O traballo compartido parece estarse esvaecendo

O fútbol simboliza, o personalismo que está a dominar a escena política, por democrática que pretenda mostrarse.

Como contraexemplo do que era o fútbol da infancia, o Mundial visibiliza algunhas estrelas deste deporte, pero a parte máis humanizadora, que todo rapaz de barrio percibía cando tiña ocasión de dar patadas a unha mala pelota nalgún escampado ou nunha rúa medio deserta, tiña máis que ver con ese sentido de equipo en que todos -os bos e malos xogadores- eran capaces de facer xuntos, combinando as súas capacidades. Esa parte do fútbol de varias xeracións segue sendo a máis divertida e a máis capaz de desenvolver a camaradería necesaria para cooperar no que se debía facer para sacar adiante un proxecto, en particular, o saír honrosamente parados de tanto inconveniente ambiental como o que transmitía un barrio. Os árbitros que o vixiaban todo, sempre pitaban en contra, e non había outro equipo de iguais -ou polo menos, moi parecidos- que tentasen o mesmo, nin era fácil atopar en quen confiar. Mesmo adoitaba haber desenganos temperáns con quen, supostamente obrigados á lealdade, eran xuíz e parte na competición de vivir.

Ilustración de Antonio Santos (2015) na novela de Julio Llamazares, El entierro de Genarín (1981)

Na España dos anos sesenta e setenta, xogar ao fútbol aínda era un asunto case exclusivamente masculino e, para os rapaces, unha escola comunitaria doutras aprendizaxes. Nos ambientes máis propios das clases asalariadas, a ximnasia estaba moi asociada nos centros educativos a unha de “ as Marías”, cunha mirada ordinariamente pouco atenta ao bo coñecemento do desenvolvemento corporal, aspecto deostado como perigoso fronte ao que foran os albores do aprecio á Natureza e ao propio corpo humano polos partidarios da Escola Nova ou a Institución Libre de Ensinanza. Aínda que non fose estritamente “educación física”, o fútbol obrigaba a pensar, polo menos algo, na atención ao coidado corporal e, aínda que fose de maneira rudimentaria, obrigaba, ademais, a certa solidariedade económica: se se entraba no circuíto azaroso de que o equipo de amigos medise as súas forzas con outro colexio ou outro barrio, había que lucir mellor equipamento. Nos colexios, sobre todo nos internados -por onde pasou gran parte de cantos nos anos cincuenta a oitenta alcanzaron a ter un título superior ao do Bacharelato Superior- ás institucións relixiosas que os gobernaban gustáballes que o seu alumnado practicase o fútbol e que lucise as súas siglas. De entón é a famosa fotografía de Masats, no ano 1960, no campo do seminario de Madrid , á beira das Vistillas, en que a lixeireza dun seminarista despexa no aire unha pelota que alguén xutou á súa portería, e explica mellor que ninguén o voo en que andaba a imaxinación dun país que non lograba saír do atraso en que lle sumira a Guerra. O ollo do fotógrafo captou nun lugar inesperado que o fútbol parecía abrir o país a un mundo menos encorsetado.

Nestes espazos educativos, dependendo de xestións internas moi aleatorias, o fútbol podía encerrar moitas contradicións, algunhas moi próximas a outros ambientes culturais que viñeron a contaminar o sentido educativo que, antes de 1857, desempeñaba en ambientes escolares. Pronto pasaron a contornas máis amplas e con regras máis fixas. A súa rápida profesionalización fíxoo entrar nunha dinámica en que un mercado moi selectivo e xerarquizado manexa millóns de euros no estrato superior, cunha alegría parecida á das poxas en que se poxa por pezas artísticas. O fútbol actual, estraño a quen xogaba nalgún “campiño” de barrio, fai que, desde hai anos, os visitantes do museo do Real Madrid sexan máis que os do Prado.

Fútbol turistificado

A fórmula futboleira actual, cunha audiencia nas ondas parella á dos avatares da alta sociedade entre os pobres, fixo crecer a espectacularidade dos campos de xogo, e complicou a xestión e o gusto polo fútbol. Os sentimentos de pertenza trasladáronse a siglas, logos, cores e marcas comerciais que, manexadas con criterio mercantil -e sen reparos éticos-, converten as competicións en balbordo desaforado. Os máis ansiosos entre os novos seareiros adoitan ser ferventes seguidores de causas lideradas por quen, a miúdo, sérvense do cebo do fútbol para fins xenófobos e contestatarios -sexa o que sexa- porque todo está mal. Esta especie de nihilismo anarcofascista percorre algunhas bancadas dos campos de fútbol e, convertidas en viveiro para fidelizar adeptos á cultura política ultra, traslada con facilidade a súa rebelión ruidosa á rúa para expresar frustracións reais e ficticias. A súa expresividade, baseada na creatividade de ases do balón e oas súas filigranas tácticas no céspede, é moi útil para achegar recursos que pagan os cidadáns. Sexan ou non sexan seareiros, os veciños dos estadios xa sofren ruídos e estorbos ambientais, e soportan que estoutra parte do simbolismo do fútbol estea tan intimamente ligada ao que sucede en política . A escala global, a xeoestratexia está en niveis de competición tan afastados do que o humanismo da rúa necesita e convenlle que -como o fútbol das grandes estrelas-, parece que só xoguen dous ou tres. Independentemente da idade e sensatez que teñan, supónselles a estes políticos altísima capacidade para xestionar por si mesmos o éxito dunha bandeira determinada; o que diga Trump ou pareza que diga, replicado por catro ou cinco nomes -masculinos todos- ten bula total, independentemente do seu acerto ou estupidez.

A escala de “primacías nacionais”, en España o ambiente de siareiros irredentos non desmerece, animado como está por criterios xudiciais, en que un rozamento no lance do xogo serve de pretexto aos árbitros para sinalar penaltis favorables a un dos equipos que están na cancha. Doutra banda, as interrelacións do fútbol e a política en asuntos urbanos -que tanta atención merece de politólogos atentos á socioloxía futboleira-, sempre tiveron nos palcos dos estadios de calquera cidade boa expresión do ben que adoitan casar: a propia nomenclatura dos patróns dos estadios -ligada ás veces a historias políticas dos anos corenta e cincuenta- confírmano. O que di Trump e traduce Infantino -o xefe da FIFA-, é unha proxección sublimadora da intimidade do poder, o diñeiro e a política nestes niveis. Despois do 4-0 ante Arabia Saudita, distraerémonos mirando ata onde sexa capaz de chegar o suposto poder da “furia española”.

TEMAS: Fútbol e Política.- Mundial-2026.- Políticas locais e xeoestratexia mundial.- Simbolismos do fútbol.- O “gusto” polo fútbol.

MMC (Madrid: 23.06. 2026).

O barrio e o fútbol non son o que eran

O fútbol da tele é outra cousa; abundan as historias en que o barrio non ten “campitos”.

Ninguén sabe que é autodidacta ata que as destrezas que as circunstancias fan necesarias mostran que o que no currículo educativo se puido transitar foi curto para desenvolver as tarefas e enredos cotiáns. Non é raro, por tanto, chegar tarde -ou talvez nunca- ao que nalgún momento podía ser un cambio de rumbo cara a un oficio distinto. Esa posibilidade nunca se desenvolverá, pero pode quedar colgada na imaxinación sen que o tempo lograse restarlle o seu atractivo, e crece ao tempo a sensación de que case sempre se aprende sobre a marcha. De feito, unha gran maioría de cidadáns/as non tivo máis remedio, pois foi a partir dos anos sesenta cando España se fixo urbana, e pouca xente pode dicir que segue vivindo no mesmo territorio onde naceu.

Ramón Masats, 1962

En 1940, ao terminar a Guerra, a poboación rural era dun 50,5%, un punto e medio máis que a urbana. En 1960, cambiou a tendencia; esta sobrepasábaa xa en 15,4 puntos e, entre 1960 e 1970, o éxodo rural reducira a actividade agraria ao 29%. En 2007, só traballaba o campo un 4,5% e, froito do cambio, 38 millóns de persoas, concentradas hoxe en cidades, unicamente ocupan o 3,9% do territorio (urbano e urbanizable), mentres algo máis de 9 millóns -o 20% da poboación- é rural. Á vez que daba un envorco a estrutura poboacional, as cidades, os seus barrios e demais espazos cambiaron profundamente: os solares rendibilizáronse máis e construíronse outro tipo de edificios. O problema da vivenda tamén foi cambiando; as persoas e as familias, dedicadas a traballos ben distintos dos que se facían no campo, sen que en moito casos deixasen de ser precarios, viron que todo cambiaba moi apresa. Os modos de vida e os costumes facíano rápido e, para saír adiante, sempre chegaban tarde ás novas maneiras de gañarse a vida. Ao gran cambio vivido por quen, migrantes nunha cidade, naceran nunha aldea, súmase o de moitos que, criados nun barrio, foron parar a outro moi distinto ou, mesmo, a un xeriátrico. A posibilidade de contar as súas historias de “chegar tarde” talvez entrase nesa fase en que os fillos e, sobre todo os netos e netas, son moi hábiles para dicir que xa está ben de “batalliñas”.

