A paisaxe que conformou o río Besós acumula moita historia

 Está feito de necesidades e cabreos desatendidos case sempre, salvo por aqueles que non perderon a inquietude por unha sociedade mellor.

 Antes de desembocar en San Adriá, leva ese nome desde Montmeló –no Vallés- durante 17 kms. dun  territorio en que abundan mostras residuais da historia española e catalá, sobre todo dos anos cincuenta ata hoxe. As transformacións, abandonos, continuidades e cambios que documentan son de gran interese para entender canto realmente avanzamos. “Avanzar” é dicir axuizando e, igual que o que sucede nas análises da xeografía humana de calquera territorio, sopesando as ideas, decisións, actuacións e abandonos de modelos de convivencia e modos de estar na Terra, unha cultura que, a miúdo, foi contraria á sa convivencia.

O que en 2024 contou O 47  sobre Torre Baró, e o que, en 2025 contaron as Historias do Bo Val sobre un barrio moi próximo, Vallbona, construído por outros inmigrantes do sur na periferia barcelonesa, mostra en formato cinematográfico, galardoado en distintos festivais, o que, mentres esas barriadas crecían, contaban os libros de Francisco Candel sobre Lles altres catalans,  ou os máis humorados e non menos críticos de Ignasi Rise, cando era perigoso contar o que pasaba cando, nos anos setenta, os que chegaran de fóra xa eran máis que os de Barcelona. Similares documentos, non só en fotografías antigas ou en cinema como o de Berlanga, manexan quen se interesa por como eran as periferias dun Madrid que apenas alcanzaba o que, ao Leste , sería o barrio de Moratalaz, mentres crecían Entrevías e o Pozo do Tío Raimundo máis ao Sueste. As súas pescudas poden estenderse ao sucedido, a diversa escala, desde antes de 1953 en case todas as capitais de provincia. Ás súas periferias, na medida en que crecían a industrialización e os servizos, foron chegando familias que viviran a subsistencia rural. Esas mesmas familias, xa nos noventa, viron chegar xentes doutros países, atraídas por similares afáns de mellora das súas vidas.

A urbanización crecente do país coincidía cos anos do desenvolvismo, en que a americanización de España, internacionalizaba os seus asuntos na ONU e a OCDE, e facilitaba as políticas USA para Europa e o Mediterráneo. O que contan Marcel Barrena e José Luis Guerin, sen ser exclusivo da contorna do Besós, é metáfora do que pasou en moitos outros lugares de España. Torrebaró e Vallbona non son unha illa florida entre raíles de ferrocarril ou no medio da nada, senón restos colaterais do esquema desarrollista que primou desde 1953 no imaxinario colectivo de variados grupos non só españois, senón tamén noutros de variado perfil cultural. Atrapados todos ata o presente -cando as Rodalíes e a Ave pasan impertérritos por aqueles viais con dubidosa sorte-, contemplan como se seguen reestruturando os seus espazos de outrora para adaptarse mellor a expansións  que se programan desde os centros urbanos e económicos, pillen a quen pille por medio. A reiterada reestruturación destas periferias -e non das da xente ben e as súas leiras de recreo- fala de como os habitantes de escaso ou nulo poder na xerarquía social facilita que as reformas urbanísticas posteriores apenas tivesen en conta que puidese ser unha vida máis ou menos feliz en esquinas residuais da marxinalidade, un gran documento, con todo, do que puido ser e non foi o soño de moitas persoas. Venos agora sometidos á administrativa indiferenza de recualificacións de terreos, e aburridos tipos de vivendas emerxidas despois.

Barrios, escola e IA

En ambas as películas tamén se fala de escola e, un pouco, do que nela sucede. A de Torrebaró, xorde da determinación que se impuxeron desde mediados dos anos sesenta ata avanzados os anos setenta –os da LGE de Villar Palasí- as asociacións veciñais, en que persoas como a protagonista Carmé Vilá -que pasara  por un convento antes de ¡ comprometerse na alfabetización das mulleres e nenos que chegaban alí- tiveron un relevante papel vertebrador. A educación en Vallbona corresponde á universalización oficial da escolaridade, en que fillos e fillas de inmigrantes ucraínos súmanse a plurais capas de migrantes anteriores. Situacións de bulliyng  e desprezo supremacista cóanse nas conversacións das adolescentes como algo que torce a sa convivencia que, a pesar da diversidade de procedencias dos veciños, parece que –na memoria dos maiores- nunca existise: todos estrañan a axuda mutua, a unión colaborativa contra canto burlaba a súa dignidade.

A transición cronolóxica entre o que sucede nunha e outra película fai ver que, as carencias que había en ambos os espazos semiurbanos -veciños e con similares orixes e configuración-, difiren aínda que integren unha mesma historia de esperanza. Agora ben, se o entrevisto en ambas  quere lerse desde as esixencias que, no momento actual, exponse para que o alumnado teña un recordo valioso do seu paso polo sistema educativo, universal e obrigatorio, parece claro que a mera escolarización -sen unha educación digna- non satisfai esta aspiración. Doutra banda, habería que ter en conta que lembrar o pasado sen atender a como se transformou sen corrixir as carencias que tivese, queda en algo museístico, moi apto para a turistificación pero inválido para seguir traballando en darlle sentido á obrigatoriedade da escola ata os 16 anos. Se, ademais, manipúlase o pasado culpándoo dos novos problemas sobrevindos, desprézase o esforzo de quen traballou duramente en que fose mellor e, así mesmo, o de quen non perdesen o afán polas utopías soñadas naquelas etapas.

Quen vise estas dúas cintas podería comprobar como, tamén en espazos marxinais, a escola transpira conexión con canto acontece na súa contorna. A súa función democrática ante o alumnado esixe, de modo especial en distritos urbanísticos desas características, recursos e docentes ocupados en capacitalos para decatarse e participar autonomamente, como cidadáns responsables, no que sucede. Ese dereito , contravido tantas veces cos grupos sociais máis débiles, ten nos dispositivos dixitais -principalmente móbiles e tabletas-, un reto que, se non se atende, pode impedilo. A oferta que diversas plataformas tecnolóxicas fan a nenos e adolescentes de programas, relatos e xogos, ao dispor de calquera usuario, fai que poidan “matar o tempo” acelerando as súas neuronas ante calquera ruindade para dicir “gústame ”. No canto de axudar a qu  constrúan un futuro digno, eses mecanismos dixitais iniciaron, alleos aos menores, un competitivo baile coa escola que pode marxinala totalmente. É, por tanto, gran obrigación de quen rexe as políticas escolares que, consonte a Fiscalía Xeral do Estado, prime o dereito dos nenos e nenas a crecer nunha contorna segura, e que lles mereza realmente a pena a protección e coidado que reciben na súa escola ou colexio.

TEMAS: Dereito á educación.- Universalidade educativa.- Plataformas dixitais.- Educación crítica.- Políticas e recursos escolares.

MMC (17.02.2026)

Guerra cultural e madricentrismo educador

MAGA crece en Madrid –e outras Comunidades- moi motivada por razóns económicas e, por suposto, simbólicas.

 Make America Great Again (MEIGA)- é dicir, “que EEUU volva ser grande de novo”-  foi un lema político empregado por Trump na súa campaña electoral de 2016; ademais de ser visible nas gorras, encabezou os orzamentos federais naquel mandato lexislativo e volveu ao auxe desde 2024. Os seus antecedentes inmediatos, máis matizados, estiveron nas campañas demócratas de Clinton en 1992, na da súa muller Hillary en 2008, e tamén no “si se pode” da de Barack  Obama en 2009. Pero o creador do lema foi o partido republicano en 1979, cando retrocedía a hexemonía americana: Let´s Make America Great Again. REAGAN ´80. Donald Trump popularizouno entre os americanos que o levaron de novo á Casa Branca e, tamén, entre moitos americanizados doutras partes do mundo. Non se ha de esquecer, con todo, que, co asasinato de Bob Kennedy o 06.06.1968, quedou enterrada a esperanza no “mundo mellor” que defendía o mellor dos Kennedy. No seu país preferiron unha versión conservadora do reverso do dólar, cuxo deseño proclama desde 1935: The United States of America recoñece que In God we Trust, no  novus ordo saeculorum desde 1776, independizados de Inglaterra.

