sociais que ha de recortar, en sectores como a fiscalidade, a enerxía, a sanidade, a familia e a agricultura, rebaixada sensiblemente a súa calidade, os inmigrantes –nun territorio onde a xente se vai-, as mulleres e a educación verán que os seus dereitos adquiridos e os que quedan por adquirir limítanse, e unha diminución democrática en tales asuntos restrinxirá de inmediato a convivencia plural.

Unha hipótese explicativa

A descrición destes líderes, tan adictos a rebaixar a autenticidade do mellor sentido das palabras cruciais do vocabulario democrático –e de conceptos moi conexos como “educación común”- propicia, en todo caso, a relevancia de como entenden e enténdense coa xente que lles interesa. Coñecen as características dos votantes pendentes do seu individualismo nunha sociedade propicia á competitividade dos seus intereses, e tratan de gañarse a súa simpatía con palabras e relatos que masaxeen convenientemente os seus oídos. Para propiciar a adición ao seu discurso, usan compulsivamente as formas modernas da mercadotecnia e as técnicas repetitivas de Goebbels , unidas á arte de ter sempre razón cuxos principios desenvolveu tamén Schopenhauer, e fan da “dialéctica erística”, -infestada de sofismas, trolas e mediatizados significados-, un gran instrumento. Cantos traballan en medios, equipos e estratexias de comunicación alleas a toda ética non pragmática, coñécenos ben. Son os primeiros en saber que non é indispensable que un líder sexa persoa ilustrada, culta ou de probada moralidade; só precisan a súa dispoñibilidade cara a quen lles provea os medios económicos: a IA e as súas redes traballan a favor de quen pague os seus algoritmos. E os seus donos están de ordinario polo labor se lles axudan a diminuír as esixencias dunha democracia de calidade. Mentres, os “emprendedores”, ansiosos de ascenso social ante posibles competidores, aplauden a privatización monopolística dos recursos públicos.

O aburguesamento que trouxo a moitos estratos sociais o benestar económico, é indiferente aos problemas que xurdan e á calidade democrática, se non é como pretexto para o xogo das propostas neoliberais. Este oportunismo foi máis sistemático desde os tempos de Thatcher e Reagan; a impulsos do crecemento do IPC coas crises, a inflación acelerou a ansiedade do consumo e, a medida que diminuíu a cantidade e calidade da cesta da compra, tamén a democracia –e a educación- foron un produto máis a comprar aos vendedores de palabras baleiras. Segundo o ensaísta sobre ayusismo, David Fernández (Entresijos y gallinejas, 2026), poida que MAR (Miguel Ángel Rodríguez), o titor imprescindible da lideresa do PP en Madrid –experta en blogs de supostas biografías de animais simbólicos-, fose un gran deseñador de que o que importa en política é “que che entenda a xente”: en 1998 , xa deixou escrito na súa novela El candidato muerto se “valería todo para conseguir o poder”. Cando estes perfís políticos controlan os orzamentos do erario común, procuran que o Ensino de todos non mereza a pena: non sexa que a xente se decate do desvergonzado sobo e reclame.

TEMAS: Democracia.- Populismo.- Aburguesamento.- Ayusismo.- Semianalfabetismo.

MMC (19.04.2026)

Vance e Trump recorren a sofismas de tinguidura relixiosa

Máis que Teoloxía parece un recurso apropiado para trolas entre adictos ou para quen necesita xustificar o inxustificable.

O que substancialmente ocorre en Oriente Medio é nova ocasión para alianzas e intereses contrapostos. Os xuízos morais que suscita falan, en conflito cos políticos, da longa pelexa dunhas e outras xentes da humanidade por ter razón e, se se dá o caso, impoñela aos demais. As primeiras narracións da Biblia, en particular a do Paraíso de Adán e Eva, a dos seus fillos Caín e Abel e, entre outras moitas a da Torre de Babel, dan conta dunha preocupación antiga por dilucidar quen acerta e, en definitiva, de que vai isto do ben e o mal. Todas as grandes narracións clásicas tiveron esta mesma preocupación, e na historia da Filosofía polarizou as discusións da Ética e a Política.