Estes días, agroman as historias do fútbol da infancia, xusto cando o telexornal, a radio e as constelacións mediáticas decidiron que o fútbol de Infantino e a FIFA é o que hai que ver e oír para estar ao día, e para adourar aos novos santos, heroes e mártires da relixiosidade futboleira. O cero a cero do debut de España-Cabo Verde, ou o sufrido triunfo de Francia sobre Senegal, deron sinais de como evolucionan os dogmas do pasado e o encadre de novidades. En canto ao primeiro, reafírmase a dimensión propiamente temporal e económica que a circulación do diñeiro confire a este deporte. A súa capacidade de unificar recursos para que as ilusións dos seus fieis practicantes lles sexan venturosos, resulta especialmente atractiva en ecosistemas sociais onde a pobreza é maior e o esforzo para desenvolver as destrezas apropiadas está garantido. Este fenómeno lembra moito o que tamén acontece noutros ámbitos. Por exemplo , no dos atletas de maratón, en que destaca Etiopía de tal modo que, ademais de ter en Lucy un precedente significativo da evolución  humana (con 2 millóns e medio de anos segundo o C 14), é un referente no uso do bipedismo. E sucede igualmente en canto á orixe primordial do clero español ata os anos sesenta, en que empezou a decrecer o seu número, porque o crecemento das cidades non lle sentou ben ás “vocacións”. Na súa gran maioría eran de orixe rural, e é significativo que moitas das que hoxe levan o culto católico proveñan de similares situacións de desvantaxe económica. Julio Llamazares, ao percorrer os pasos que levaran ao seu pai á Guerra, ao chegar a Alcañiz conta que cambiou tanto a presenza de curas na súa colexiata e comarca, que só dúas, “e os dous vidos de Hispanoamérica”, aténdeno “todo” (A viaxe do meu pai, páx. 230). Esta novidade, ademais, non é exclusiva do que sucede na relixiosidade católica, pois tamén nas de carácter laico -como o fútbol ou a propia política-, as diferenzas internas que poidan ter os fieis do mesmo credo, sostidas en variables como a superioridade social ou cultural duns poucos, adoitan asoballar a outros e, para illalos, asígnanlles algunha heterodoxia displicente. No fútbol dos últimos corenta anos, sucedeu o mesmo que no cristianismo, que xa no século IV -o momento clave das definicións dogmáticas que transmitía o Catecismo a case todos os españois- chamar “superstición” a algúns rituais, foi un modo de fixar moitas historias socioculturais. No mundo académico, e sobre todo no da crítica literaria e artística -en que “o gusto” é máis voluble-, costa admitir que siga sendo así. No mundo das Redes sociais, éo moito máis.

Aprendizaxes básicas

 

Nas xeracións maiores a resolución de problemas, sen os mestres debidos, estivo especialmente condicionada, e as súas historias do fútbol permiten un achegamento xenealóxico a como era o barrio, o colexio, a vida. Na longa posguerra, ritmou a súa utopía doutra forma de vivir no medio da ruína física e moral. Para moitos -cando era case exclusivamente de mozos-, o modo de arrouparse uns a outros formando equipo produciu moitas anécdotas nas que  a  pobreza trasloce pautas concordantes coas imposicións franquistas. Emilio Castillejo mesmo di que “Os centros escolares deberían abordar o corpo como unha fonte histórica máis", en: Ensinar Historia á marxe dos corpos (2022). Para a educación social deste país, á parte do “gol de Marcelino” -como signo de modernidade- foi especialmente relevante o fútbol que moitos viviron en centros de réxime confesional, onde as contradicións na xestión do deporte traducían as do sistema político.

 

As historias dos maiores da tribo pode axudar aos máis novos a demandar -nun sistema educativo avariado polos mesmos que cambiaron o fútbol- contextos deportivos en que o goce sexa leal ao que a convivencia de todos require. O consumo pasivo destes días de Mundial na tele ou nas superpantallas ten demasiada prepotencia, agresividade, segregación e racismo. Este tipo de fútbol -igual que o escorregadizo proxecto de paz de EEUU con Irán- é unha especie de legalización do bullying como sistema.

 

TEMAS: Cultura “popular”- Mundial de Fútbol.- Deporte escolar.- Historias de barrio.- Fútbol e Política.

 MMC: Madrid, 17.06.2026. 

Mundial de fútbol 2026: a transformación dunha relixión de barrio

 

Vázquez Montalbán viuna vir en 2005, cando escribiu: Fútbol, unha relixión en busca dun Deus.

O papa tamén, falou do fútbol na súa viaxe a España e, ao destacar o ingrediente humanista da súa práctica, poetizou a que cando eramos críos practicabamos. Se queriamos pasalo ben era necesario colaborar formando unha piña para sacar adiante a honra do barrio ou do colexio, sen famas de ninguén e relegando aos que “chupaban balón”. Quedou ben como símbolo do que necesita a humanidade neste presente tan secuestrado polo narcisismo, aínda que a credibilidade da súa parábola quedou frouxa ao deixarse consentir como unha estrela mediática en estadios como o do Castilla, en Madrid , despois de que o fútbol, ligado á publicidade, xa sufrise a gran reconversión a que se referiu Manolo Vázquez Montalbán ao comparalo cunha “relixión”. A comparación era moi certeira. Nos barrios e colexios dos anos cincuenta a setenta tiña os seus rituais, pero sempre tivo algunhas pautas coincidentes coas que se ven en contornas devotas. Non teñen gran diferenza cos arroubos que suscitan moitas procesións de santos e santas, nin co cerimonial que os seus fieis practican ao redor de supostas reliquias ano tras ano, en espazos como O Rocío, a semana santa sevillana ou calquera festa patronal dunha aldea do Noroeste. Se se vai a lugares de grandes peregrinacións, como Fátima, as exclamacións, xestos e demais hábitos indicativos de sentimento non desdicen dos que novelou Zola en Lourdes en 1891.

Seminario. Ramón Masats, 1960.

Os deseños actuais dos estadios, cal catedrais urbanas da nova relixión laica, acollen o balbordo inmenso dos fieis futboleiros ante a exhibición da cor que portan 11 heroicos aos que cada un adora ao seu modo. A paisaxe sonora destes templos, intensa por momentos, obedece en partitura contrapuntística a que a iconografía cromática das camisetas responde a unha versión maniquea do mundo en que aparecen o ben e o mal entretecidos. Un equipo de anxos bos e outro de anxos malos pelexan tratando de sacar adiante a súa peculiar inclinación e, ao saír ou entrar nestes santuarios -coma se se traspasase un pórtico románico- os reporteiros, a modo de Pantocrátor escudriñador, separan os bos dos malos vinculando o acontecido nunha cerimonia de hora e media con enredos internos de adestradores e directivos. Entre apocalípticas demostracións ultras, ao advertir os seus “pecados” ou as súas virtudes, envíanos ao inferno da opinión pública ou ao ceo de novos contratos publicitarios que aumenten a súa economía de mercado. Aínda por riba de coincidencias, os actuais crentes desta relixión futboleira ceden os seus templos, de cando en vez, a outros confesionalismos de vella prosapia e asoláganos, durante outras intensas horas, con liturxias de cantos e ritos supostamente máis espirituais.

Outro gran observador do fútbol como Juan Villoro, ten xa no seu haber literario gran cantidade de crónicas, novelas e ensaios en que Deus é redondo, e o Balón dividido circula entre Os once da tribo, de modo que Os heroes numerados -coas súas accións, reaccións e simboloxías- conforman Un sistema de crenzas.  Cando en 2026 -despois que o papa copou o televisor acotío-, nos acubillamos de novo no sofá para admirar devotamente que pasa coa selección española de Lamine Yamal, estamos, segundo el, no Partido do fin do mundo. A lea é que, desde hai anos, empezáronnos a saturar de fútbol esfumando o suposto deporte que, cando eramos nenos practicabamos; tamén o que xogaban, vían e admiraban as xeracións de televidentes da idade do papa. O gran cambio lembra o título dun libro ben afastado do mundo futboleiro: A gran Transformación: Crítica do liberalismo económico. Escribiuno Karl Polanyi en 1944, e a súa análise é válida para este deporte, ao que tamén alcanzou a imposición crecente do libre mercado que empezou a finais do século XVIII. A base de eliminar a pouca protección que tiña a pobreza, “liberou” máis man de obra e mercantilizouna cada vez máis, e independentemente do que lle pasase á terra —a Natureza— e aos humanos, o diñeiro e a súa lei da oferta e a demanda acabaron modificando a sociedade. É o mesmo diñeiro que está tras os comportamentos e xestos medio máxicos dos seareiros, e divírteos trastornando os recordos da infancia ao xestionar os equipos e as súas estrelas, os estadios e a publicidade manipulando o gusto das afeccións. O centro deste  sistema constitúeno  as televisións e demais medios que viven do fútbol, e nunca falta tampouco a política -local sempre, pero tamén ás veces internacional-, transversalizando interaccións sen as que, hai 21 anos, non era posible adiviñar en que riscos andaba o fútbol do futuro.

 Do Metlife de NY ao ceo

Cando Vázquez Montalbán profetizaba que o fútbol andaba buscando outro Deus, José María García, Jesús Gil ou Berlusconi eran uns adiantados. O que o escritor do Rabal barcelonés escribía de que o Barça parecía unha inmobiliaria, podería aplicarse ao Real Madrid e a moitos outros equipos españois, onde quen é convidado aos palcos de luxo actúan con máis descaro que o que se vía, no século XIX, nos da ópera; os gustos e gastos para seducir diñeiro circulante ao redor das copas de champaña, son similares. Se se deixan atrás recordos gratos da infancia, tras o fútbol como xogo en equipo máis ou menos unido tamén había outros códigos condicionantes de xestos pouco amigables. As brincadeiras nos barrios eran curtas, e o gran xogo de imitar aos maiores notábase máis cando o fútbol se convertía en obrigación imposta polos colegas. Admirar carteis e fotos do Dinámico ou do Marca, coleccionar cromos de futbolistas entrañables, recitar as súas aliñacións, saber os seus milagres, e ter material futboleiro de conversación -cando a liberdade de expresión era nula-, facilitaba gañar amigos, pero ser patán coa pelota ou contradicir ao líder da cuadrilla eran situacións arriscadas, moi apropiadas para que o aprendiz de mafioso exercese o poder autoritario que lle daba ter mellor “toque” de balón. Ademais, nos días máis inhóspitos como país adoitaba haber moito fútbol.