César Baldaccini,(1965). El dedo pulgar

Con motivo do 250º aniversario dese acontecemento, a presidenta da Comunidad de Madrid, para conmemorar que USA siga sendo “o principal faro do mundo libre”, concedeulle a medalla internacional por traballar “a favor da Hispanidade”. Entregaralla a algún representante oficial do Gobierno de Trump que pase por Madrid e, para que non caiba dúbida do seu oportunismo, asiste, na residencia de Trump en Florida , á  The Hispanic Prosperty Gala-, aplaudindo que se ocupe de “poñer fin aos narcoestados que os ditadores de ultraesquerda están a implantar”. Os reproches non se fixeron esperar, e ela non dubidou en dicir, entre outras lindezas, a quen llos facía que eran uns “frustrados” por pretender “illar” a España. Pero delatárase ao usar o presente do verbo “ser” de modo que o “faro” fose o que non é, e tivo que oír que “sempre estaba do lado equivocado da Historia”: a súa parcialidade inclinábaa sempre do mesmo lado. Nas consideracións previas a esta concesión honorífica, non tivo en conta a “cultura MAGA” de Trump, contraditoria cos Dereitos Humanos, o Dereito Internacional, a inclusión do cambio climático na cooperación multilateral ou a soberanía de terceiros países. Á corte de Ayuso non lle importou a maneira que ten Trump de entender  a “liberdade” ou a súa “providencia” absolutista para as empresas americanas, ou como defendendo os seus intereses pola forza reproduce, ao seu antollo –ad libitum-, ao rei francés Luís XIV. Tampouco lles molesta que o seu supremacismo sexa tal que dea igual ser mexicano, venezolano, iraniano, palestino, groelandés, ou europeo en xeral, para que quen non siga os seus ditados se decate pronto, dun ou outro modo, da súa capacidade represora. Tiñan, dentro de USA, os exemplos do ICE ante inmigrantes non ilegais, e contra manifestacións de pluralidade tolerante para convivir e entenderse; en poucos meses, foron múltiples desde Minnesota a Texas, e en calquera cidade, universidade ou institución solvente –incluso o Supremo, ou a Reserva Federal-, en que asomara alguna discrepancia teórica ou práctica co seu ego supremo. Por iso, a alegación da presidenta dos madrileños dicindo que non era a Trump a quen homenaxeaba, senón a EEUU, non é crible. Javier Milei confirma que os seus esquecementos de como a actual administración americana conculca dereitos e maneiras respectuosas de educación con quen non comparten as súas ideas, reafirma a inclinación das súas propias decisións en Madrid e no rumbo que imprime ao liderado de Feijóo desde  a rúa Xénova, cada vez máis propicio a VOX.

A exaltación do que manda

Como na maioría, nesta conmemoración pesa moito a ansiedade de que unha “memoria imposta” -acorde coas decisións que se toman na sede da antiga Dirección Xeral de Seguridade, na Porta do Sol- sexa un escaparate dos intereses do ayusismo. Fronte a toda documentación en contrario, invisibiliza os lados escuros da súa xestión, sobre todo en servizos públicos como Sanidade, Educación e Vivenda, onde fai e refai -ao modo trumpista-, múltiples facetas de vida de cantas persoas conviven en Madrid. A atracción desta cidade para xentes diversas residía en que ninguén se sentía estraño; poucos naceran nela e, segundo repetía Umbral, non pasaba de “poblachón manchego”, onde “a barra de pan debaixo do brazo ” indicaba proximidade e proximidade amigable: ninguén preguntaba a ninguén de onde era, e todos sabían que, para saír adiante, debían axudarse. Os anos sesenta e setenta non foran amables, e o mellor modo de defender “a liberdade” era pelexar de xeito conxunto para poder expresarse sen necesidade de ser tan “intelixentes” como demandaba La Codorniz aos seus lectores. Desde que a “liberdade” trumpista frecuenta o discurso de Ayuso, Madrid é calquera cousa, e non falta quen diga que xa é “Miami-dous”. Foi sucedendo desde o ano 53, en que o pacto cos americanos non só trouxo consigo bases militases en plena Guerra Fría. Tras a Coca-Cola, intensificouse a americanización da vida económica, cultural e social, como intuíu Berlanga en Benvido Mr. Marshall, e os intereses providenciais dos americanos estiveron moi ben atendidos e vixiados en España, mesmo en reformas como a da EXB e o BUP en 1970. 

En 2025, a “guerra cultural” que se libra en EEUU, atopou moitos aliados en España, dispostos a que a versión trumpista de MAGA invada e erosione as conquistas democráticas, máis ou menos fráxiles, dos españois. Retrotraen a “orde do mundo” aos tempos en que falar de dereitos sociais e laborais ou de igualdade era perigoso e, para implantar de novo aquela mentalidade, acosan a Gobernos  inestables, non arranxan nada, pero insultan a cantos tratan de construír unha racionalidade que facilite a convivencia. O seu proxecto, asociado a plans internacionais, pretende seducir a grupos amplos de discrepantes coa poderosa axuda dos donos das plataformas dixitais que, masaxean as súas neuronas a fin de que reclamen xefes “redentores” e os voten. Esta imitación de Joseph Goebbels, axudada por sectores confesionais de diversa crenza, branquea a súa estratexia acorde en que hai que eliminar “o mal”. Na escola, namentres, é dubidoso que quen defende “os dereitos dos nenos” poidan facelo ou tentalo. Hai casos de censura á introdución de maneiras democráticas nas aulas e a xestión dos recursos, ao modo que fai Madrid, sobre todo desde 2003, non é propicia.

TEMAS: Cultura MAGA.- Trumpismo/Ayusismo.- Recursos públicos.- Intereses privados.- Educación común e Democracia.

MMC (13.02.2026)

O fluxo dixital da información e a escolarización

A súa poderosa presenza na cultura actual urxe a unha reconsideración do papel democratizador da escola

 A proposta de Sánchez o pasado día tres de febreiro, na inauguración do World Governments Summit, non se refería ao grao en que a IA, robotizando o tempo laboral, fai que o sistema produtivo se despersonalice máis. Simplemente anunciou medidas regulatorias que, fronte aos abusos das grandes plataformas dixitais, garantisen unha contorna dixital segura, democrática e respectuosa cos dereitos fundamentais. Abondou que mencionase o control de acceso dos menores de 16 anos ás redes, e a censura de contidos ilegais de odio e polarización política, para armar un bo balbordo. Avanzar de maneira coordinada nunha regulación eficaz das Redes sociais suscita gran hostilidade. Se ante outras iniciativas na UE, en Bélxica, Australia e Francia, o peso dos lobbys do campo dixital –proporcional ao negocio que xoga no sector- foi brutal, acábano de reiterar algúns dos seus donos contra o presidente español, e púidose ver tamén como líderes políticos de aquí, celosos uns polo anuncio, e obscenamente contraditorios outros polo PIN parental, secundan o colonialismo trumpista. Acábano de confirmar a retirada de apoio financeiro da Comunidad de Madrid ao Círculo de Belas Artes e o “perdón” de débeda a empresas sanitarias privadas, capítulos de como “os panos de mesa soñan con ser mantel” desde 2003, en que o “tamayazo” deu nome a ensaios anteriores, en que os recortes do público proporcionan recursos ao capitalismo “extractivo”.

Como descoido, o acontecido entre Educación e tecnoloxía tampouco é novo; os docentes xa denunciaban problemas antes da IA e, con máis ou menos présa, as Autonomías empezaron polo fácil: prohibir o móbil en horas escolares. Onde se avaliou esta medida, veríase unha redución significativa de tensión e ansiedade. En moitas familias, con todo, non parece crecer a atención ás maneiras de robotizar as vidas dos seus vástagos: non saben ou non queren vixiar as súas maneiras de entreterse e “ler”. Esa incomodidade favorece que os algoritmos das plataformas dixitais rendibilicen os abusos e artimañas narcisistas de moito usuarios, sexan novos, adultos ou mediopensionistas.

Información, coñecemento e semianalfabetismo

Non é fácil reconducir pautas “culturais” que, sobre todo os máis adolescentes, entenden como “o máis natural”. En todo caso, se non se regulan, a vida democrática –por alta que pareza- será máis fráxil. Os propio EEUU -onde radica a matriz deste negocio multinacional- é bo exemplo de como se pode deteriorar, e poñer en grave risco, o leal funcionamento institucional da soberanía popular ou a representatividade do sistema electoral. Os caprichosos “éxitos” do actual ocupante da Casa Branca -dentro e fóra do país- están a ser postos en cuestión por moitos observadores, mentres as poderosas plataformas dixitais ocultan a “mala conciencia” que o seu relato xera en moito americanos. A súa mediación exhibicionista culpa, en cambio, a cantos ven inxusto e inmoral as coaccións de canto decreta e ordena.

O sentido da vida -diversa e tolerante- está en cuestión; estao máis unha educación que equipare a todos desde a infancia. Neste “tempo líquido” en que, segundo dicía Zygmunt Bauman en 2007, andamos, non só o traballo, senón a educación, pode ser máis oca do que nunca foi, e non acreditable como algo seriamente valioso. Aquel sistema en que se promovía obediencia a canto estaba ben atado conta con influencers encantados de que a “liberdade de tomar unha caña” estea guiada por catro ou cinco ambiciosos da primacía na lista de Forbes e en ver quen chega antes a Marte. A neofeudalización que promoven ten quen a acolla. Lograda a escolarización universal, moito mozos e mozas acaban Secundaria cun “ilustrado” semianalfabetismo que a tecnoloxía informativa non corrixe, pero pode potenciar. O Informe PIRLS confirmou en 2023 que, ao final de Primaria, había unha comprensión lectora máis baixa que na media de países da OCDE e resto da UE. Algo similar repite o Monitor da Educación e a Formación 2025, de Eurydice , que sinala, á beira dunha taxa de abandono escolar prematuro do 13%, un 24,4% entre os que aos 15 anos non adquiriron un nivel básico de lectura, e un 27,3% non o consegue en matemáticas; ademais, en comparación coa UE, os de alto rendemento son poucos.