Ecce Homo. James Ensor, 1891.

Á luz das opinións sobre as referencias relixiosas de Donald Trump sobre o seu papel nesta guerra inútil -en que segue a Netanyahu, gardián das esencias máis carcas do Antigo Testamento-, seguimos nesa gran dilucidación: onde está o ben e onde o mal ou, doutro xeito, quen ten ou non razón. Entre as reaccións que suscitou teñen especial interese as de León XIV porque, a diferenza doutras ocasións en que a diplomacia vaticana preferiu o silencio ou a ambigüidade verbal –ademais doutras moitas en que a súa tradición de poder levou a aliarse cos herdeiros do Antigo Réxime-, este papa vinculou de maneira explícita a institución que dirixe á defensa do dereito internacional e, de paso, á defensa dos débiles. Se xa na súa toma de posesión, posicionárase a favor da que xa era hora de que a Igrexa se incardinara na Historia como exemplo de concordia, tanto nas meditacións que fixo no Vía-Crucis de Venres Santo, como nas últimas declaracións acaba de lembrar que non é hora de exercer o poder dos fortes e da “idolatría do lucro que saquea os recursos da Terra”, engadindo, mesmo: “Xa abonda da idolatría dun mesmo! Xa abonda de guerra!”. A súa viaxe a África é un clamor por unha paz que, cantos o escoitan ou len a súa conta nas Redes, inevitablemente asocian  aos causantes do gran conflito do momento.

Pola súa banda, o presidente colonialista americano, replicoulle que era “terrible en política exterior”. Claramente non é seguidor deste papa: “É unha persoa moi liberal, e é un home que non cre en deter o crime”; sen diplomacia algunha ousou levarlle a contraria –en público- a un papa. Actúa como outros grandes do mundo que pugnasen por poñer esa figura do seu lado. Napoleón Bonaparte púxose el mesmo a coroa imperial na catedral de Nôtre Dáme de París, o 02.12.1804, sen que Pío VII o fixese, rebaixando a súa categoría simplemente a bendicila (Le Sacre de Napoleón que Jacques-Louis David pintou entre 1805 e 1809), pero a Santa Alianza (1815) acabaría rebaixando os seus fumes. Tampouco cesaron no século XX quen optou, na súa “ilusión de omnipotencia”, magnificar o seu ego por riba do que, desde a caída dos Estados Pontificios, tivo máis valor de referencia moral que de estrito poder temporal. Moitas veces o propio Vaticano non o creu, e o século XX foi testemuña de vaivéns , indecisións, alianzas ou concordatos en que a súa hierocrática maneira de mirar aos demais, elixiu sentirse protexida colaborando ou calándose ante flagrantes inxustizas. Ese pseudopoder puido verse ante a Alemaña dos anos 30, igual que na España que vai de 1931 a 1953, que exemplifican sobradamente unha historia, en que os Acordos de 1979 prolongan privilexios de suposta superioridade ética.