Infantini exerce ese liderado e, nun momento en que a Terra é túzara, esta combinación perfecta de relixiosidade laica co neoliberalismo fai que as multinacionais, cadeas televisivas e grandes corporacións do lecer se freguen as mans co ben que lle vai ao negocio a subida de entradas. Antes da final deste Mundial no Metlife de NY, capacidade tivo sobrada para facer sentir aos máis fieis que serán libres para seguir crendo no fútbol: escoller a cor que queiran, elixir butaca segundo o diñeiro que estean dispostos a gastar ou estar colgados todo o día do móbil, pero sempre finxindo que lles gusta este fútbol e canto polo seu ben seguirá facendo a FIFA: as súas copas, ligas, amizades, pactos e negocios multimillonarios e, por suposto, as sentenzas que dite sobre os subordinados.  Esta doutrina, acompañada de luxos variados, e regada con abundante diñeiro, seduciu a Trump . Concedéronlle un premio “pola súa contribución á paz”, e el viu que podía marcarlle as regras a este Mundial-2026: Coidado cos árbitros africanos! Coidado cos probables inmigrantes! Coidado cos mexicanos (están no compromiso deste evento, pero os seus 13 partidos non son nada á beira dos 63 en EEUU) e Coidado con que haxa manifestacións contra a súa política!. É evidente que o estilo humanista con que León XIV ve o fútbol non axuda á xeopolítica trumpista. A que impuxo o seu lacaio Infantini -reflexo das pautas que sinalou a EEUU- esvaece máis aínda algúns recordos bos de infancia.

TEMAS.- Mundial de Fútbol-2026.- Deporte e Humanismo.- Política e Fútbol.- A relixiosidade do Fútbol.-FIFA-EEUU.

MMC: Madrid, 15.06.2026

A mendicidade, un sistema socioeducativo de longo percorrido

A dureza clasista do ensino segue afectando a moito educandos e crece no trato aos educadores.

Mendicar vén do esmoleo dos pobres, que invocaban a Deus para que o seu recordo -nunha cultura de “cristiandade” - provocase compaixón nos viandantes e abrisen a faltriquera. O pobre gozara de prestixio entre a xente piadosa, ata que se aburguesou a conta dos crecentes hábitos comerciais nas cidades, onde os receos suscitaron, mesmo nas mentes máis humanistas de Luís Vives ou Erasmo de Róterdan, atención indiscriminada ás esmolas, e a prohibición da mendicidade. A cuestión motivou unha seria controversia no século XVI entre expertos en teoloxía política como o dominico Domingo de Soto -partidario de seguir exercendo a caritativa esmola tradicional- e Juan de Robles, que falaba de “os falsos pobres” e “estranxeiros” esixindo regular a mendicidade. A maneira tradicional de protexer os dereitos individuais chocaba cun secularizado control social, que iría en aumento. En realidade, xa empezara na Baixa Idade Media, como reflicten os vitrais e altorelevos góticos, onde a asistencia piadosa -simbolizada en San Martíño de Tours partindo a súa capa cun esmoleiro- convivía co papel subordinado que cumpría o pobre como instrumento piadoso, axeonllado sempre fronte aos poderosos da cidade.

Fuxida de Exipto. Alberto Durero, 1514.

Aquel longo debate sobre a pobreza segue vivo. Entre o século XVIII e XIX o seu motivo central proviña das condicións en que traballaba o proletariado, unha vez que se suprimiron leis protectoras dos pobres onde persistían. Os seus intentos para reclamar atención sobre as condicións en que traballaban provocaron abusos defensivos da “orde social” e tratar de “asegurala” era “a cuestión” que acabaría tratando de paliar, case sempre con lentitude, o “Estado social” con leis e institucións. Foi entón cando León XIII -citado outras veces aquí- tratou en 1891 de recuperar presenza para a Igrexa con “a caridade”. Para entón, o pordioseo e as súas miserias facía moito que estaba en crise, e a forma de liquidar as contradicións do capitalismo industrial cunha xustiza distributiva que dese igualdade legal ás relacións laborais, foi unha pelexa longa, moi variable segundo países, e en case todos dramática para os traballadores, como novelou o realismo literario do século XIX -e en particular Víctor Hugo e Zola- logrou algunha satisfacción na época que, en Francia, chamouse “os trinta gloriosos”. Durou de 1945 a 1973, en que a crise do petróleo iniciou a decadencia do “Estado de Benestar”. Nesta data, entre recomendacións da OCDE, España andaba cun “desenvolvemento” que non incluía democracia e, en 1978, os máis de dous millóns de emigrantes que -sen contar ilegais- foran a Europa a causa da pobreza, comprobaron que aquelas políticas sociais chegaban tarde e mediatizadas sabendo, ademais, de que fora a súa “distinción” e “esforzo” como man de obra barata.

Mendicantes de hoxe

Agora que León XIV volveu a Roma, a pobreza recuperou protagonismo na “a  España que vai ben”. Nas súas mensaxes sobre emigración, as alusións á “dignidade da vida humana” -á beira dos variados asuntos dos seus 23 discursos desde o día 6 ao 12 de xuño-, inclúen a igualdade de dereitos de todos e que, “máis aló do asistencialismo”, o amor aos outros é o vehículo pertinente para que a humanidade estea en harmonía consigo mesma. León XIV, obrigado con Bergoglio a reclamar unha Igrexa que estivese no que debía estar para ser portadora do Evanxeo, falou con sinxeleza e firmeza. da pobreza e, en particular, da de cantos chegan aos portos canarios na estatística dos afogados, xusto cando empezaba a rexer o novo “sistema de acollida europeo”, máis restritivo e aleatorio. O aviso de León XIV sobre esta e outras pobrezas que ameazan a convivencia humana -incluída a IA-, é consciente da súa función como líder espiritual dun catolicismo complexo e pouco exemplar en aspectos que, na xerga interna, podería dicirse que “penca”, segundo os estándares principais do Evanxeo.

Entre tanto aplauso satisfactorio polo ben que -particularmente na voz do alcalde de Madrid - transcorrese o periplo papal, Isabel Ayuso -antes do besamáns ritual- referírase aos inmigrantes como xentes que “teñen móbil aínda que sexan extremadamente pobres”, e á regularización do Gobierno central acusaraa de “importar pobreza masiva” a España. O seu discurso segue a tendencia masiva de españois -e non españois- a quen dóureselles a pílula coa súa pertenza a “ a clase media”. Non queren lembrar o recente pasado eminentemente rural, nin unha economía de pura subsistencia en moito casos. Incluso quen fala da “España baleira” adoitan mostrala como algo estático e propicio para a melancolía, unha perspectiva que crece nas súas mencións ás migracións da maioría daquelas familias a periferias urbanas, onde, sobre todo en Madrid, Barcelona e Bilbao, orixinaron barriadas de chabolas, moi aptas para o Tempo de silencio de Martín-Santos en 1962.

As historias gráficas de Jaime Martín, como Sangue de barrio en 1989, películas como O 47 (2024), ou as escavacións de González Ruibal en País en ruínas (2026), volveron sobre esa contorna da pobreza de recursos neses espazos marxinados. Nalgúns deles, sen dignificalos, mesmo se lles quixo torcer a memoria colectiva. Se se seguise o percorrido acontecido na realidade sociolóxica, advertiríase que a falsa benevolencia de entón aínda é visible. Por exemplo, en casas onde a entrada do “servizo” era unha e a dos propietarios en ascenso social outra, salvo o día en que poñían un pobre á súa mesa. Gamoneda lembraba en Un armario de sombra (2020), como tamén no seu colexio en León, dúas portas diferenciaban aos bolseiros pobres como pouco dignos para o trato que os relixiosos daban aos mozos de boa familia, e máis de media España pasou, ademais, polo que Juan Cruz contou no País, o pasado día 11, sintetizando o que escribira en Mil douscentos pasos (2022). Moitos non superaron as súas dificultades por nacer pobres, ou por non ter nin posto escolar: el tivo a “oportunidade” de que unha bolsa lle dese acceso a poder contar a chulería dos prepotentes. A pesar de iso, o distante rancor social persiste e, en sitios como a Asemblea de Madrid, transmíteo unha maioría absoluta de escanos que acirra as políticas escolares ou sanitarias de Isabel Ayuso. As folgas docentes -e a miseria en que se moven para ensinar- non a desvían da súa “misión” de facer brillar a súa “liberdade á madrileña”. Este faro apagaríase tratando con dignidade a supostos “mendicantes” e é probable que, sen mostras de “conversión”, dificultase o seu coloquio con León XIV. Está por ver se converteu ao episcopado.

TEMAS: Folgas docentes.- Pobreza emigrante.- Migracións actuais.- Insolidariedade e caridade.- Dereitos humanos.

MMC: Madrid: 13.06.2026.

A dignidade e a xustiza requiren exemplos morais no seu coidado

A visión humanista do papa sobre os asuntos duros que neste momento sacoden a convivencia pon un punto de esperanza.