Creceu o PIB, pero o nivel de pobreza é dos máis altos. Desde 2008, sucesivas crises trouxeron máis desencanto ás clases medias, a fenda social aumentou e o ritmo da desigualdade compásase cunha escolarización inapropiada. Sen medidas coherentes para corrixila, ese mundo elemental e primario da exclusión que reproduce a escola vai a máis na medida en que este sistema escolar, coidadoso de “liberdade de elección de centro”, refórmase, pero non se reestrutura a fondo. E se non atende a como circula hoxe diferencialmente a información entre o seu alumnado, a que a IA fai fluír polas redes propicia de modo “divertido”, sen necesidade de que se entenda, a polarización ideolóxica e diversos abusos, sen achegar coñecemento nin convivencia democrática.

TEMAS: Educación común.- Circulación da información.- Coñecemento,- Convivencia.- Redes sociais.

MMC (11.02.2026)

.

Empeza a ser difícil que o sentido do que facemos non estea robotizado

O fluxo da tecnoloxía dixital, secundado pola burocratización da vida, xa condiciona case todos os aspectos da vida.

 

É cada vez máis frecuente que aparezan en conversacións coloquiais referencias á IA. A súa facilidade para avanzar traballos de certa rutina apura proxectos operativos en gran variedade de asuntos e, mesmo, aconsella remedios e solucións para tratar problemas moi variados. O seu sistema operativo, nutrido de gran cantidade e amplitude de información ten, mesmo, sobrada capacidade para configurar unha harmonización de sentido. Se o usuario ten unha perspectiva global, en que encadrar esa mecánica, pode sacarlle moito partido sen complicarse a vida, como pode comprobarse nas versións estandarizadas, ao alcance en calquera móbil. Confírmano os equipos de investigación complexa, necesitados de moito máis megabytes para procesar secuencias de información, en que as múltiples variables a considerar permitan relacionar causas e efectos dalgún fenómeno ou predicir modelos de comportamento, sexan de tipo estritamente físico ou, máis aleatorios, sobre comportamentos humanos.

 Gedeón, Semanario Satírico. Tardes del Congrieso Ano II, Núm 33 do 25 de xuño de 1896

Con todo, os malos usos xeran inconvenientes. En todos os sectores de actividade, tras as diferenzas ou coincidencias críticas, non poucas son de clase; non é igual o xuízo que lle merezan a un alto executivo, que ha de rendibilizar ao máximo a produción do que sexa ao mínimo custo, que o que diga un obreiro que, segundo vaia o ritmo da empresa, pode quedar fóra de xogo ao implementarse un sistema dixitalizado ao que lle sobre persoal. Pero, ademais, nas entrañas da IA, á marxe desta perspectiva, hai aspectos que afectan a todos. Este instrumento tecnolóxico pode axudar ou estorbar a convivencia colectiva, esixe unha regulación que evite a súa degradación mediante abusos diversos. Urxe, por tanto, a unha conversación democrática, afastada de ruídos máis aptos para a confusión que para a transparencia.

Distinguir o ourego no monte

A IA, asociada ao tráfico de comunicación nas redes sociais e á fácil dispoñibilidade dos móbiles en todas as idades, pode entorpecer en nenos e adolescentes a súa autonomía persoal, condicionándoa baixo aparencia de liberdade, diversión e facilidade de entretemento. Multiplicou os problemas de bullying en colexios e escolas, que asociados aos que xera o acceso ao porno, a desinformación e as trolas -que propagan grupos e empresas interesadas no seu consumo-, evidencian carencias das familias e do sistema educativo. O malo non é que algúns tabús atopasen un modo de transgredir regras curriculares e conductuais distintivas do “neno malo e do neno bo”, que dicía Mark Twain, senón o dano causado ás sinapses neuronais para procesar a información que trasladan, só comparables á nadería que condenan tamén ás persoas adultas, ao manipulalas en cuestións relevantes. Por exemplo, qué merece a pena comprar e consumir; qué hábitos desenvolver en situacións dubitativas como poida ser a do voto democrático ou, sobre todo, qué pensar e opinar, qué criterios seguir para poder escoller e decidir de maneira autónoma.

Deixarse levar polas proposicións que solapadamente induce –de modo nada inocente- o uso das redes sociais, ata facer parecer que algo concreto é o mellor a defender ou facer, está na esencia da relación da IA coa aprendizaxe das persoas. Dito doutro xeito, que neste debate o inocente é o que cre que os instrumentos tecnolóxicos son neutros, non albergan intereses detrás e que apareceron para que haxa máis harmonía na Terra. Os algoritmos que os gobernan teñen capacidade sobrada para transmitir predeterminados rumbos aos usuarios. Calquera pode comprobalo a pouco que faga unha procura nunha gama de produtos; antes de que caia na conta, propoñeralle determinadas compras nese mesmo segmento e que non se canse en investigacións. Por contra, no que incumbe a reclamacións -administrativas ou de calquera xénero-, as desviacións de respostas substitúen co seu silencio ou lentitude á queixa de Mariano José de Larra sobre o “Volva vostede mañá”.

Talvez sexa urxente advertir que o sucedido en Estremadura, e onte mesmo en Aragón –á inversa de Portugal-, aconselle repensar que aconteceu no pasado recente e no máis sobrepasado. Mentres os actores da vida política recalculan a súa posición nos afáns dos votantes –sen parar de disputar sobre si mesmos-, no taboleiro xeopolítico hai movementos de fondo que obrigan a manterse espertos para ver como os algoritmos da razón matemática rendibilizan a escura utilidade de “que inventen eles” (Continuará).

TEMAS: Intelixencia artificial.- Utilitarismo pragmático.- Razón social.- Autonomía persoal.- Liberdade positiva e negativa.

MMC (09.02.2026)

  

Comparecencias banalizadoras do debate político

A pedagoxía do principal candidato ao cambio de Gobierno segue polo camiño de recortar a verdade  e, se cadra, tamén recursos públicos.

 A recente presenza de Núñez Feijóo na Comisión sobre xestión da DANA valenciana durante máis dun ano, deixou claro que os seus ruidosos adeptos asentían ao que dicía e corroboraban os seus desvíos verbais e xestuais para contrapreguntar a quen o interrogaba. No espazo da soberanía popular evidenciou hábitos que consolidara antes de chegar a Madrid en febreiro de 2022. A súa gran infidelidade ao que  dixo ao principiar o seu liderado na C/ Xénova, confirmou a quen criticaba que os relatos que articulara o palabrerío do DOGA (Diario Oficial de Galicia) e a prensa amiga,  non reflectían o que fora a súa xestión desde que empezara a ser recorrente lembrar a súa entrada en política, a causa do derrame de chapapote na Costa da Morte en novembro de 2002. Ao remodelarse a Xunta, a súa elevación a conselleiro de Política Territorial, en xaneiro de 2003, tiña como pano de fondo o Nunca Mais que Fraga trataba de contrarrestar cun Galicia mais que nunca. Hoxe, o valor das ideas que transmiten as súas palabras oriéntano os máis intolerantes do seu partido que, deitados á ultradereita, buscan que se acelere a fraxilidade do Goberno central. A súa campaña electoral permanente non alumou a éxtase do balcón de Xénova que soñara en xullo de 2023, e insiste no ensimesmado enfado monologante, compasado por rudos teloneiros inspirados en maneiras  trumpistas.

 

Esta comparecencia era unha réplica das que promoveu, sobre todo no Senado, para lucir suposta supremacía moral. As eleccións comunitarias actuais sonlle propicias, pero desatinados cálculos como a ocultación ao redor da DANA lastran a súa ansiedade por presidir o Goberno de España. Creu que debía actuar como adoita facer nas preguntas ao Gobierno os mércores, e as súas poses, a contrafío da suposta modosidade galaica, contraviñeron as mitificadas calidades que lle precedían cando substituíu a Casado. Desvelaron, máis ben, a súa dispoñible docilidade ao que diten quen o sostén, ocupados en que a vida democrática sexa o máis esmorecente posible. Na súa comparecencia, tanto primou esa colonización da súa estratexia, que a súa solidariedade cos damnificados de Paiporta e a Horta Sur desviou canto puidese aclarar por qué sostivo á fronte da Comunidade Valenciana a Carlos Mazón antes de que a presión popular o obrigase a dimitir. Ninguén se decatou tampouco das razóns polas que cedeu a que esta dimisión conlevase un cómodo afastamento de investigacións xudiciais sobre responsabilidade. Feijóo procurou nesta sesión que prevalecese a escuridade amentando asuntos que culpasen ao Gobierno central; o seu método, apropiado ao enfrontamento, botou man de ETA, contratempos do ferrocarril e asuntos que, desde a moción de censura do 01.06.2018, salpicasen aos seus adversarios da rúa Ferraz.