Nos anos sesenta, tras o Concilio Vaticano II, pareceu que a Igrexa se inclinaba decididamente polos pobres, como predicaba Xoán XXIII. Entre 1978 e 2005, con todo, Xoán Paulo II procurou reverter esa inclinación cara a un pasado en que a xerarquía se aliaba coa  “boa orde”, xusto cando Reagan e Thatcher abrían paso ao fin da Historia de Francis Fukuyama (1992). A profecía deste propagandista do neoliberalismo acelerouse, e a volta do papa Francisco en 2013 ao ideal do santo de Asís parece inspirar a León XIV a dicirlle aos líderes hexemónicos deste momento o leito do ben que necesitan as xentes da Terra; para convivir en paz, non pouca faena hai por diante para contrarrestar desenfreos economicistas guerreiros, alleos ao interese xeral. É de celebrar que decidise a continuar o labor de Bergoglio cando na encíclica Laudato si (2015) proclamaba que “o clamor da terra e o clamor dos pobres”(punto 49) é a gran cuestión de xustiza social, que urxe un “uso responsable” de recursos dos que non somos “propietarios e dominadores” (punto 2). Segundo dicía, “o desenvolvemento humano integral e a inclusión social” non están “garantidos polo mercado” (punto 109). Cando en 2020 volveu a esta cuestión en Fratelli  tutti, recoñecía que coidar “a dignidade de cada persoa” (punto. 8) e “o mundo que nos rodea e contén, é coidarnos a todos” (punto 17), exactamente o contrario que fan quen “utiliza demagóxicamente aos débiles para os seus fins, ou en formas liberais ao servizo dos intereses económicos dos poderosos” (punto 155). O quecemento global, iniciado na primeira Revolución Industrial e acelerado nos anos do desenvolvismo, rompeu a diferenza entre “Historia Natural” e “Historia humana”. Todo é responsabilidade de todos, inmersos como estamos no que Boucheron chama “crises de inmanencia” (O tempo que nos queda, 2024).

Sexa cal for o sentido político que cada cidadán teña -por crente, ateo ou agnóstico que diga ser-, todos compartimos un “tempo provisional” en que é preciso desaprender o aprendido sobre o crecemento infinito, conxuntar vontades e concretar que deber ser convivir hoxe e como facelo de modo xusto. Parece lóxico, pois, que a ética para propugnar sexa distinta da que Defoe destacou ao final do seu Diario do ano da peste dicindo en 1772 que “cen mil almas levou, pero eu sobrevivo!”. A de Trump , Vance e a súa cuadrilla de prepotentes –e os seus defensores en España- é parecida, especialmente cando invocan unha Teoloxía da Prosperidade que lles sexa propicia. A ninguén se lle escapa a capacidade instrumental de que dispoñen para que, a contrafío dos intereses da inmensa maioría da humanidade, haxa involucionismos contrarios ao benestar común. Cómpre desenmascarar os seus pretextos e argucias verbais para deixar en puro eufemismo as súas mencións á Sanidade, a Educación, a Vivenda e outras necesidades requiridas unha xustiza distributiva sólida e eficiente. Fronte a estes donos dos medios de produción e comunicación, é obrigación moral non deixarse atrapar polas sofisticadas maneiras que vehiculan para seducirnos con que, se nos adscribimos ao xogo narcisista do “gústame”, o seu criterio adictivo do ben faranos libres. Sempre  se repite a escena de Eva cando Deus creador díxolle: “Por que o fixeches?”, e contestou: “A serpe seduciume, e comín” (Xénese. 3,13).

TEMAS: Xustiza internacional.- Hipocrisía moral.- Teoloxía da Prosperidade.- Involucionismo.- Quecemento global.

MMC (16.04.2026)

A espera nun corte de circulación pode ser unha mal grolo

 

Unha hora en mans dun exército movido por impredicibles  ordes inxustas, é horrorosa.

 

Por moitas ganas que se teña, a vida non é agradable para todos: á inmensa maioría, nin lles dá tempo. A nova poetisa madrileña Mayte Gómez, falando da xa “cansa pel virtual”, entre desencantos que xeran as precariedades laborais dun sistema corrupto, todo lle parece robotizado, e di que, entre as preguntas que recibe, “Alexa nunca oíu/a de se ten nai, /a de se quere ser libre/”. É altamente probable que non sexa a única, e é seguro que, polo que se oe a algúns políticos –e políticas- no orbe dixital e analóxico da corte milagrera da Carreira de San Jerónimo, tampouco parece que  lles sobre afectividade e empatía: a circulación entre o corazón e neuronas non se compasa.

Lixo. Maruja Mallo, 1930.