De Canarias lévase o papa, ao final da súa viaxe a España, a existencia de contrastes aos que as súas palabras trataron de iluminar. Resultou tecnicamente perfecto, tivo gran seguimento mediático e, como remate, a inauguración da torre de Xesús, na Sacra Familia, de Gaudí, suscitou aplauso unánime. Outra cousa é a eficiencia das mensaxes deste home campechanamente bo sobre realidades que viviu con humanismo cristián entre os pobres do Perú. O acontecido aos sete minutos dos aplausos ao seu discurso no Congreso ou a pequena liorta entre o presidente do Gobierno e o xefe da oposición e, sobre todo, os comentarios de Almeida respecto ao bonito que quedou o seu paso por Madrid, ou os de Ayuso acerca de que a súa procura de futuro era “importar pobreza masiva”, son indicadores do seu alcance obxectivo. Tampouco podería oír á alcaldesa de Mogán, en Gran Canaria, explicando por que, en novembro e 2020, fretou tres autobuses para levar inmigrantes á delegación do Gobierno, nin ao presidente daquela Comunidade poñendo pegas á atracada do barco do hantavirus hai un mes.

Flowers. Andy Warholl, 1965.

O xesto de percorrer España en papamóbil, as súas outras palabras sobre a dignidade do nasciturus, ou os asuntos da igualdade da muller, reiteran tradicións doutrinais da súa Igrexa, pero é esperanzador que a autoridade da súa voz alente a primacía ao lado máis nobre dos seres humanos: a dignidade e igualdade de trato a que todos teñen dereito, sexan ou non sexan pobres. Esa posición, como xa lle mostrou Trump, non le achegará moito aliados, nin sequera entre xentes da súa contorna eclesial, onde abundan escorregadizos partidarios de intransixencias e, se cadra, de colaboracionismos autoritarios. Con todo, a súa visión do pobre, coherente coas Benaventuranzas, sinala un camiño cohesionador de vontades cara a unha historia en que non sobre ninguén, propicia a que as persoas de boa vontade se apunten a dar dignidade á vida de todos. Ese baixarse humilde, remiso a cantos van de prepotentes sabichóns, acolle a cantos queiran cooperar nesa tarefa que, ao longo da historia sempre foi conflitiva xusto por empeñarse en que caiban todos.

Na súa misa nas Palmas, León XIV veu denunciar unha actitude xa denunciada no Evanxeo: “Non poucas veces, a riqueza vólvenos cegos, ata o punto de pensar que a nosa felicidade só pode realizarse se logramos prescindir dos demais”. Xusto nese momento, cando as treguas fráxiles que, desde o mes de abril, se viñan sucedendo no conflito armado de EEUU contra Irán -e de Netanyahu con cantos crea que desafian a súa particular “terra prometida”-, optaba por advertir como unha humanidade que parece perder o Norte, nin presta atención a como os patróns climáticos da Terra, ante o descoido dos humanos, anuncian o seu fastío. Cando ao falar de migracións, sinalou que “a dignidade humana non perde valor ao cruzar unha fronteira”, e que “non podemos pasar de longo ante as pateras”, concretou as actitudes precisas para que a humanidade con “todos” sexa verdade, e que a atención que se lles preste non sexa “mero asistencialismo”. A altura moral e política deste discurso de León XIV a prol da dignidade de todos os humanos é moi diferente do que onte, 11 de xuño, inauguraba Europa. O que desexa para o “ser”, “estar” e “habitar” en comunidade é contrario ao que estimulan instancias, voces, xestos e gustos en que o mercado, a riqueza e a posición social son os que mandan. Os demais -sen dereito a existir- parece que poidan vivir se lles dan permiso, como exemplifican as expansivas políticas partidarias da “primacía nacional” O papa non dixo nada que non estivese na parte dos evanxeos máis comprometida con “os outros”. A cuestión é se quen lle oia entre artificios, seguirán a súa esixencia, nada superficial, de ruptura coa aburguesada e condescendente idea de que, desde o poder, pódense facer cousas como as que o neoplatonismo inspirou, tan útiles para todo tipo de cruzadas imperialistas.

Os coidados de “a viña”

Nesta Igrexa do século XXI perviven influentes grupos que pugnan por apropiarse da conciencia e o tempo dos demais con artes contrarias a esa mensaxe conciliadora. Quen ten na súa memoria danos inflixidos por xestos de eclesiásticos alleos á fraternidade universal e ao rezo do “Painoso” -de cando o código Civil non entendía de Dereitos Humanos-, verán que ás fermosas mensaxes de León XIV fáltalles a compañía de xestos congruentes. De regreso ao Vaticano, irá vendo en que medida a súa semente de esperanzas frutifica. Os labores do campo, que tantas parábolas xeraron aos primeiros cristiáns, bríndanlle pautas para seguir a evolución da súa “viña”. Non abonda con binar a terra, ararla, cavala ou removela para romper a costra e airear o chan; se non elimina as malas herbas e non manexa ben a poda, todo é inútil. Irá vendo, ademais, que nada asegura que cantos lle loaron estes días sigan facéndoo se ven que fala en serio cando di que “a cooperación mutua ha ser eficaz e permanente” e non se presta a compoñendas.  

Sendo matemático, cabe supoñer que coñeza o poderoso atractivo máxico das sensacións que, como as destes días en Cibeles, Montserrat ou diversos estadios, xeran os grupos musicais combinando sofisticadas sensacións multisensoriais a millóns de seguidores. No mundo das crenzas -non só nas de índole confesional-, é comprobable, igualmente, o atractivo dos santuarios onde as reliquias dun  santo, mártir ou modélico crente, sempre xerou un atractivo feiticeiro e ata taumatúrxico. Na súa experiencia dentro da experiencia católica, é moi probable que teña advertido a abundancia de ermidas  e procesións dedicadas a patróns/oas en lugares onde os seus rituais se superpoñen aos que -ás veces neses mesmos espazos “sacros”- remóntanse á época precristiana. Os arqueólogos ven neles conviccións ligadas, desde o Paleolítico, a unha concepción do mundo, propicia a que forzas que, supostamente, gobernaban a Terra, fosen propicias. Desa maxia, en que ver e tocar son esenciais, participa, sen máis esixencia, o costumismo de facerse un selfie co papa. Non hai constancia do seu alcance moral ante a primeira persoa que lles parecese un “pordioseiro” inmigrante.

TEMAS: Costumismos relixiosos.- Praxe moral das Benaventuranzas.- Ética política.- Neoconservadurismo.- Catolicismo e outros confesionalismos.

MMC (Madrid: 12.06.2026)

Agora que se está case indo o papa,é hora de facer balance?

Dentro dunha gran diversidade de opinións, cabe dicir que este evento, de tan densa cobertura mediática, terá dubidosos efectos.

Segundo o preceptivo neoescolasticismo que se ensinaba non fai moito, quidquid recipitur, ad modum recipientis recipitur, é dicir, que o amoblamento mental que teña alguén é fundamental para entender. O segundo implica recoñecer que a vella sentenza do Roma locuta, causa finita (Falou Roma e acabouse o debate) é doutra época, o cal, á súa vez, remite a que cantos visen o despregamento ao redor da recente visita papal non necesariamente estarán de acordo no xuízo que lles mereza. En todo caso, si deberán coincidir en que a dimensión que o propio León XIV quere dar a unha “Igrexa en camiño na historia da humanidade” (cap. 1 da Magnifica humanitas), parece clara para o seus pero, como líder dunha institución hierócrática, é moi ambigua para unha sociedade democrática. Ás veces, pareceu apoiar unha formulación política similar ao da democracia cristiá que, cos códigos da tradición eclesiástica, non se amoldaba aos rituais democráticos. Ademais, a súa estraña presenza no Congreso de Deputados non elevou as esixencias da racionalidade democrática na procura do “ben común”.

Aos sete minutos de aplausos, o discurso de León XIV -como bispo de Roma e xefe de Estado- logrou que cada oínte confirmase prexuizadas conviccións e, tamén, que tivese material para fustigar aos seus adversarios en asuntos como emigración, paz ou “dignidade da vida”. A “polaridade” das controversias políticas -que tanto fustigóu en prol de “a unidade”-, autorizou silencios e reproches irresponsables na procura do “ben común”. Distraer aos deputados das súas rutinas non parece, con todo, que fóra pretensión principal de quen elaborou o cronograma desta visita, pero procurar non ferir moito a ninguén e deixar colgando mensaxes tradicionais nunha envoltura moderna, si parece froito de calculada diplomacia. A presenza supostamente “aconfesional” que a Igrexa sostén nas entretelas da vida española, a pesar de a míngua dos seus fieis practicantes, apenas a tocou en público: necesita non ser posta en dúbida, e León XIV brindou aos seus bispos novas formas de motivala e actualizala.

"Site avec triste personnages". Jean Duuffet, 1974

A ambigüidade proseguiu noutros momentos e, case a última hora do programa papal en Madrid, incluíu un encontro na Nunciatura con seis vítimas de abusos. Seleccionadas entre as 400.000 que apunta o Informe do Defensor do Pobo, o xesto recoñecía -despois de anos de silencios e reticencias do episcopado- que os victimarios pertencían ao ámbito clerical e que actuaran en centros e espazos da súa propiedade. Despois dunha hora, e sen corrixir a dimensión das secuelas dos malos tratos, quedou pendente -ad kalendas graecas- a fonte central destes abusos sexuais sobre menores indefensos: o celibato regulamentario de cregos e relixiosos. De igual modo, non quedou constancia de contrición e propósito de emenda respecto a outros abusos de poder en educación como, por exemplo, o estilo docente, dogmático, que entidades relixiosas difundiron -desde antes da Guerra- propugnando unha verdade única a saber recitar, unha metodoloxía que, acompañada a miúdo de violencias humillantes. Abusos similares, violentando a conciencia moral dos educandos cara á obediencia cega, lembrounos Luís Mateo en 2013: Vidas de insectos (recompilado en: A cabeza en chamas). Tamén os estudou Alice Miller en Por o teu propio ben (1980), e os españois e españolas que viviron os efectos destas pedagoxías non entenden que o paraugas de espiritualidade da Igrexa siga dándolle un poder sobre o sistema educativo que dificilmente contribuirá á “ casa común” a que se refire León XIV. Sen que dea un xiro sistémico ás traxectorias que o pasado nacionalcatólico deixou na vida escolar, tampouco desaparecerán os desacordos que acompañan a súa xestión política. Despois do artg. 27 da CE78, seguen afectando á equidade educativa.

