O resultado das eleccións brasileiras foi de infarto

 Os sementadores de desconfianzas no sistema electoral, lixeiramente sorprendidos, actúan en España desde hai tempo.

A remontada de votos a favor de Lula en Brasil, na segunda volta das eleccións, foi excepcional. Ben que se esforzou Flávio Bolsonaro en sementar dúbidas e desconfianza, ademais de insultos a un opoñente, ao que, a pesar de case dobrarlle en anos, desprezou por ser algo toco a causa dun accidente laboral. Os case tres millóns de brasileiros que, a diferenza da primeira volta, sumáronse aos que o votaran, viron a que se lles podía vir encima cun milhomes en Brasília. Parecía cantado o destino deste orgulloso de clase, pero o voto popular salvou a coxuntura crucial; aínda haberá de aguantar que volvan repetirse dúbidas que -como fixo o seu pai- fomenten a inestabilidade nun país dividido.

Atracción permanente. ManRay 1948

Estilo parecido destilan os xestos, ditos e formas que, en España, veñen sendo cultivadas por un crédulo cuxa capacidade xestora sufriron os seus paisanos galegos, sobre todo, desde abril de 2009. En abril de 2022, chegou a Madrid como salvador dun PP ao que Casado puxera no brete de ter algunha credibilidade e, desde a súa chegada, non deixou de suspirar pola Moncloa. O seu soño non se fixo realidade, pero non dubidou en empregar tácticas, en que a trola e o insulto foron prolíficos. En sede parlamentaria e fóra dela, en por si ou a través dos seus peóns, procurou que todo o ciclo político de quen preside o Goberno se movese, desde entón, un pouco máis sobre o barro, de modo que moitas disposicións de Moncloa non saísen adiante, e que cantas lograron traspasar a súa barreira non esquecesen que era un rival bronco, cun estilo máis propio de malotes de barrio que de persoa educada. A súa metodoloxía, reducida a tirar a pedra e esconder a man, valeulle para mostrar desagrado e desprezo a toda iniciativa social que se propuxese, para engadir sempre que -se lle daban o voto- el faría outra cousa, cuxo contido esencial fose a súa rendibilidade para individuos selectos.

Con tales ditos e xestos, sempre evidenciou que o seu era o conservadurismo caciquil de aldea, recortador de dereitos aos que puidese acceder a maioría cidadá. Así creu que fortalecía a hexemonía e o poder socioeconómico dos seus. De ningunha outra “primacía patriótica nacional” se trataba. Esta escusa retórica, brindada por Abascal - está organizada para expulsar o esquerdismo da escena e meter en vereda -segundo din ambos-, a un país de maleantes, ansiosos de dereitos e poucas obrigacións. Nos últimos mitins, Feijóo xa se erixe en árbitro do ben e, como o Rei Sol, imaxina que del depende a luz vital de todo. Comprometido a erradicar a horrorosa escuridade dos malos da súa esquerda, nas súas análises da situación, sobreentende que esa cuadrilla levou España ao caos e faia culpable, mesmo, das trampas que el ou os seus lle puxeron. Nos prolegómenos desta campaña electoral, acaba de dicir que os disturbios de Barcelona indican que a esquerda “se resiste a abandonar o poder con violencia”.

A doutrina FEIJÓO, TELLADO&Cía.

Este domingo, en Salamanca, ante as 52 cabezas de lista do seu partido para o Congreso, Feijóo personalizou a súa doutrina desde a súa “solidariedade cos veciños, mossos, policías e gardas civís e quen traballou para impedir que os violentos campen ás súas anchas”, para lembrar non só o que acababa de pasar na Cidade Condal, senón tamén o sucedido na Coruña uns días antes pola presenza de Abascal nun acto público, á vez que felicitaba as propostas de Albiol, na súa loita “contra os okupas, os que queiman as rúas e os violentos” en Sabadell. Ao mencionar eses contratempos, igual que os que viñan sucedendo en Madrid desde o desafiuzamento de Maricarmen ou en Ceuta polos inmigrantes masivos, a peculiar dialéctica de Feijóo -digna do florilexio que Shopenhauer reuniu para guiar a cantos se empeñan en ter sempre razón- ao empregar o argumento ad hominem, e pretender ningunear a quen non sexa el mesmo, partía de que “os discípulos do muro  -metáfora matérica en que alude a Sánchez - non queren paz nas rúas, e advertírono”; segundo el, “están a sementar o odio porque saben que van perder, están a resistirse a abandonar o poder con violencia”. É así que perderon a rúa, ERGO queren incendiala: Sánchez está a xogar con lume”; “está a avivar o malestar social que provocou”, un “lume da violencia que non está a frear”. En consecuencia, supoñendo que el era a solución, veu dicir: “Debemos unirnos para votar en paz e en liberdade” e, fronte a quen “pretende destruír a convivencia española e impedir a alternancia democrática”, comprometeuse a ser “garante da paz civil”, plantar “cara aos violentos” e “velar pola seguridade de todos”.