Guía de lectura

A exemplaridade do perfil político de Feijóo atrincheira na nada toda perspectiva crítica. Aínda que non é único, a súa comparecencia o pasado dous de febreiro facilita entender como certas pertinacias erosionan a democracia de todos. Ao día seguinte, cando Sánchez, nun anuncio supostamente rompedor desde Dubai, dixo que España prohibiría o acceso dos menores de 16 anos ás redes sociais, volveu ao seu e, de inmediato , replicou que xa el o propuxo e que deberían pagarlle o Copyright. Entre díxomes díxome que adoitan seguir a estas maneiras de ser orixinal en política, o líder do PP desaproveitou de novo unha magnífica ocasión para mostrar altura. Deixou pasar que Elon Musk, o señor neofeudal que, atento ao desaxuste de ganancias que a medida puidese reportar aos seus monopolios, insultou ao presidente de España, e Feijóo non se preocupou do interese que puidese ter a medida ante os problemas do abuso dixital, nin defendeu a soberanía nacional que está en xogo. Foi esta reincidencia a que motivou que quen segue o cursus honorum deste político galego lembrasen a súa creatividade á fronte da Xunta, alienante en moito asuntos e silenciada en canto a  que limitou silenciosamente vidas que serían  mellores de arbitrar medios para coidalas. Por demais, esta comparecencia, ao poñer en primeiro plano o papel de actores que algúns políticos desempeñan na madrileña Carrera de San Jerónimo, fixo lembrar o entusiasmo finxido de cantos mostran, despois de  hipotéticos éxitos en xestión política, o pago recibido en recoñecemento para escalar máis poder.

O posposto itinerario que cooptó a Feijóo cara a responsabilidades maiores, ocluido polo cómputo de escanos parlamentarios, esixe acerto en sintonizar todas as dereitas hispanas. Para deixar de ser xefe da oposición, conta co favor –sempre provisional- de quen o exalte. O seu poder mediático, xurídico, económico e ata cultural, conxuráronse para ver se o logra, e o do outro día é parte do intento de acelerar que as poliédricas fragmentacións existentes permitan unha conxunción rápida, antes das eleccións xerais. Ante a asiduidade coa que lle poñen diante un micrófono e un atril, cada vez aparenta malgastar máis entusiasmo en manexar, sen pudor nin asomo de contradición, vellos clichés, que emprega para para axuntar o que sexa. Non cae na conta de que, recortado por ter que conformarse, reduce o valor das palabras que usa. Cando, entre outras, menciona por exemplo a “cultura cristiá”, limítaa a costumismos banais, deixando traslucir que o aprendido en “colexio de pago” válelle para suxerir afinidades que substancien os verdadeiros valores que guían o seu grao de obediencia Tampouco parece importarlle que o emprego deste recurso ante os satisfeitos co sobo do aconfesionalismo, teña nas súas filas serios competidores que, por caraduras que sexan, utilizan con idéntica  fórmula de márketing sentimentos relixiosos dos cidadáns.

Camus, rebelde contra o absurdo que vía en actitudes que seguiron á IIGM, deostou en “A noite da verdade” (1947) a quen “esquece os deberes e a dignidade da súa profesión para converterse en insultadores”. Os cidadáns, espectadores de tan antipática astucia como observan nestas comparecencias, parlamentarias ou non -mesmo cando explican supostos acosos sexuais nas súas filas-, disputan sobre as raposerías pedagóxicas que padecen os seus ollos e oídos.

TEMAS: Debate político.- Conversación democrática.- Goberno/Oposición.- Verdade democrática.- Moral e Política.

MMC (06.02.2026)

Elitismos pedagóxicos e segregación educativa

A exemplaridade de educadores  como Pepe Domínguez Rodríguez debería ser máis coñecida para que o sistema educativo fose máis democrático

En marzo de 2022, este profesor de instituto recibiu no Ateneo de Madrid, con motivo do seu falecemento, unha sentida homenaxe póstuma de compañeiros e amigos. Alpuxarreño do sur de Granada, nos seus case 90 anos de vida tivera tempo para coñecer ben España e, tamén, partes do estranxeiro, como Bélxica, onde o enviaron nos seus anos mozos a estudar. Podía orientar a súa vida cara ao aristocratismo pedagóxico da verdade, pero de aí en diante -e máis desde aquel Concilio Vaticano II-, estaría sempre ao lado dos pobres. Pero en contacto cos emigrantes, os aínda frescos recordos da España rural fixéronlle descubrir alí a orientación dunha “vocación”, que xa non iría polos camiños que lle trazaran nun seminario. A súa preocupación por un mundo máis xusto levou a unha historia de vida co optimismo de cantos, naqueles anos, trataron de contribuír desde a crenza cristiá en diversas partes do mundo -como Chile- a que a “liberación” fose posible.

Cando empezou a traballar nun centro educativo público xa fora un líder social relevante dentro da HOAC e, desde antes da Transición, mostrara no activismo educador da editorial ZYX -fundada en 1963- gran competencia para xerar conciencia democrática. Tivera, ademais, ocasión de calarse, no canto de contrariar o que decidirían os bispos en 1979. Aquel artigo seu nun monográfico do Boletín da HOAC: Noticias Obreiras, do 15-02.1976, sobre o paso que debía haber “da escola católica á escola laica”, causou balbordo. O nacionalcatolismo púxose á defensiva en revistas como Jus canonicum e Dereito e Persoa en 1979, e os supostos doutrinais -inspirados na Divini illius Magistri, de 1929 - seguiron practicando unha “liberdade educativa” remisa á ILE e a súa contorna, impoñendo desde os Acordos co Vaticano o confesionalismo “aconfesional” do artg.27 da CE78. Pepe Domínguez reorientou entón o seu compromiso, experiencia e extenso cultivo dunha gran ansia de saber cara ao traballo por un ensino común. 

A súa “vocación”, ademais do estimulante recordo que deixou en boa parte do alumnado -e en moito/as docentes-, estendeu a múltiples frontes o firme tesón con que orientaba as súas inquietudes. Son moitos os que o viron traballando pola “Alternativa Democrática para o Ensino” entre 1975 e 1976, en sindicatos de clase como UXT e CCOO, en asociacións como o Colectivo Luzuriaga, en Escola Aberta -o movemento de renovación pedagóxica de Xetafe- desde 1985 ou na Fundación Anxo Llorca. Así mesmo, á parte de varios libros de estudo, moitos artigos, conferencias e cursos impartidos, o abundante material analítico que deixou documenta a súa gran capacidade para situar os asuntos, antes de tratar de encamiñalos ao mellor servizo social da educación. Boa parte quedou inédita, pero o pasado día 31, de novo no Ateneo, os seus íntimos presentaron dous libros póstumos que sintetizan o seu pensamento: a Transformación sociocultural en que está a Historia humana, e a urxencia dunha Educación ético-crítica para que non descarrile. Ambos condensan a súa constancia socarrona, sempre crítica coas imposturas do aristocratismo elitista, excluínte de universalizar unha educación digna. As últimas páxinas ditounas pouco antes de morrer , pero gran parte dos motivos da súa tese de doutoramento -defendida cum laude aos 84 anos- está neses dous tomos.

Sobre a “vocación docente” de Pepe

A relación entre “vocación” e educación é frecuente. Moitos docentes da xeración de Pepe, cando oían a dirixentes de diversa especie esta invocación -supostamente laudatoria do modo de educar -, sabían que era un modo de ocultar carencias do sistema. Quen como el pasaran por seminarios ou colexios relixiosos, oírana para urxilos nunha “misión” cuxas directrices marcaban os bispos. Nos anos sesenta e setenta, moitos daqueles colexiais e seminaristas empezaban a traballar como docentes no sistema educativo, e ao escoitar a palabra “vocación” aludindo ao seu novo traballo -supostamente laico-, experimentaron como lles repetían a mesma mensaxe. A propia lexislación lembraba a mestres e profesores a súa “vocación” e, asombrados, viron que, en circuítos civís, ser bo ou malo -ser expulsado ou ser promovido- seguía dependendo a miúdo da aceptación calada de “superiores” xerárquicos. Ter “vocación docente” nun oficio de poucos recursos e discutible aprecio da parte contratante, era conformarse e, sobre todo, coartar toda capacidade crítica. Unha elite continuista do despotismo ditaba qué se debía ensinar e cómo; a “vocación” do docente, obediente e traballador, seguía sendo a do paidagogos grego, unha especie de escravo acompañante dos nenos. Talvez reflicta aínda esa imaxe o que varios decanos de Pedagoxía reclaman dous anos para o máster de educación, nos que insuflar “vocación docente” a quen, sen que haxa un aceptable estatuto, opten a ser profes.  