Hipotecas predemocráticas

As mesmas hipotecas exhiben os Acordos de 1979 noutros ámbitos da vida cidadá como o exercicio de “a acción social” ou o da cultura. Que Cáritas queira ser a cara benefactora da Igrexa non se compadece ben con que a proporcionalidade máis alta do seu financiamento sexa a conta da casa 106 do IRPF: a de “solidariedade”. A visita de León XIV ao barrio de Luceiro non entrou neste nin noutros aspectos do que demandan os veciños dese barrio madrileño e o significado real da virtude cardinal volveu quedar ambiguo. O das súas belas palabras na Encíclica, e na visita á parroquia barcelonesa de San Agustín, no Rabal, non pode substituír -na pelexa de intereses que se opoñen ao crecemento do “ben común”- as loitas sociais pola xustiza.

Respecto ao cultural, a Igrexa -o maior posuidor de propiedade privada en España -, é titular do 80% do patrimonio histórico-artístico nacional. No seu coidado, conservación e museización, o estraño é que, si está ao servizo do “pobo de Deus”, pero o Estado sufraga a maior parte deses gastos, cobren visitas e servizos como calquera outra entidade privada. Esta inversión de sentido foi a que mutou o “everxetismo” romano -que dulcificaba con dons a desigualdade social- en “caridade  cristiá”; ela enriqueceu á Igrexa desde o século IV con recursos que, administrados entre “os seus pobres”, vigorizaron as súas redes clientelares. Desde 1789, e tras unha moi longa serie de contradicións en que “a caridade” serviu de oposición a “a xustiza distributiva”, en pleno século XXI o xusto é que o privado non erosione o público do Estado de benestar.

Esta viaxe papal, imitando a ética das grandes corporacións cun deseño masivo e sensacionalista, axuda provisionalmente a tapar discrepancias internas da Igrexa, mentres os problemas de sempre seguirán en espera. Poida que afiance a súa imaxe respecto a outras espiritualidades en alza, pero ler esta viaxe en clave case monopolística de “o católico” -e obviando normativa como a da Lei Sherman,  unha lei “antitrust” que, en 1890, quixo evitar en EEUU o abuso de prácticas comerciais que limitasen “a liberdade”-, non ha de considerar irrelevante que este termo, tan usado en España como lema contra a “educación común” -e tan asociado a políticas neoliberais-, sexa o que os tecnoplutócratas da IA impoñen en EEUU e en América latina. Por tanto, se na súa nova estratexia o Vaticano quere contribuír a “a casa común” que precisa a humanidade, debería concordar co que esixe Mt. 7, 16, respecto ao valor diferencial das palabras e os froitos. Doutra banda, se non renuncia, de entrada, a que a súa crenza, privada, sexa subvencionada co orzamento público, de nada serviu o que asinou no punto cinco do Acordo entre o Estado español e a Santa Sede sobre Asuntos Económicos (BOE/BOE de 29.12.1978): “a Igrexa católica declara o seu propósito de lograr por si mesma os recursos suficientes para a atención das súas necesidades”. 

TEMAS: Confesionalismo.- Acordos co Vaticano.- Educación pública e privada.- Políticas de “ ben común”.- Caridade e Estado de Benestar.

MMC (Madrid: 10.06.2026).

Sen que terminase, a viaxe do Papa xa é significativa

Cabe preguntar sobre cuestións que afectan o sistema democrático en moitos aspectos.

Para o que adoita tratarse nesta columna, tocante directa ou colateralmente á educación española -a súa organización e economía-, ten especial interese a “liberdade” e “universalidade” da educación que logrou pactarse no artigo 27 da CE78. En paralelo, uns Acordos -de alcance internacional- que empezaran a fraguarse en xullo de 1976 -un ano antes de que se iniciase a redacción da Constitución- foron ratificados en 1979. A ligazón de ambos os instrumentos xurídicos daría pé a que un peculiar “aconfesionalismo” tivese capacidade de seguir condicionando o sistema educativo español.

Signes en jaune. Paul Klee, 1936.

O seu esplendor obxectivo luciu as súas galas na visita papal, á vez que a elasticidade semántica das tres palabras entrecomiñadas non ocultou  a existencia de problemas. Os concernentes á educación española, que estiveron visibles a partir dos desacordos en lograr pactos operativos entre os partidos alternantes de Gobierno, fan notar a súa curtidade, por unha banda, na segregación que unha parte substantiva da poboación con dereito a educación soporta sen a dignidade equitativa debida. Por outro, a diminución sensible da sa convivencia, alimentada desde a antiga segregación escolar de mozos e mozas -subsistente nalgúns colexios-, proseguiu no modo en que as dúas vías de escolarización diferencian a súa socialización e, sen compartir nos pupitres os problemas comúns, seralles difícil vivilos como algo que só se arranxa arrimando todos o ombreiro. Esta experiencia é continuación, ademais, dunha  longa historia anterior, en que as distancias entre “escola” e “colexio” desde a infancia, non reducidas en 1857 , tenden a crecer. Esta estrutura bifronte, reforzada en 1938 nas reformas de Sainz Rodríguez e, reiterada desde a LOEM en 1953, consolidous e, despois da Constitución, seguiu  practicamente incólume: prosegue na 9ª lei orgánica, a LOMLOE (BOE/BOE do 30.12.2020).

É certo que a presenza dun papa no Congreso hoxe, día 8 de xuño, foi “histórica”, pero a de bispos e cardeais non o foi. Iso explica que o ensino dos españois raramente deixase de visibilizar o confesionalismo. Nos  últimos 88 anos, o nacionalcatolicismo ut talis sostívoo ata o art. 27 da CE78, en que un metamorfoseado confesionalismo abrigado pola “liberdade de elixir centro” suscitou grandes distancias entre os partidos políticos e, sen conciliar os ingredientes ineludibles dunha “educación común”, o prexuízo causado á “educación pública” -maior que a “a privada”, aínda que tamén-, facilitou que crecese unha escolaridade clasista. O seu modelo, diferenciador segundo capacidade de gasto dos cidadáns, consolidouse como foco distintivo do individualismo e difunde un concepto consumista, cuxa vivencia desde Infantil ao máster universitario nalgunhas versións confesionais coarta a eliminación dos  déficits comunitarios. O efecto desta alianza na dignidade do sistema converte en retórico o valor que se confire a “a educación”. As folgas do sector sinalan o contraditorio aprecio real que lle demostran os grupos políticos, e a minusvaloración que lle merece á sociedade visibilízase sempre que algún mozo ou moza insinúa que lle gustaría ser docente. Esta opción profesional fai xa bastantes anos que non adoita figurar entre as “vocacionais”, que lles propoñen os xornalistas cando na PAU lles preguntan polo que lles gustaría estudar.

Do ben común da comunidade democrática

O coidado que se presta ao dereito educativo de todos non facilita que teña recoñecida a súa dignidade. É moi loable, por iso, que León XIV -testemuña da pobreza no Perú- insistise na atención ao “ben común”. Con todo, para que  “os pobres pertenzan plenamente á comunidade”- como el propón- a súa mensaxe gañaría moito se, en “diálogo nobre”, repercutise no poder que a súa Igrexa exerce no sistema educativo español. A materia de Relixión, os concertos da maioría dos seus centros de ensino e os vínculos con políticas educadoras que, en varias autonomías, din actuar agora en nome de “a primacía nacional”, indican o peso que, sen considerar o respaldo que teñen acreditado no Rexistro de Propiedade, acumularon.

Descontextualizado parece, con todo, que León XIV mencionase -no Congreso de Deputados- o dereito das familias para elixir a educación dos seus fillos. Ese pretexto , o mesmo dos Congresos Católicos Nacionais Españois entre 1889 e 1902, difundido en 1929 por Pio XI na  Divini illius Magistri, non afecta ao que a lexislación educativa española explicitou, aínda, na LXE de 1970 (artc. 5,2), e que o artg. 27 da CE78 acolle no seu parágrafo terceiro. Quen escribise ese discurso podía engadir á mención de memorias e desmemorias, a facilidade segregadora do nacionalcatolicismo cando dominou a estrutura educativa, ou como a súa “liberdade”, en alianza con instancias socioeconómicas, non modernizou o sistema educativo, pero freou innovacións que facilitasen a liberdade de conciencia e o “espírito crítico”.