A comparación, metáfora, parábola ou exemplo do “corte de circulación” non ten cor ante o acontecido ao casco azul da ONU, un militar español retido por soldados israelís en Líbano. A distancia significativa entre ambas as situacións é insalvable, suscita aversión e repudio.  Por máis comprensión que se queira botar a un suposto afán de verdade ante o que o Goberno puidese ocultar con este episodio, só queda o afán nervioso dunha oposición que trata de meterlle un dedo no ollo como sexa. É mágoa que, nunha cuestión tan dramática como unha guerra, tan inxusta para miles de damnificados, a voceira que falou e quen a arroupe ante posibles críticas ao símil que empregou, só reparasen en proxectar  un pouco máis de mala imaxe sobre os actuais xestores da política española desde a Moncloa. Esta ansiedade de achandar un camiño fácil cara a ese punto, nin sequera os fixo caer na conta de que, tras o patriotismo que pretenden exhibir, adhírense  –sen vacilación- a un belicismo neocolonial e sionista que ningún reparo ten en levarse por diante canto o contradiga; por suposto, tamén aos soldados españois do Líbano e, se lles convén, os intereses democráticos de España, da UE e de quen sexa. Ante unha posible rectificación, a reincidencia en ter “a verdade”, ademais de infantil, caracteriza a cantos e cantas se cren imprescindibles en achegar luz, de modo que o respaldo da  cúpula do PP serve definitivamente a VOX, que de momento aparenta non ter responsabilidade política relevante. Traballan para eles?

Por contaminación da historia xa vivida por españois e españolas xa maiores cando se redactou a CE78, aos  “fillos dos fillos da ira” de que fala outro poeta ibicenco, Ben Clark, hai tempo que lles pasou  a etapa en que  xente supostamente superior dicíalles que cando falaban, o que dicían era por “despeito”. Ben saben que o que querían  era que  non dixesen que eran ou foran “vítimas”. Ao oír de novo estupideces deste tipo –ou peores-, é raro non oír a súa rabia e malhumor dicindo que o mundo vai vello e canso. Entre deformados recordos sobre o que era unha “liberdade” imposible, lembran como aos seus pais se lles engurraba o cello cando alguén besbellaba que os liberaran. Desde aquelas infancias de fame e sabañóns, parécelles  moi ben que haxa “liberdade para tomarse unhas canas”, pero non aguantan ese reclamo de liberdade que deixa o campo aberto a canto listiño trata de impoñer  a quen pille por diante o seu negocio extractivo, parasitario e absolutamente negado para un proxecto democrático de país plural, solidario e moderno.

A prudencia que lles dá o vivido, aplicada ao o interese de estes,  poses e aderezos de gabinetes de comunicación, robotizados por un individualismo de cutrerío absoluto, comina a que os manexos verbais que din sabelo todo, pretendendo que o proxecto de escalada á Moncloa vaia ben –e que a cronoloxía electoral propiciará que sexa mellor -porque gañarán-, provoca que regresen, como criterio de canto acontece, aos criterio de cando eran críos. Tanto descaro envólveos o tedio de cando na universidade lles repetían o que lles dixeran no instituto e, antes, na propia escola, e ter que  escoitar tantas veces a mesma historia de monxes soldados e a alta misión de recuperar a España imperial. Menos mal que A Historia do Imperio Español, en 6º de Bacharelato, non adoitaba pasar de “reconquista espiritual”. Segundo o entusiasmo do profe, foi moi apta para que  aqueles fillos dos fillos da ira –nacidos supostamente nunha “paz” non menos etérea-, obrigounos a aprender –como moitas outras, infestadas de contrasensos- que, se os paraba un garda e levábaos ao calabozo, por exemplo á Dirección Xeral de Seguridade –ese edificio que a Comunidad de Madrid entende que está impoluto de historias como as que debuxaba Goya no  Caderno C-, era moi posible que a detención non quedase nun trámite de “corte de tráfico”.