Pepe Domínguez non se ocupaba de ser exemplar neste aspecto. Esixía o esencial do que quixera ser a escola republicana, inspirada na Escola Nova, Lorenzo Luzuriaga (1921), Giner dos Ríos e Cossío. Falaba sempre -opportune et importune- de “corpo único” e “ciclo único”. Moito o malentendían, pero insistía, consciente de que aí estaba unha das claves da universalidade escolar valiosa para todos; por iso era incansable respecto á formación e trato que o sistema educativo debía proporcionar a un profesorado que se ocupase do alumno. A “vocación” de Pepe -se se quere empregar este termo no seu mellor sentido- non deixou, en cambio, en acompañar a quen ansiou que a súa capacidade de pensar fose respectada. De silenciar as inquietudes que lle suscitaban as diversas formas de segregación que vía nas aulas, fose compensado con recoñecementos diversos, pero perseverou na solidariedade coas necesidades dos mortais comúns. As súas reiteradas propostas a prol dunha sociedade equitativa e plural requirían unha escola que non estivese ao servizo da clase dominante e que, polo tanto, fóra única, laica e obrigatoria. E non encomendaba o seu logro a un futuro que non chegaba, pois sabía que, desde a Constitución de Cádiz, tocou esperar unha educación pública ben atendida. Grazas, Pepe, pola túa coherencia!

TEMAS: Vocación docente.- Profesionalidade e voluntariedade.- Estrutura do sistema educativo.- Políticas educativas.- Educación común.

MMC (02.02.2026)

Antes da CE78, a educación non era libre nin universal.

Desde entón, unha xenerosa liberdade de mercado erosiona a calidade da súa universalidade, e escurece qué deber ser educar 

O artg. 27.2 da CE78 expuxo o dereito de todos a unha educación atenta  ao “pleno desenvolvemento da personalidade humana”. De todos os xeitos, na inevitable duración subxectiva do tempo, en que pasado e presente coexisten, só confundindo cronoloxía e tempo vivido, é comprensible que a educación carencial que moito xeracións tiveron antes de 1978 siga limitando a dignidade da universalización escolar.

Nas decisións sobre escolarización anteriores a 1931, sumadas ás que rexeron as escolas españolas desde 1936, sen os mestres debidos e dotadas dun  tradicionalismo confesional, rexeu o que o Juan de Mairena criticaba: “mentres menor sexa o número dos aspirantes á cultura superior, máis seguros estarán eles [os partidarios do ‹aristocratismo cultural›] de posuíla como privilexio”. Moito docentes de hoxe, cansos de parsimonias e incumprimentos –que detectan informes recentes-, concordan coas Confesións de Agustín de Hipona S.IV d.C.), en que “hai moito tempo que falo do tempo e que este moito tempo non é senón un traxecto do tempo”, ata ignorar “que é o tempo”. A maioría recoñécese no que dicía Celso Emilio Ferreiro nos anos sesenta: Se dixese que si/ que todo está moi ben,/que ou mundo está moi bon.. / Entón sería o intre/ de falar seriamente. Os máis animosos lembran a Nina, o personaxe galdosiano de Misericordia  (1890), que clamaba: “Digo que non hai xustiza, e para que a haiga, soñaremos todo o que nos dea a gana e soñando, un supoñer, traeremos acá a xustiza”.

Deste cariz é o entusiasmo de asociacións docentes -“vocacional”, como din algúns decanos de Pedagoxía, para ocultar que é deontología profesional-, en lembrar a incidencia que deban ter na educación asuntos como o xenocidio de Gaza, decisión premeditada -inspirada nunha lectura fundamentalista da Biblia-, e acompañada doutros atentados contra o dereito internacional en diversos países. O neocolonialismo de EEUU –e as súas variantes non menos inquietantes en Rusia ou China- ten seguidores tamén en España. A súa mentalidade neoliberal, acusando a quen leve estes asuntos ás aulas de activismo “político”, provocou varios incidentes con profesorado consciente das esixencias da  Paideia na Polis democrática. Censuras “políticas”, como as que impoñía a “Formación do espírito nacional” non lles faltaron, nin lles van a faltar. Noutros ámbitos da vida sociocultural, mediática e literaria, a pesar de a CE78, tamén persisten relatos, terminoloxías e conceptos pedagóxicos –ligados ás maneiras informais de acompañar os procesos de ensino-aprendizaxe-, en que exemplos concretos de conculcación dos Dereitos Humanos, como pode ser o caso de Gaza -ou , na historia española, o acontecido ao proxecto escolar republicano-, elúdense e esfuman con fórmulas equidistantes, cando non se poden ocultar.

Perplexidade

Esa atención non é parte sólida da real “plenitude de desenvolvemento da personalidade”e, cando crece a conciencia dos límite da supervivencia da especie humana na Terra, é grave. A cuestión de fondo é se é xusta a igualdade de trato, ou se ha de prevalecer o capricho duns poucos. De pouco vale que o xenocidio de Gaza suscite a mesma repulsa que Adorno sentía en 1955: “escribir poesía despois de Auschwitz”, era “un acto de barbarie”. Nin que Günter Grass -sobrepasada a súa relación adolescente co nazismo-, tamén escribise en 1992 ,“despois de Auschwitz”, o seu “discurso da perda”, ao que volveu en 1999, cando recibiu o premio Príncipe de Asturias. A lista de cantos lamentaron a perda de humanidade que transmitiu o ocorrido naqueles campos de exterminio, debese ser maior en España, onde, ademais de instaurarse máis de 290 campos de concentración contra quen loitou pola democracia republicana, o xeneral Weyler inventou este instrumento de castigo en 1896, contra os anticolonialistas cubanos. Da perplexidade que xerou esta historia de supremacismos violentos, tamén Javier Muguerza deixou constancia en 1990: “Que porvir –se preguntaba- agarda á razón humana despois de Auschwitz (e do Gulag ou Hiroshima), despois da morte de Dios, despois do ocaso da relixión sobrevindo coa modernidade?”  

Tras o acontecido en Gaza, volve ser difícil reclamar o que  Unamuno, nunha festa de repartición de premios en Ourense, expuña en 1903: “fagamos da patria unha escola, e de cada escola unha patria”.  Lars Gustafsson, pola súa banda, adentrándose no voluntarismo dun exprofesor a piques de morrer, facíao repetir na Morte dun apicultor (2006): “Empezamos de novo”. Algo así  haberán de facer cantos queiran lograr unha escola común, valiosa para todos.  Foron demasiados anos sen falar do que importa -e implica- que toda a poboación teña unha educación digna, ocupada no que fai falta para que todos teñan acceso ao saber. As políticas administrativistas estiveron máis interesadas no logro de “obxectivos” e “competencias” adecuadas ao “capital humano” que convén ao crecemento desarrollista. Talvez por iso, en 2008 –en plena crise-  Daniel Pennac preguntábase en Mal de escola: “Quen me salvou a min da escola, senón tres ou catro profesores?” O “corpus” lexislativo dominante desde 1812 mostra ben a estrutura e recursos deficitarios con que se dotou sempre a educación pública. A pouca ou nula formación que –máis aló do mimetizado dos seus profesores- proporcionouse aos docentes para educar, é significativa. E máis o é o papel do Estado desde o Concordato de 1851, reiterado en 1953 e causante de que un catolicismo pouco cristián protagonizase unha película da que, en 1979, realizouse o remake dos Acordos co Vaticano. Con estas vimbias,  construíuse unha suposta “calidade” e “ideario” educativos de “os selectos”, segregados dos demais cidadáns con outras condicións escolarizadoras, unha diferenza que, desde antes de nacer, xera nestes últimos abundantes motivos de “fracaso ” e “abandono escolar”.

Ás políticas educativas actuais, ocupadas en liberalizar o público, estórballes  que o xenocidio de Gaza preocupe ás asociacións e sindicatos dos educadores. Salvo situacións contadas, en que docentes comprometidos co seu traballo proporcionan instrumentos críticos ao alumnado, os amos do mercado contan co pouco interese dos xestores do sistema por que teña un sentido cidadán, crítico e aberto. Carlos Bousoño, que viviu en Oviedo os rigores da cruzada político-educativa do 36, explicouno en 1997: “Ten que haber un erro na conta,/un roto no calcetín, unha trampa no xogo:/ ás nosas costas alguén bebe todo o alcol de/a dita e emborráchase ata caerse:/ alguén se fai ás agachadas co trigo da/colleita e a dozura das significacións/… 

TEMAS: Dereitos Humanos.- Segregación e xenocidio.- Ultraliberalismo.- Políticas sociais.- Educación común.