En 2026, nin á comunidade eclesial -nin menos á política- lles favarece que, como lobbysmo, a versión actual daquel confesionalismo pretenda naturalizar a súa continuidade dogmática no sistema escolar. O estilo pop que estes días se malgastou na invasión dos espazos urbanos de Madrid, unicamente potencia o simplismo discursivo de quen, invocando o nome “cristián”, se acollen a privilexios, subvencións e exencións que os Acordos posibilitan por unha suposta “acción social”. É certa en centros católicos en que os coidados que recibe o seu alumnado responden a un “ben educativo común”, pero a distinción -de luxo- que pretenden moito máis, contradí a equidade de “a casa común”. O seu proxecto educativo non expresa a “cooperación” que León XIV promove como “concepción da persoa humana e a sociedade en que deba vivir”. Habería de descolonizarse para que a súa “preocupación polos pobres” fose unha “conversión” ao que metaforizaban “a agulla e o camelo” de Mt. 19,24.

A Magnifica Humanitas -e os discursos do Papa- indican cara a onde lle gustaría que camiñase a súa Igrexa, pero non concretan ata onde  cambia a súa ambición de poder. Segundo el, o Evanxeo ensina “que a xustiza nace e se realiza na fraternidade, porque o modo no que nos achegamos aos últimos e nos relacionamos con eles convértese, en concreto, na medida da nosa relación con “Deus e cos irmáns”; precisa, mesmo, que se refire  “non soamente ao comportamento dos individuos, senón tamén ao modo no que son concibidas e organizadas as estruturas da convivencia”(artg. 77). Pero para que a súa achega a “a dignidade humana” tivese máis consistencia, o seu liderado católico debería modificar as que, baixo suposto “aconfesionalismo”, animan o sistema educativo español. Para “acompañar a quen  ten máis necesidade” e conferirlles valor, unha educación en que queda xente fóra non lles vale como compás moral do “ben común”. 

TEMAS: Catolicismo.- Confesionalismo/Aconfesionalismo.- Teoloxía política.- Nacionalcatolicismo.- Ben común/Educación común.

MMC: Madrid, 08.06.2026

A “a casa común” fáltalle moito para que sexa común

Viralle ben o concurso de vontades próximas á voz de León XIV para que esta Terra sexa habitable.

Esta metáfora, recorrente nas mensaxes de León XIV, é continuista de moitas  outras como “igrexa”, “comunidade” e “corpo místico” que, no pasado, tiveron as súas propias connotacións para o confesionalismo católico. O novo recurso alegórico ten gran interese na procura e desenvolvemento de vontades concordantes en crear condicións para un mundo en que todos ter cabida. Este papa emprégao 14 veces na súa recente encíclica para ensamblar o seu discurso ao redor do “ben común”, a inmigración, a paz ou os desherdados da Terra. Este espazo da habitabilidade “común”, que a crise climática fai indispensable, corre o risco de non ser habitable por ningún humano salvo que todos -incluídos os crentes- arrimen o ombreiro. Esa perspectiva permite chamar a atención sobre cuestións relevantes como as que conleva a IA na vida diaria. Como res nova, non o é tanto se se considera entre os determinantes doutra fase da Revolución industrial que James Watt iniciou en 1769 ao redor da máquina de vapor, pero é máis grande a súa capacidade de acentuar  as vantaxes e riscos que entón supuxo o cambio do sistema produtivo.

A vinculación do valor simbólico da “casa común” -moi en liña con pronunciamentos científicos, e os de expertos no uso indiscriminado de prestacións alleas ao “ben común” e a xustiza- ten gran importancia como amplificador da súa voz ante negacionistas diversos. De todos os xeitos, pode quedarse en verbalismo ante o xogo real en que anda a humanidade nos pasos de quen ten o poder tecnocrático sobre eses medios. En 1891, o seu antecesor León XIII lanzou unha mensaxe similar sinalando as res novae do seu momento, sen que o núcleo causante destas -a xustiza distributiva dos beneficios da economía capitalista- apenas se decatase. Ata moi entrado o “Estado de benestar” -despois da IIªGuerra Mundial- aquela doutrina valeu, moitas veces, como escusa dun amarelismo do que os sindicatos obreiros de clase foron testemuñas e vítimas. O test de que a rápida atención de León XIV en atender asuntos que arrastra esta nova  “cuestión social” supera aquela ambigua linguaxe, reside en se logra que “a caridade” da súa Igrexa sexa “xustiza”, polo menos no que está directamente na súa man. Sería a súa grande achega a “a casa común”, aínda que a historia non lle sexa favorable. Jean Delumeau, por exemplo, dá conta en O medo en Occidente nos séculos XIV ao XVIII (1978), de como o afán eclesiástico de “cristiandade” instrumentalizou medios para controlar a sociedade. E en España -revisando simplemente desde Xoán XXIII ao papa Francisco-, actuacións dun episcopado -consentido polos gobernos, antes e despois da CE78- facultan para desconfiar de que esta bonita metáfora conte con lealdades suficientes para cooperar con “outros” a que sexa realidade.

L´ home qui marche. Alberto Giacometti, 1960.

Unha gran “conversión”?

O humanismo de León XIV, asido a un punto de ancoraxe relevante, fai atractivo que quen se chamou Robert Francis Prevost Martínez cando vivía entre xente humilde, queira liderar, como referente do catolicismo, unha posición ética con vontade de compartir cos humanos unha historia en que a Natureza está farta de xestos desapiadados. O seu tirón concorda coa mensaxe cristiá orixinal, pero non impide a desconfianza de quen sufriu, de diversos modos, un clericalismo autoritario e colaboracionista de explotadores da Terra e de canto ser humano tiveron a man. De nada  lles serviron aos afectados as queixas que -entre outros- vertera Mark Twain en Contra a relixión (1904), por culpa do “cristianísimo” Leopoldo II de Bélxica –“o carniceiro” do Congo-; do esclavismo inaugurado por Sir John Hawkins -que puxera ao seu barco corsario o nome “Jesús” en 1564-, ou dos progroms do “intensamente cristián” tsar Alejandro III en 1882. Ás cazas de bruxas, como a de Salem (Massachusetts) en 1692, tamén estaban entre as súas queixas, e Arthur Miller teatralizaría esta historia en 1952. O seu estreou en España, a finais de 1956, non impediu que aquel substrato seguise vivo no “púlpito” católico. Tantos partidarios tivo, mesmo despois de 1975, que, como escribía en 2017 un colaborador de Mundiario, algún eximio representante dicía que “falaba con Deus”. Moitos outros, en silencio ante o que non quixeron ver,  aínda se cren inspirados ditadores do ben, que non diferencian entre “pecado” e “crime” de lesa civilidade. Namentres, a CEE, delegada operativa do Estado Vaticano en España -extensiva da súa Nunciatura- promove movementos contrarios a “a casa común” mediante entidades interpostas como CONCAPA ou COLEXIOS CATÓLICOS. Prolóngaos desde puntos emisores como a COPE ou medios afíns, e non lle vale que os Acordos de 1979 ou a ampla presenza temporal lograda no Rexistro de Propiedade, nin os patrocinios e exencións das súas fundacións, contradigan un sermoneo constante sobre a amplitude de “o público” en Educación. O seu “aconfesionalismo”, a pesar de estar ben dotado, interfire en debates democráticos, sobre todo, se incumben a liberdades e dereitos de todos, como os que, por exemplo, afectan máis directamente ás mulleres.

O símbolo da  “casa común” -unha crítica indirecta á Economía política vixente- gañaría moito se, nesta ruidosa viaxe “apostólica” a España, tendencias consentidas desde a CEE visen rebaixadas as súas pretensións neoliberais. A eficiencia empática que poida ter fóra do círculo católico pasa, entre outras actuacións, pola súa capacidade de cambiar conceptos e preceptos da competitiva educación que, pretendendo incluír ao alumnado que acolle, exclúe as necesidades de boa parte do alumnado. Eses dous mundos, desiguais para convivir, vénos creando desde antes de 1953 na súa pelexa polo orzamento do Estado. A escola privada-concertada -en que a Igrexa é gran empresaria- fortaleceuse , a pública foise facendo ”residual”, e o sistema educativo resultante anima un selecto individualismo que desprotexe a quen non teñen recursos.

A Teoloxía política de León XIV expón problemas, despois de 2000 anos, á ansiedade clerical por alargar o “ollo da agulla” de que falaba Mt.19, 24. Os damnificados polo hierocratismo que soportaron entre os anos 50 e 80 non aguantan ben o exhibicionismo pop desta viaxe. Con outra congruencia, esta “casa común” sería máis exemplar, particularmente para docentes en folga, estes mesmos días, por vellas demandas dunha “educación común” digna.

TEMAS: Teoloxía política.- A Igrexa como “casa común”.- “Educación común”.-Acordos de 1979.- Ben común e pobreza.

MMC (Madrid: 05.06.2026).

As viaxes “apostólicas” son recentes na historia da Igrexa.

Invocar “razóns de Estado” para solemnizarlos en espazos públicos urbanos, fóra do Vaticano, pouco explica do seu sentido.

A expresión “viaxes apostólicas” é linguaxe ritual actual para nomear os que realiza o papa fóra de Italia. O de Pío VII a París en 1804, fora para coroar a Napoleón Bonaparte, e foi en 1964, cando Pablo VI iniciou, cunha viaxe máis ben diplomática a “Terra Santa” -Xordania, Palestina, Xerusalén e Israel-, inaugurou as viaxes papais contemporáneas. Xoán Paulo II iniciounos a España por motivos en que o “apostólico” mestúrase con razóns estratéxicas da institución católica desde que, en 1870, o papado perdera poder político territorial, salvo no Vaticano. Cando en 1894 León XIII recibiu a unha “peregrinación nacional obreira”, organizada desde España polo IIº Marqués de Comillas, o himno que oíu na Basílica de Santo Lorenzo Extramuros, o 18 de abril, estaba dedicado ao “papa prisioneiro”. Sería en 1929, con Mussolini, cando nos “Pactos Lateranenses” o cardeal Gasparri pactou, en nome de Pío XI, unha saída á “questione romana”

Estudo para o punto. ManRay, 1952.