Ante tanto ruído, máis vale previr a mensaxe de ignorancia que achega e, se se teñen ganas de decatarse de que vai a vaina, merece a pena “perder o tempo” –o inútil que se crava nas sinapses neuronais- en lecturas  como o libro de Mavi  Doñate: Cóntame o esquecemento. Julio Llamazares, cuxa memoria se revitaliza con documentación e peregrinaxe polos camiños españois, acaba de recrear no que foi A viaxe de (o seu) pai outra boa mostra do que ningún nado, antes ou despois da CE78, debería non ignorar. Nada que ver co que se lía no alto naquel Libro de España, en que o P. Pérez de Urbel  relataba o percorrido de dous  orfos da Guerra a través dunha xeografía “vitoriosa”.

TEMAS: Belicismo.- Dereitos Humanos.- Servilismo.- Memoria histórica.- “Oriente Medio”.

MMC (10.04.2026)

Os paradoxos do presente desesperan aos máis optimistas

 No que vai de semana –non tan “santa” como a anterior- pasaron tantas cousas que desasosega a espera coherente de canto aconteza.

 É un tópico de sempre que as cousas nunca son como se espera que as cousas sexan. Cando se repite moito, todo se descabala de tal maneira que é difícil non reparar, por exemplo, no empeño dos humanos na desgraza, tratando de vela, ademais, como un destino mentres invocan supostos mandatos espirituais causantes de que miles e miles doutros humanos –nenos e nenas en gran parte- paguen o dereito para vivir que, por nacemento, teñen, como reclamaba en 1789 aquela Declaración de Dereitos do Cidadán, imitando o que –o 12.06.1776- proclamara a Declaración de Virxinia, tan expresiva da razón descolonizadora da Independencia de EEUU. 

Recén pasada a Semana Santa e seguindo a inspiración dos seus gurús espirituais  no pregón de “a” verdade, e o estímulo competitivo dos ministros máis ultras de Netanyahu, como Ben-Gvir (Seguridade) e Bezalel Smotrich (Finanzas) -capaces de distinguir máis criminalidade nun palestino que nun israelí coa recente reinstauración da pena de morte-, aínda ecoaban nos turistificados aires procesionais, os pasos de políticos  disfrazados de penitentes e, entre sonoros redobres de tambor, ao emperador de Occidente antollóuselle mostrarse o 9 de marzo cal Xúpiter Tonante. Malhumorado e iracundo, proclamou que cara ás dúas da mañá do día 10 sobreviría a “desaparición dunha civilización” . Os arúspices máis ilustrados supuxeron que se refería á que a Humanidade, en pleno Neolítico, empezara a desenvolver na área do actual Irán, pero por fortuna para os humanos, este voluble Xúpiter do “despacho oval” determinou, unha hora e media antes de que caesen os seus raios, mellorar a solemne imaxe que Homero deixara na Ilíada sobre os seus enfados.  No canto dun órdago tan duro,  tratou de dar unha indeterminada físgoa de humanidade a efixies súas que, como unha do Museo do Prado, representáronlle humanizado cara a finais do século I d. C.,  sen perder a imaxe imperial que  Augusto tivera o gusto de divinizar.

Nada impide que, ao ritmo que “Me gusta“ nalgunhas redes sociais, tan a ton coa descerebración de negacionistas de todo, dentro de dúas semanas volvamos ver en directo como desde esa mesma sala da Casa Branca –gran templo do empíreo- o teatral personaxe xupiterino delegue no seu secretario de Guerra, a alta misión de esmagar o que quede dos iranianos e, de paso, facer que flúan máis dólares cara ás arcas das divindades do capitalismo neocolonial. Chama moito a atención que, no resto do orbe supostamente máis civilizado, ninguén sexa capaz de parar os enfados executivos deste narcisista, incapaz de recoñecer algún dereito ao resto dos humanos. Ninguén o frea, nin sequera a ONU; por unha banda está el e os seus catro amigos, e polo outro, o resto da humanidade, á que deshumaniza coas súas comparacións odiosas, para desprezala nas súas decisións obscenas. A escalada da guerra en Irán desde o 28 de febreiro leva camiño de ir a peor cada día se non para de verdade. O Xúpiter Tonante non ten reparo en botar do Paraíso do poder a quen non coincidan coas súas determinacións: dá igual que sexa o Fiscal Xeral do Estado que o comandante en xefe do exército do seu país. Gústalle máis a súa asesora espiritual Paula White, que lle fala de causar o “colapso moral” dos seus inimigos para que triunfe de maneira definitiva “o ben” sobre unha área tan frutífera en gas e petróleo, en que  Netanyau é o mellor anxo exterminador desa zona vital para as comunicacións comerciais con Asia e Oceanía. 