MMC (30.01.26)

Pasaron 49 anos desde que asasinaron os Avogados de Atocha

 Convén lembrar con Paul Eluard, o autor de Poesía e verdade (1942), que “se o eco da súa voz se debilitase, pereceremos”.

A Fundación que mantén o recordo dos avogados laboralistas premiou o pasado sábado a mulleres que reclamaban xustiza e Dereitos Humanos en diversas partes do mundo. O eco daquel grupo de mozos demócratas alcanzou así a unha Asociación de Mujeres Saharauis, ás mulleres afgás “Esperanza de liberdade”, e ás Avoas e Nais de Praza de Maio, pendentes de recuperar aínda a máis de 300 nenas e nenos roubados pola ditadura cívico-militar arxentina entre 1976 e 1983. Estas mulleres, por circunstancias sociopolíticas similares ás que -dous anos despois da morte de Franco- propiciaron a “Matanza de Atocha”, destacaron en soster, no medio de grandes riscos e silencios, a esperanza en que a memoria, a verdade e a xustiza poñan nas súas vidas un mínimo de dignidade equitativa, sen medo a perder a vida no intento.

No acto conmemorativo destacou un documental de Marta Arribas, que percorría os anos tardofranquistas seguindo a vida dunha familia obreira. Coser e loitar céntrase nas loitas de mulleres que traballaban en fábricas téxtiles como Induyco S.A., cuxas condicións laborais e protocolos organizativos, dentro e fóra do horario laboral, empezaron a ser vixiados pola policía. As máis indóciles coñeceron a Dirección Xeral de Seguridade (nos sotos da actual sede de goberno da Comunidad de Madrid, na Porta do Sol), e non faltaron xuíces dispostos a que os cárceres tivesen abundantes inquilinas. A coincidencia daquelas protestas, folgas e manifestacións coas que pululaban noutras fábricas da España industrial e universitaria, permitiu ver cómo se artellou o nacemento de Comisións Obreiras como sindicato de clase, e obxectivo a reprimir. O Proceso 1001, que o TOP iniciou en 1972, sumado á serie reivindicativa de variadas asociacións populares, logrou que a sacrificada loita no tallo, a rúa e os despachos de avogados -como o do da c/ Atocha 55- abrisen unha fenda na bunkerizada transición de Arias Navarro e, con Suárez, chegou a legalización do sindicato que lideraba Marcelino Camacho. Pasaran 20 anos ata o 27 de abril de 1977, desde que ,na clandestinidade, iniciara en xaneiro de 1957 os primeiros pasos nas minas da Camocha (en Xixón). Desde o 18 de xullo de 1936, a conta xa sobrepasaba os 40 anos; a CE asinaríase o 27.12.1978.

A fatiga de materiais

A coxuntura sociopolítica actual, tanto a escala internacional como nacional e autonómica, propicia repensar o presente; á calor daquel recordo, advírtese a fatiga de materiais con que se construíu a democracia. O tempo obxectivo, o do Universo e a súa velocidade, relativa segundo Einstein, éo máis desde a óptica da súa duración subxectiva dos recordos de ilusións, logros e fracasos en que transcorrese a vida de cada cal. A cantos viviron as fórmulas absolutistas e ditatoriais da convivencia humana, coas limitacións que causaban a “a liberdade” e equidade de trato mutuo, non lles cabe na cabeza que a comprensividade do tempo vivido acumule tanta soberbia e ignorancia como traducen tantos relatos de suposta historia do realmente acontecido. Non entenden que puido pasar para que moitos dos seus fillos e netos discutan os valores que inclinaron as súas loitas coa grisura que, en todos os aspectos da vida, pensaban inamovible e eterna. Menos comprenden que sexan poucos os líderes políticos -internacionais, nacionais, autonómicos e ata municipais- empeñados en mellorar a liberdade conquistada. Parécelles estraña a mutación que os leva a frear e dificultar que -máis aló da caña de cervexa e as tapas do bar- os dereitos e liberdades de todos atopen cumprimento completo.

A medias en tantas cousas, terminaba o ano 2025, e unha persoa das persoas vivas máis comprometidas na conquista das liberdades constitucionais, escribía: “Mañá, será o último día dun ano de mala xente, de malísimos recordos que oxalá este ano que vén saque o mellor de cada un e fagamos entre todos un mundo mellor…”. Apenas pasaron 24 días de 2026 e, se estivésemos en época romana, deberiamos facer ofrendas aos deuses lares para que fosen propicios e, se o xiro ao redor do sol nos tocase cando a cultura europea era de cristiandade, seguramente fixésemos exvotos a diversos santos protectores. Neste tempo cambiante, en que trata de impoñerse un imperialismo neocolonial, secundado por cipayos ás ordes de amos prepotentes, os santos laicos do despacho de Atocha, 55, ensinan que, para que sexa verdade a escultura do abrazo, deseñada por Juan Genovés para a praza de Antón Martín, hai que rescatar a gran cantidade de persoas. O semianalfabetismo raíña nun mundo en que circula moita información, pouco coñecemento e menos sabedoría. Crece o número de crentes en que rebelarse contra a inxustiza é atributo de ultradereitistas, donos da liberdade.

Crecen os que pensan que a loita de clases é un conto trasnoitado e que, desde Trump -e secuaces- todo o monte é ourego; a subxectividade da duración temporal vivida parécelles idéntica á de sempre e que as circunstancias actuais non difiren doutras épocas. Pero para cantos decidisen ser como entendan que deben ser, o risco de perder os dereitos e liberdades conseguidos é grande. Haberá que malgastar máis intelixencia e valentía para que non pasen de minoría os partidarios de guiarse por informacións que nada teñen que ver co que beneficia ao ben común. Celso Emilio Ferreiro dicía en Longa  noite de pedra  (1962), que había que “volver empezar”, e o mesmo replicaba Lars Gustafsson na Morte dun apicultor (1978).

TEMAS: Transición democrática.- Avogados de Atocha.- Liberdade democrática. Dereitos Humanos.- Memoria e Historia.

MMC (25.01.2026).

A educación democrática pugna por sobrevivir

Foi a obsesión de Luís Gómez Llorente, significado defensor dela desde antes da redacción do artigo 27 da CE78.

O pasado día 15 de xaneiro algúns amigos lembraron a súa morte o 05.10.2012 e homenaxeárono no Ateneo madrileño. Desde 1979, en que o XXVIII Congreso do PSOE reconfigurou a traxectoria do Pablismo cara a un interclasismo pragmático, que se xustificase por unha xestión eficiente, Luís afastouse dos cargos do seu partido e ocupouse en esclarecer e reforzar unha ética política que contribuíse á educación democrática, Orientar a convivencia dunha cidadanía plural esixía a dignidade dun ensino común, equitativa para todos e coherente coa xustiza distributiva. Como sindicalista de FETE-UXT e docente en diversos centros de Ensino Medio, optou por traballar neste  tramo educativo, consciente de que nel xógase boa parte do futuro sociocultural da colectividade, se se axusta a este paradigma.

Luis Gómez Llorente

O ocorrido desde nas políticas educativas desde antes da Transición ten suficiente percorrido para avaliar distancias e logros desde o soñado por docentes coma el; neste presente, outras xeracións viven problemas similares aos que lle preocupaban. Antes do devandito Congreso, contribuíra a que vise a luz pública, en xaneiro de 1976, unha Alternativa Democrática ao Ensino. Este documento, aprobado pola maioría do Colexio de Doutores e Licenciados de Madrid, reprobaba o que dera de si a contrarreforma da educación franquista. Como outros que tamén se fraguaran en debates colectivos, por exemplo en Valencia , mostraba como, desde José María Pemán, pasando por Martínez Esteruelas -o do peche da Universidade de Valladolid en febreiro de 1975-, con Carlos Robles Piquer a Educación seguía ostentando corenta anos de antimodernidade. Os valores que, como casa de todos, debía ter, eran os que o PSOE de Lorenzo Luzuriaga, seguindo á ILE, incluíra na CE31. A esa calidade dunha escola democrática -lembrada por Mariano Pérez Galán, no Ensino na  IIª República (en 1975)-, engadíanse demandas dun profesorado minorizado.

De 1977 a 2026.

En outubro  de 1977, a incapacidade do sistema para escolarizar a todos quedaría certificada nos Pactos da Moncloa. Na etapa constituínte, Gómez Llorente tivo oportunidade de defender ideas de “a alternativa” na redacción  do artg. 27 da CE78 e na súa posterior aprobación no Congreso de Deputados. Pero, como escribiu a revista Educar(NOS ) no seu nº 4 de 2016, Luís, “home de pacto durante a Transición política, resultou perigoso para a Igrexa española e, para o seu PSOE, tamén”. E quedou case só “como corresponde aos grandes, sexan mestres ou profetas”: a Igrexa “fuxía da súa alternativa socialista ao ensino como do diaño, e o Partido fuxiu do seu izquierdismo republicano e marxista”. Despois das eleccións do 82, con todo, non faltou nunca quen lembrase que podería ser un gran ministro de Educación: a Igrexa tería un magnífico interlocutor, e a Educación de todos un pacto duradeiro en que as relacións entre a “liberdade” educativa e a súa “equidade universal” fosen as debidas. No seu lugar, desenvolveuse unha “historia interminable” de desacordos que, como lembraron Manuel de Puelles e Antonio Viñao, entre outros, continúa pugnando polo control privado da Economía política do sistema educativo, e a alternancia conflitiva das normas que aplicaron a CE78 non remediaron o empobrecemento de “a educación común”, como consta en: Caderno de queixas sobre o artg. 27 (Editorial Morata, 2018).