A “razón de Estado” -e o que conlevaba para O peto reservado do Rei- pertence a unha época de monarquías absolutistas. Invocala hoxe, nunha democracia, alude a privilexios residuais, estraños aos dereitos e liberdades cívicas. No haber das institucións, palabras como estas din menos que os actos con que protexen os seus obxectivos e, respecto ás relacións entre a Igrexa e o Estado, polas repercusions que teñen no espazo público de convivencia plural, no canto de fiar o seu valor a crenzas privadas, máis vale fiarse dos datos historiográficos, que dan á memoria das pasado perspectivas máis atinadas. Para o que ocorre nesta viaxe papal, obrigan a non esquecer que a lei Briand regulou en 1905 os intereses que as separaron en Francia. Atender a linguaxe dos feitos, máis expresivo que o verbal e ata evanxélico, é recomendación de Mateo  23,3: fronte ao parloteo falso, “Facede o que din, pero non o que fan. 500 anos antes, Confucio expandira na China unha moral similar nas súas Analectas: “Actúa segundo o que pensas e dis. Practicar dando exemplo e aplicando os coñecementos é a maior das intelixencias”. E reiteraba: "O home superior actúa antes de falar, e despois fala de acordo ás súas accións”.

En consecuencia, se a significación da linguaxe dunha institución establécea a súa evolución temporal, a longa duración dos seus feitos sempre di máis que unha transitoria evenemencialidade. Se do Estado falamos, integrar a ciudanía como suxeito da súa estrutura organizativa, desde finais do século XVIII, non foi fácil onde se conseguiu . Pola súa banda, a simbolización hierocrática da Igrexa católica no Vaticano é herdeira dunha estrutura que, asumindo vellas formas orientais e neoplatónicas, entre o século IV e VIN deulle o toque de “cristiandade” a un complexo construto que, en alianza co poder temporal, foi a base dunha cosmogonía cultural dominante desde o Baixo Imperio Romano ao final do Antigo Réxime. En España, do longo proceso de relacións mutuas quedan restos, e a Constitución do 78 é testemuña de contrastes dunha transición democrática inacabada, despois de que, en pleno século XX o confesionalismo católico servise de xustificación política ao franquismo. Con todo, desta amálgama, tan viva nesta sociedade sobre todo ata entrados os anos sesenta, ten interese, en todo caso, non esquecer que no seu humus -igual que na restante historia dos confesionalismos- xurdiron movementos que, con variada intensidade de entusiasmos, fixeron que persoas e grupos diverxentes desen vida e apoio a outras propostas sociopolíticas. Antes dos anos oitenta, plural “Igrexa de base” -nada oficialista- nutriu o antifranquismo desde movementos liberadores de barrio, folgas, nacemento de sindicatos e partidos, MRPs; “alternativas do ensino” -como a do Colexio de Licenciados e Doutores de Madrid, no ano 1976-, editoriais e revistas de pensamento social contribuíndo “fraternamente” á consolidación do afán democrático que, desde a Porta do Sol madrileña, era reprimida pola Dirección Xeral de Seguridade, (ás veces, coa colaboración dalgúns bispos).

Un aconfesionalismo incompleto

Desde 1981, aquel dinamismo quedou freado entre coerciones limitadoras dun inacabado tránsito cara a unha igualdade democrática que, en asuntos clave como a educación, foi un terreo en que a síntese entre sensibilidades políticas sempre foi fráxil. Coa atención ao público por medio, a conxunción de “ liberdade” e “universalidade” -traducida en dignidade democrática-, foi máis valiosa para a retórica que para a verdade. Neste presente-futuro, sen esa concordancia, a igualdade “na casa común” que a democracia necesita construír con urxencia seguirá, sen transparencia na dinámica dos desacordos e confrontacións que xa erosionan a convivencia política. Sen vontade de limar os aceirados extremos que cada cal teña na súa memoria, crecerá a incapacidade de colaboración no que é urxente. A “primacía nacional” alenta o pesimismo.

Neste contexto, os máis conscientes de que a linguaxe de institucións como a Igrexa católica non foi modélico na procura do ben e a verdade común, han apreciar as mensaxes deste papa por encima do aparello e o márketing en que se move. Sen esquecer esa historia en España, nin que o paraugas do “aconfesionalismo” condiciona dereitos e liberdades oficializadas na CE78, a Magnifica Humanitas ten artigos -como o 144, por exemplo- moi aptos para examinar o alcance que “a desigualdade” lograse na combinación de atencións ao público e ao privado dentro do sistema educativo. Entre o “deber ser” que propón e o “ser” que confire o apoio sociopolítico práctico da dobre rede escolar á “dignidade humana”, as organizacións confesionais teñen sobrado peso para que a súa ampla elasticidade sexa confrontada coa norma moral de Mt 23,3 e o “ben común”. Se León XIV lograse influír de verdade na atención que a rede católica de centros presta a “os pobres” e “máis fráxiles”, a súa viaxe tería gran interese -como razón de Estado- para modificar a cultura de silencios e ausencias existente.

TEMAS: Aconfesionalismo.- Liberdade educativa.- Universalidade escolarizadora.- Mercado e ben común.- Exclusión social.

MMC (Madrid: 02.06.2026)

A maior abondamento sobre a Encíclica Magnífica Humanitas

A IA, a política e a nova Babel...por Serxio María Rodríguez Álvarez

https://edicionimpresa.lavozdegalicia.es/article/281784225755486 

A visita de León XIV despraza a crise política.

 

O entusiasmo expectante non evita a precariedade nin a miseria en que andan tantos asuntos colectivos.

A distancia entre tristes, entusiastas, indiferentes, optimistas e pesimistas, é grande, pero as razóns dos variables estados de ánimo poden ser meditadas. As cámaras tenden a escoller máis aos entusiastas, sen explicar se é o que convén ao guión editorial do telexornal, do xornal ou do dixital. Os puntos de vista do director de mercadotecnia da empresa poden non ser coherentes cos feitos, en virtude de que aos intereses económicos en xogo lles conveñan determinadas subxectividades na mirada. Só cos seus titulares, sen ler o que digan, moitos medios frean ou incentivan unhas ou outras opcións de ánimo e, ante feitos ou supostos inmorais, a reacción das persoas ante as súas narrativas xera estados de ánimo susceptibles de virar cara a unha inestable sincronía con outras persoas. Desa variabilidade é consciente todo adulto, cando chama “experiencia” ás súas historias de proba e erro, é dicir, ás indeterminacións almacenadas despois de multitude de cambios no modo de ver que acontece. A ansiedade polo “continuará” dos TBOs derivaba de aí, e ese tirón , que tanto apreciamos nas novelas e series televisivas, é a base de informacións dosificadas para sacarlle rendibilidade aos sentimentos con que se envolven.

Detalle da escultura "Dafne e Apolo". Gian Lorenzo Bernini (1622-1625)

Ese é , igualmente, o obxectivo ao que mecanicamente se prestan os algoritmos pensados para densificar, lembrar, insistir e persuadir. A confluencia de tantos asuntos conflitivos -con impredicibles historias- fai que a visita do papa neste momento desencadee referencias experienciais e plurais estados de ánimo. O gran catalizador desta acumulación informativa foi a precisión con que se escolleu o momento apropiado do cronograma para mostrar indicios de culpabilidade do expresidente Zapatero. A rapidez con que a policía acelerou as pescudas dunha documentación crecentemente sospeitosa, deu pé a moito opinadores para adiantar o clímax narrativo, e o “amarelismo” interpretativo con que adornan primeiras páxinas deu a entender que é importante deixar fóra de xogo a alguén que era recoñecido habitualmente polo seu talante conciliador e progresista. Se de paso levan por diante canto estea asociado a ese símbolo prezado da esquerda, estes adxectivos inducen a preguntarse pola causa de tan atarefado activismo, cando a lentitude administrativista amorteceu no silencio casos moi cargados de bastas “razóns de Estado”.

Coma se dunha caza de bruxas se tratase, este automatismo , acompañado da grave solemnidade con que adoita revestirse a elocuencia tramposa, no seu parecido cun proceso de autodestrución viría confirmar a experiencia que atesoura un vello refrán galego, alusivo aos danos que as cabras, enviciadas, se autoinflixen cos seus cornos; a súa orixe rural, propio de economías de subsistencia, non impide ver que o ben e o mal afán confluír cara á nada. Desde un mundo aparentemente tan distante como o da política actual, lembra a Kavafis dicindo nun poema de 1904:  “Hoxe chegan os bárbaros”, pero cando a multitude baleiraba as rúas, porque non chegaban, insistía: “E que será agora de nós sen bárbaros? Quizá eles fosen a salvación despois de todo”. O de Zapatero, como tópico xeremíaco dun eterno descontento, non alcanza a categoría de barbarie, pero -coma se dun xuízo sumario se tratase- cumpre os canons para converterse, sen garantía probatoria, en papel volandeiro de coplas como as que os cegos vendían e cantaban en feiras e suburbios. (Poden verse en Urueña, onde Joaquín Díaz reuniu unha boa colección).