E España?

O único efecto positivo que trouxo a estas terras a antolladiza autoridade destes divinizados xestores da desorde é que poucos tiveron a coraxe de dicirlles estes prepotentes abusóns que León XIV lles dixese, con claridade, que “era inaceptable” a ameaza sobre Irán e que “depoñan as armas”. Aos líderes da conservadora España –sobre todo, os máis enfadados de sempre ante calquera avance democrático-, o “NON Á GUERRA” ilegal e contraria a todo dereito internacional –que non sexa o da forza-, o que pense un amplo sector dos outros españois antibelicistas pareceulles “antipatriótico” e contrario aos “intereses” que “nos convén”. Toda visión crítica ante o que sucede no panorama que xeran Trump e os seus, sóalles a falta de “respecto”. Nun absurdo debate infestado de desencontros, ao señor Feijóo ocorríuselle, ao fin, modular algo a súa opinión, pretendendo que a “cordura” goberne a situación política. Preservando a ambigüidade de non condenar o obvio, deixou nas pavías unha diplomática posición cara ao sentido común, esa facultade  que o resto dos españois –segundo o seu perspicacia- non parece ser capaz de utilizar   para o arranxo dos problemas. O que nas súas propias filas din egrexios competidores pola súa cadeira non reclama esa facultade, senón a que mellor alague ao Xúpiter americano, cuxo irredento afán, acaba de pedir ao Congreso un 40% de aumento orzamentario para fortalecer, con 1.5 billóns de dólares, a capacidade destrutora dos seus máis belixerantes anxos e a inacción ante os problemas sociais da xente.

Dante Alighieri, de vivir hoxe, xuntaría a tantosconfabulados no advenimento internacional dun suposto ben, para envialos aos círculos do Inferno onda proxenetas e aduladores, simoníacos, adivinos e magos, malversadores e hipócritas, ladróns e conselleiros fraudulentos, defensores da discordia, a maldade e a falsificación. Para descontento de españois cuxa selectiva mirada tanto enxalza o que avanzaramos desde a Divina Comedia no século XIII, tamén enviaría a ese lugar -onde este persoal violento era enfrontado a dolorosos castigos dos demos- a non poucos exemplares da especie corrupta que -en coincidencia xudicial confusa- mostra estes días a secularizada vida española dos últimos 13 anos. É posible que alguén dese en pescudar ata que punto o estudo da Historia de España contada con sinxeleza, que J.Mª Pemán escribiu en 1939, ou da Enciclopedia de 2º grao nos anos cincuenta, propiciaron, desde a escola, que os españois todos dispoñan de información para pronunciarse; o absoluto desprezo que moitos prestan cara a quen lese un pouco máis é absoluto, e non parece que os dispuxese a unha convivencia democrática. Moi raro soou estes días –ou moi esperanzador tamén, segundo se mire- que desde a proximidade da Lúa -a máis de 40.000 kms. da Terra-, os astronautas da nave Orión lembrasen que, desde aquela órbita, o planeta dos humanos era como un pequeno punto azul, no que merecería a pena, ante todo, cooperar na solución dos problemas.

TEMAS: Memoria e Historia.- Educación e Convivencia.- Dereitos Humanos.- Belicismo e Ben común.- Mitoloxía e superstición.

MMC (08.03.2026)