O ensino da Relixión, sumada á contaminación dun “aconfesionalismo” moi confesional na xestión dos orzamentos do Estado, coarta capítulos esenciais como a formación do profesorado ou currículos moi connotados. Nas enquisas últimas, a escola sobrevive  como sistema colonizado e discriminador. Non é o que quería Luís. Coas súas propostas, o corpus lexislativo aforraríanse nove leis orgánicas, máis ocupadas en defender trincheiras políticas que na autoestima do alumnado. O sistema educativo, con todo, estaría mellor preparado para afrontar un presente en que o trumpismo ten poderosos imitadores; xestiona máis dun 70% do orzamento educativo e desde as Comunidades, -en fase agora mesmo de eleccións- é probable, que o populismo ultra acelere a deterioración da educación común. Quen manipula a “liberdade” do artg. 27 para xerar tensión social, posibilitan que os doctrinarismos impidan dialogar e acordar.

Con todo, Gómez Llorente creceu en estima ao paso destes 14 anos. Moitos o lembran crente e aducen -entre outras-, a disposición ritual do seu funeral. Da distancia o oficialismo de moitos coma el, quedou constancia antes dos Acordos co Vaticano (1979). Sempre defendeu con firmeza unha educación común, laica e non proselitista, que non impedise o coñecemento do “feito relixioso” como   fenómeno histórico, e a súa formulación segue sendo pertinente para este presente-futuro, que non é o que sostiña desde antes de ser parlamentario. Aínda andaba pola Cámara Baixa e Francisco Umbral víao no País (15.02.1982), como “o home con pipa do socialismo español”; “o socialista de esquerdas (que cousas hai que dicir hoxe, para entenderse) fuma, sinxelamente, a pipa da verdade”. Segundo Umbral, naquela pipa ardía, “cun rescoldo de revolución, o ouro da  xustiza distributiva, o incenso da utopía socialista e a mirra do seu propio carisma”; imaxinábao na varanda do barco do seu grupo parlamentario, meditando con pipa sobre o rumbo o itinerario das mareas, igual que o capitán Ahab en Moby Dick, “mentres os seus compañeiros de pasaxe e tripulación pensaban nun cargo”.

A enteireza da súa singradura, rebelde en Toulouse ante Indalecio Prieto en 1961, xa quedara varada seis meses no cárcere de Carabanchel en 1962, a causa do seu compromiso na ASU (Agrupación Socialista Universitaria). Comentábao un colega docente, que o acompañou naquela cela, e quixen entrevistalo para Escola en 201 0; Pepe Segovia, fiel discípulo seu, pediullo nun café próximo á súa casa en Chamberí e, para non traizoar a súa memoria, só accedeu a escribir o que fixese falta. Nos seus escritos e, de modo especial, en Escola Pública comunitaria (Laia, 1981) está a súa bitácora do roteiro que esta deberá seguir: se alcanza a ser cívica, participativa e laica, será -como el quería- plenamente democrática.

 

TEMAS: Luís Gómez Llorente.- Transición democrática da escola.- Artigo 27 da CE78.-Democracia educativa.- Liberdade educativa universal.

MMC (17.01.2026)

O ano 2026, nada máis empezar, non resolve a cadratura do círculo

Encolle o ánimo que Trump non pare de mover o taboleiro do seu país e do mundo entre tantos seguidores.

 

Como adolescente hiperactivo, ansioso por deixar pegada aos seus 79 anos, o seu xogo, en aparencia aloucado, vai colocando as súas pezas onde máis lle convén á súa estratexia neocolonial. Á Bolsa non lle parece mal e non atopa demasiada resistencia en moitos ambientes. As súas proclamas primeiras sobre o Golfo de México, Panamá e Groenlandia parecían só retórica banal e enseguida viñeron ensaios máis precisos en Oriente Medio apoiando a Netanyahu e aos petrodólares árabes para complexos turísticos en Gaza. Agora, o que acaba de facer en Venezuela desconcertou máis a propios e estraños por explicar que o que máis lle importaba era o petróleo e as terras raras. A democracia podía esperar, pois o labor extractivo duraría anos. Por se a puidese compaxinar, a premio Nóbel de 2025 iniciou unha peregrinación –empezando polo Vaticano- por ver de que vai a trampa visual, e a Academia Sueca está a pensar se en 2026 premiará o autoproclamado pacifista de oito guerras e máis conflitos.

 

                                                O rapto de Europa segundo Vidal Souto

Namentres –como xa se dixo nesta columna-, a Real Academia Española,  recoñeceu á palabra “arancel” como a máis usada en 2025 e, entre as que a seguiron en frecuencia, está tamén “trumpismo”, neoloxismo válido para referirse ás ideas, estilo e políticas asociadas a Donald Trump. En minúscula ¡e sen comiñas, fala do seu populismo conservador, con retórica hipernacionalista e mitos antiprogresistas. Tras os dous termos está unha historia non improvisada desde a súa primeira campaña electoral. Con ela alcanzou o liderado republicano USA en 2016 e, desde entón, o seu desinhibición converteuse en táctica exitosa con decisións que contraveñen gran parte do establecido. Como analizou Maya Kandel no seu Trump e o Trumpismo: unha primeira aproximación (2025), tras o show que constantemente representa ante as masas, tamén hai unha redefinición do conservadurismo con ingredientes evanxélicos brancos e fundamentalistas católico. Nesta combinación da dereita americana, neoreaccionarios diversos e achegas da dereita tecnolóxica, están Heritage Foundation, o Instituto Claremont, NatCon, Fundación Edmund Burke, o fundador de Paypal e Palantir, o movemento MEGA e multimillonarios investidores en Sillicon Valley, Elon Musk e os seus medios. Diversos teóricos do movemento nacional-conservador, que se uniron a Trump xa na primeira lexislatura, pertencen ao elitismo intelectual e, en 2024, lograron que votantes das clases traballadoras, das clase medias e populares, se sentisen representados coa súa oferta ao sentimentalismo antisistema. A principal división que agora existe en EEUU entre demócratas e republicanos sería, segundo Kandel, a que marca o nivel educativo.

 

En 2026, o xogo de Trump , co seu narcisista estilo vulgar, e a súa personalidade de triunfante negociador implacable, con solucións simplistas para todo, está a facer do taboleiro internacional un xogo de nenos. Cuba e Groenlandia –ademais de Irán- parece que vaian ser as seguintes pezas con que entusiasmar aos seus votantes antes das eleccións de medio mandato, o 02.06.2026, en que se elixirá o 34% do Senado e 435 escanos da Cámara de Representantes, ademais de 34 dos gobernadores dos 50 estados da Federación. Pillados por sorpresa, os políticos europeos apúranse a poñer remendos a unha situación en que o “amigo americano” está a mostrar que pode non ser tal se prosegue co seu realismo para frear ao expansionismo da China. Tardarán en recoñecer se teñen ou non capacidade de reaccionar con outra xogada que desbarate a subordinada protección que esixe. A OTAN xa está case rota, o militarismo europeo toma carreira e o restablecemento da mili xa leva 30.000 mozos “voluntarios” en Francia, mentres en España imaxinan un exército de interposición entre Ucraína e Rusia, para cando asinen a paz. En todo caso, a variedade de políticos europeos é tal que, como na Hungría de Viktor Orbán, favorables á desunión europea, aproveitan a necesidade de uniformidade de voto para retardar decisións con criterio propio.

Da decadencia e caída

Ante xogadas como a que Trump expón aos socios de Dinamarca a conta de Groenlandia, “polas boas ou polas malas”, as voces consentidoras de transgresións do dereito internacional e os Dereitos Humanos tamén disentirán dos milagres que trouxo consigo a sucesiva ampliación da primitiva Unión do Carbón e do Aceiro (CECA) desde 1951 –antecesora do Tratado de Roma e a súa Comunidade Económica Europea (CEE) en 1957, da UE actual desde 2002, e as súas posteriores ampliacións. Pronto confirmaremos que, nese tempo, non foi capaz de dotarse de personalidade independente, e de responder á ofensiva que axexa desde EEUU. É o momento de advertir con claridade que é sintomático non ser capaces de ter unha historia común para os escolares, pero será fácil facer unha “Historia da decadencia e caída da UE”, igual que Gibbon escribiu (entre 1776 e 1788) a de Roma ao advertir a gran presenza que o Papado católico seguía tendo na cidade dos Césares despois da “toma da cidade” polas tropas do Reino de Italia en 1870.