A arquitectura interna do sistema político deveu en procuras apaixonadas de sensacionalismo virtuoso. Menos mal que vén o papa, pero non hai garantía algunha de que o entusiasmo que aparentan as autoridades alfombrándole a xeografía hispana, clarifique os males que afectan á democracia española por falta de rigor interno nos partidos. Cando se nuble a demostración de “aconfesionalismo”, volveremos ao Feijóo que, coma se falase doutra película, xa dixo que era “unha mágoa” que, mentres Sánchez visitaba a León XIV no Vaticano, os españois “teñan que vivir con esta laxa de indecencia e indignidade”; achegouse ao papa sen lembrar “o sétimo mandamento, non roubarás, e o oitavo mandamento: non mentirás”; os españois non deben crer que “os políticos son así”; con Sánchez, Zapatero e 11 sumarios de corrupción, vivimos unha situación “patética”: “demos voz aos españois”.

Sobreactuaciones e dualizacións

Este reproche -semellante ao “abatemento” de Caín ante Yahvé pola súa preferencia por Abel (Xene.4.4)-, alleo ás mensaxes da encíclica papal sobre a convivencia dos humanos, augura que boa parte da narrativa desta viaxe papal os sublimará de modo que non se dubide da “PRIORIDADE NACIONAL” do PP e Vox en diversas Comunidades, nin nas dilacións de Ayuso para protexer a 110 menas. Por tácticas de fóra de xogo non vai quedar. Esta é, de todos os xeitos, unha ocasión feliz para contrastar a fiabilidade do que Foucault dicía en O nacemento da biopolítica (2012) acerca de como o poder se apropia dos individuos, os seus corpos, xestos e actitudes, inseríndose ata a estupidez nos discursos, a aprendizaxe e a vida diaria. Quen teña “experiencia” poderán avaliar, ademais, o percorrido que tivesen as súas esperanzas de cando eran novas e dicíanlles que eran libres: lograr o que desexasen era cuestión de propósito e esforzo. Menos crédulos agora, poida que sentan refugables, e é probable que esta presenza vaticana lles faga sentir que o seu tempo pasou, que non son nada despois de loitar polo non alcanzado.

Sexa o que fose, en toda pugna da xente do montón por unha vida que teña sentido, sempre hai que “volver empezar”. Dicíao C. E. Ferreiro en Longa noite de pedra  e é aplicable a canto di e non di a ençíclica Magnifica Humanitas, dilixente en falar da IA e as súas connotacións. Tería máis credibilidade se non pasase páxina sobre unha “res vetusta” como o papel da súa Igrexa na España imposta en abril de 1939. Os encontróns de León XIV co autoritarismo trumpista por “as mensaxes do Evanxeo”, non presupoñen nada. Agora ben, as ideas da súa carta sobre o “ben común”, marxinados e pobres -á parte da pulsión que teñan para católicos-, propician unha conversación democrática. A que provocan sinalados políticos/as con puritanismos falaces fai pensar que, nin cando teñan votos, mudará a agresiva torpeza dos seus xestos regresivos. Non todo é un dejá vu! 

TEMAS.- Encíclica Magnifica Humanitas.- Exemplaridade e retórica.- Sobreactuacións dos políticos.- Xustiza/Política.- Dualización socio-política.

MMC (Madrid: 29.05.2026).

Sobre os retos que ten diante a Magnífica Humanidade

A recente encíclica de León XIV adianta o interese da súa visita a España entre os días 6 e 12 de maio.

A primeira carta relevante de León XIV vén ser, en gran medida, unha clarificación do programa que apuntou o día 18.06.2025, no discurso da súa investidura papal. O ata entón chamado Robert F. Prevost sinalaba a paz, a unidade e a construción de pontes mediante o diálogo, como claves dunha Igrexa misioneira, coas portas abertas para acoller, sen exclusión, a todos. En vésperas desta  viaxe, cabe lembrar a papas que viaxaron como tales a España. En 1982, fíxoo Xoán Paulo II, que volveu dous anos máis tarde e, de novo, en 1989, 1993 e 2003. Tres veces estivo así mesmo Bieito XVI, en 2005, 2010 e 2011. León XIV renova agora este tipo de visitas de moito aparello mediático, capaz de encubrir o acento diferencial que esta encíclica adianta, das mensaxes que emitirá aos seus fieis e ao mundo.

Detalle de unha Anunciación. Lorenzo Lotto, 1534-35

É un momento crítico da política internacional, todo inclina a que reiterará unha posición envorcada na alteridade dos inmigrantes e marxinados, e na construción dunha casa común en que todos os humanos teñan cabida. Como fondo ecoarán diversas discordancias. As ruidosas aglomeracións con que será recibido deixarán en sordina que o catolicismo está a ter competidores importantes, especialmente en América, por parte de confesións denominadas cristiás, pero con idearios proclives ao egocentrismo conservador que propaga Trump. A diminución de fieis practicantes que as enquisas detectan en España desde hai máis de 50 anos, non se restaña cos repuntes dunha suposta moda espiritual nova; é moi notable o crecemento evanxelista nos barrios españois e, en Madrid, os seus 1.100 puntos de encontro son máis que as igrexas de culto católico. Ese incremento, dun 30% nos últimos dez anos, non se contén con versións de catolicismo que xa eran “carcas” nos anos conciliar dos sesenta, por un código xenético vinculado ao poder político e económico. León XIV é agostiño e -coñecedor das reviravoltas platónicas e maniqueos que Agustín de Hipona puxo na Cidade de Deus- sabe que non é o máis apropiado neste momento. Para difundir a orientación que parece querer dar ao seu pontificado, revitalizar a súa Igrexa non pode ser á conta de seguir sostendo alianzas oportunistas cos donos deste mundo e pretextar actuar en nome de Deus. Esa continuidade dun pasado de Ancien  Régime, esixe actuacións que, a modo de eminencia gris, privilexiarían á Igrexa por servizos que sigan freando iniciativas políticas de signo democrático, e implica continuar dando mostras de posuír a verdade absoluta sobre canto non lle compraza a unha elite selecta. Esta posición de despotismo iluminado non xera na vida pública auctoritas, senón autoritarismo antiestético, e desprestixio para a procura dun suposto ben superior para os humiliores.

De que Igrexa se trata?

Para un papa do século XXI, moverse próximo á xente común non é tan complicado como en 1870 foino para Pío IX, pero non é simple. A dificultade de abaixarse a xestos coherentes coas palabras mostrouna en 1963, en plena Guerra fría, a novela de Morris West, As sandalias dun pescador. Os perfís de quen dirixiu o Vaticano desde entón mostran, por encima das súas diferenzas, enormes tensións internas nese mini Estado, desde o que se dirixen múltiples intereses no atlas católico. Orientar moralmente aos crentes, e a cantos ven na figura papal un modelo crible, vai moito máis alá de grandes invocacións rituais. En todo caso, se a distancia entre Xoán XXIII e Xoán Paulo II foi insalvable para moitos, a que hai entre o arxentino Bergoglio e o norteamericano-peruano Prévost propicia que a súa encíclica teña interese aínda para os renuentes a esta visita dun gobernante hierocrático. O seu punto de partida explicitando unha relación normal de la Iglesia coa Historia -como calquera institución- presupón, tras esa humildade, aterse aos parámetros de igualdade que implica estar entre os humanos. É compartir a intrahistoria común, con inconvenientes e dúbidas como eles, sen poñer en primeiro plano unha suposta superioridade, ligada privilexiadamente a unha Eclesioloxía transhistórica e incontrastable historiograficamente. Se este papa está decidido a que “o sacro” da súa Igrexa non a constitúa nun mundo aparte, a súa acción cultural -democratizadora ad intra et ad extras- poderá ser coherente co que necesita o mundo en que estamos.

Ese posibilismo non é fácil cando, en moito aspectos, o pasado non pasou. En España, o que di esta encíclica sobre unha orientación altruísta, multilateral e dialogante de la Iglesia cara ao futuro se compadece mal con situacións dun  presente continuista. Sen retrotraerse aos anos combativos das asociacións do episcopado hispano nos anos vinte e trinta do século XX, nin a como manipulou a narrativa histórica -por exemplo nos libros de texto escolares-, para que o catolicismo fose o núcleo ideolóxico do nacionalismo franquista, a “longa duración” da outra tendencia, moi viva na pelexa por un ambiguo artg. 27 -o máis disputado da Constitución de 1978-, a punto estivo de freala. E a intransixencia de varios bispos reclamando na rúa -por exemplo en 2005- fronte ao que lexislaba o agora deostado Zapatero sobre liberdades e dereitos democráticos, tampouco é exemplar. Con todo, unha vez logrado que a achega da casa 105 subise na declaración do IRPF ao 0,7%, unha Igrexa excepcionalmente acreditada xa con inmatriculaciones no Rexistro da Propiedade e exencións de mecenados e fundacións, viu crecer a rendibilidade do “aconfesionalismo” nos  Acordos de 1979. Garantida a acumulación de poder que lograra desde o Concordato de 1953, o seu condicionamento da educación de todos quedou asegurado ata hoxe.

Esta asombrosa historia, actualizadora da sentenza cervantina: “coa Igrexa topamos”, probablemente apareza pouco nesta viaxe “apostólica”. A súa distorsión da vida urbana en puntos como a Praza de Cibeles, e na normalidade do Congreso de Deputados o día oito, non debería impedir comprobar ata onde alcance a súa consideración sobre as res novae a que alude a Magnifica Humanitas. A Rerum novarum quedou curta en 1891, ante “a cuestión social” que se expuña, sobre todo desde a Revolución de 1848. En calquera caso, benvida sexa a achega de León XIV se move vontades a favor dun mundo máis xusto.

TEMAS: Confesionalismo.- Aconfesionalismo.- Relacións Iglesia-Estado.- Liberdade de conciencia.- Liberdade educativa.- Dereitos humanos.

MMC (Madrid, 27.05.2026)