Desde España, podemos contribuír moito nesta dirección. O 18% dos españois, segundo enquisa recente, propician que o trumpismo ultra creza. O PP tenlle tanta afinidade que, ademais de cederlle parcelas de poder nas autonomías –en Estremadura están niso-, se lles suman os seus votos a escala nacional serán bos propagadores das ideas de TRUMP sobre o país, o mundo e o que faga falta. O mitinero Feijóo –en competencia con Ayuso- xa o imita imputando ao Gobierno o “comprar o poder” co seu plans reformistas, de financiamento autonómico ou o que sexa. E hai un amplo público receptivo, con longa traxectoria de desafecto como mostra, ademais da Vivenda, o Estudo estatal do sindicato STES: Causa do estado de malestar docente no ensino público non universitario: “Nove de cada dez docentes de centros públicos considera que non existe unha aposta clara pola escola pública fronte á privatización do ensino”. Moitos deixárona, porque a miúdo é imposible dar clase: “un 83% dos profesores ven cada vez máis agresións verbais e físicas”. A degradada situación e o pouco investimento nas aulas fan medrar o número de adolescentes que nin estuda nin deixan estudar, e as súas familias non poden motivalos. En barrios de Madrid e Andalucía ou Murcia, Aragón e Euskadi, é un milagre que algunhas o fagan. Poucas teñen a expectativa na educación que, como conta Peridis (O tesouro do convento caído), tivo a súa familia para que el e os seus irmáns estudasen cando non había onde.

TEMAS: Trumpismo.- Neocolonialismo.- Dereitos Humanos.- Democracia.- Escola común e servizos públicos.

 

MMC (13.01.2026).

A dura invasión de realidade en Venezuela afecta aos Reis Magos

A presenza dos americanos do Norte na gobernanza de Caracas ten pouco que ver coa democracia.

O acontecido o día tres de xaneiro a Nicolás Maduro, preparado con mimo de alta tecnoloxía e disposto con gran riqueza de medios militares, demostrativos de forza e coacción, vai dunha política que bebe de tradicións impositivas ás que Maquiavelo puxo nome, pero xa existían. Só varía o seu grao de obscenidade teatreira, en que o recato non existe nin a posible vergoña pola súa impunidade, como anunciou a Estratexia de Seguridade Nacional do 10 de decembro pasado, en que Trump exhibía as súas prioridades de carácter económico en canto a enerxía e materias primas preferentes. Esas claves de xeopolítica redefinían os intereses vitais USA e os medios estratéxicos para defendelos. En consecuencia, os pretextos do narcotráfico e a suposta defensa da democracia dos venezolanos, descontentos coas políticas que desde Chaves a Maduro rexeron Venezuela desde 1999, non pasan de pretexto propicio para impoñer –unha vez máis- a vella lei da Doutrina Monroe que, en 1823, advertíalles ás potencias europeas que non se involucrasen en colonizar nin intervir en América.

  Vidal Souto, 1980

O lema "América para os americanos" conlevaba que EE. UU. non se implicaría en asuntos europeos. Esta doutrina, con todo, tan activa cando España tivo a súa “crise do 98” –e sobre todo o final da súa presenza en Cuba- pasou de ser, non só barreira  xustificadora da hexemonía estadounidense, senón tamén ferramenta para intervir fóra do seu territorio. Desde 1904, Theodore Roosevelt permitiu a intervención de EE. UU. en conflitos europeos como o da I GM. O da IIª, coas súas derivacións na división do mundo con “a “Guerra Fría” e os seus correspondentes conflitos dentro e fóra de Europa, en Vietnam e en Oriente Medio, conlevaron a súa incesante presenza. En América Latina, tampouco as distintas nacións  se comportaron desde 1898 consonte os designios dos americanos de USA e o sucedido –entre outros lugares e momentos- en Chile ou Panamá, en Arxentina, Cuba, Guatemala e Bolivia, e agora mesmo en Venezuela, mostra a vixencia da doutrina sustentante da decimonónica “diplomacia das cañoneras” como instrumento dun principio de realidade alleo a toda posibilidade dialogante.

Esta repetición do pasado mostra que o acontecido en Venezuela  estes días, sen ser o mesmo que no pasado, parécese moito, como tamén se parecen as repercusións afectivas, nada unívocas nas súas máis inmediatos interesados. O amplo número de venezolanos que, por razóns moi distintas inmigraron a España -e particularmente a Madrid e Tenerife- dá pé para lembrar historias dos anos cincuenta, en que multitude de persoas soñaban con emigrar ao Norte (como chamaban a EEUU), onde imaxinaban que vivirían moito mellor. Os “haigas” dalgúns emigrante, como os obxectos que algúns privilexiados colegas levaban á escola porque algún parente llos enviaba, espabilaban os soños dun mundo que podía ser mellor que o que a autárquica cartilla do racionamento impoñía. Aquelas xeracións tardaron en ver que aquel Pacto de Madrid en 1953 perpetuaba a ditadura franquista. Ata 1978, o leite en po que se repartía nas parroquias, e a Coca-Cola que desde ese ano empezou a fabricarse en Barcelona , testemuñaban os plans de EEUU no Mediterráneo, en plena “Guerra Fría”. A americanización desarrollista esixiu unha nova educación máis actualizada para as necesidades do capital humano necesario para os Plans de desenvolvemento e a LXE ampliou en 1970 a escolaridade ata os 14 anos sen apenas modificar un sistema que se rexía por leis e decretos emanados desde a Xunta Técnica de Burgos desde 1936 e 1938. En pleno tardofranquismo, os estudantes universitarios entoaban o Cara al Vent de Raimon , no canto do Cara al Sol de Juan de Tellería , nas súas aulas unha policía especial vixiaba desde xaneiro de 1968 a detección e represión de conflitos, e nos campus a cabalería de “os grises” brincaba en nome da “democracia orgánica”.

 En perspectiva histórica, o acontecido en Venezuela o pasado día tres de xaneiro non é novo. Con todo, o novo é que a esta última actualización da vella doutrina imperialista, o toque de Trump  engádelle o exhibicionismo que caracteriza as súas maneiras de ostentar poder e arrogancia. O estilo Far-West da rolda xestual que acompañou a declaración á prensa -o que dixo e mostrou el mesmo e o seu equipo máis fiel despois da captura de Maduro- expresa, sen  miramentos diplomáticos, qué interesa preservar fronte a posibles ameazas ao dominio USA. Ese conxunto documenta o final dunha etapa relativamente pacífica para os máis achegados do “hemisferio occidental”, e como a multilateral Declaración Universal de Dereitos Humanos non conta –como xa demostraron en Palestina e en Ucraína-, nin parece que vaian contar tampouco os supostos logros do “Estado de Benestar”. Aquela axenda dos dereitos sociais e as súas institucións senlleiras –que o Plan Bveridge inaugurou en 1942-, ou os “trinta anos gloriosos” que lle asignan algúns libros de texto á súa realización ata 1973, están en declive, na medida en que se impón a axenda ultraconservadora que xestionan con Trump  as extensións da Heritage Foundation tan activas, entre outros ámbitos, no educativo (tamén en España).  

A cuestión perentoria non debería ser se ten razón o coro de Feijóo , Gamarra, Ayuso e Aznar, coas súas contradicións entre os seus desexos e as imposicións do propio Trump, que se levou a Maduro e deixou a Delcy Rodríguez no escaparate do aparello venezolano. Doutra banda, a comedida racionalidade do Gobierno de Sánchez tampouco é tranquilizadora. As urxencias do imperialismo americano fronte ao crecente poder asiático ameazan con xerar inestabilidades como as que trouxeron outras transicións imperiais estudadas por Inmanuel  Wallerstein (O moderno sistema mundial, 4 tomos: 2016) Ás ameazas que se fixeron a Cuba, Colombia ou México na mencionada sesión mediática pode sobrevir pronto a operación final sobre a europea Groenlandia. As razóns serán as mesmas, e non a suposta calidade democrática que os daneses exerzan nesa zona; a veda está aberta: Alea xacta est.

En 1958, Carlos Bousoño, que vivira de cheo os efectos da Guerra Civil, escribiu Invasión da realidade, un libro de poemas posterior aos arrebatos con que expresara as súas impresións primeiras, en que tratou de aprehender a realidade condicionante. Afrontar os desacougos da existencia desde a radicalidade limitante das tristezas e amarguras que non cumpren as mellores esperanzas é a mellor fonte do saber e do saber facer; tamén a máis dura.

TEMAS.- Xeopolítica actual.- Inperialismo.- Neocolonialismo.- Trumpismo.- Descolonización e Democracia.

 MMC (05.02.2026)