Aos seus opoñentes -que “xustifican a crecente tensión nas rúas”-, cominounos a que non desen “leccións de paz”, pois a dinamitaron “”: “basta de leccións de ameazas e violencias”. Nesta  apoloxía de si mesmo, a verbosidade das querenzas do líder conservador pretende revestirse de agudeza e forza moral, e reiterando a expectativa agónica que tanto exhibiu, non deixa ocos ao diálogo. Para el, a outra media España non existe e, antes de que VOX  o cativase, a súa soidade fíxolle parecerse moito a aquel Jorge de Burgos, o ancián monxe cego cuxo gran poder lucía no scriptorium dun  mosteiro, onde Umberto Eco -gran especialista en medievais textos apocalípticos- faino gardián estrito, e perigoso. dos segredos da Poética  de Aristóteles . Ata 1255, en que Gregorio IX garantiu ás universidades a independencia efectiva das inxerencias episcopais no control do ben e a verdade, o Estagirita non tivera tranquilo recoñecemento nas aulas. Fixo falta que Abelardo e Tomás de Aquino fundamentasen nel a “teoloxía natural”, coa súa doutrina implícita sobre o universo. Fora traducido ao latín medio século antes, e textos seus -como a súa referencia a que non había vida despois da morte- motivaran que individuos considerados heréticos, e canto escribise , fosen queimados na fogueira.

O verso final con que termina a novela de Eco e lle dá título  -“Da rosa primigenia só queda o nome: dela só conservamos os nomes”- permite aplicar a súa polivalente ironía ao dogmatismo exultante de Feijóo, cuxo mundo, e os fundadores que o compuxeron, foron tragados polo tempo e, no seu lugar, cruzados/as como Tellado ou Ester Muñoz, esperan que Feijóo teña máis sorte que Bolsonaro. O seu potencial depende de cantos vaian votar o día 29, e tamén de quen, antes, confiasen na honradez de Correos, e non nas desconfianzas que o de Peares sementa cara ao organismo que dirixiu.

 

TEMAS: Eleccións 29-N.- Disturbios en Barcelona.-  Voto por Correo.-  Desconfianzas programadas.- Paz social.

MMC (Madrid: 26.10.2026)

Cuestións de estética-e de ética- modelan as conciencias ata o 29-N

As ofertas electorais, prolíficas en incitación ao voto, enténdense mellor se se comparan entre si, sen esquecer un pasado de promesas.

O que suceda despois do 29-N non é difícil de adiviñar por quen queira saber como vaian ser as perspectivas de vida en sociedade. Nunca será como se desexa, pero que se lle pareza depende en gran parte do resultado das eleccións que, nas habidas en España desde a CE78, sempre foron agónicas. En moitas, a dúbida do votante sobre as siglas para votar partía de se quen as encarnaba eran ou non os candidatos adecuados para o momento e, desde que o dualismo partidista deveu en fragmentación, votantes supostamente concienciados encerelláronse en se o voto en branco e a abstención eran a mellor opción. Relativo é, por tanto, que prebostes do pasado, resentidos polo paso do tempo, volvan a tan peculiar tipoloxía de voto sen molestarlles que os seus queden fóra de xogo. Cara o devandito 29-N, outros máis novos, e con similar autoestima, tamén se desculpan do que poida suceder ao servizo que din prestar ao pobo, tan puro que non transixen en “progresismo”. Estas pseudonumantinas posicións contrastan con que, nas enquisas de intención de voto, o involucionismo ultra dá ao conservadurismo a posibilidade de exercer como maioría absoluta.

Misións pedagóxicas. San Martín de Castañeda, 1934.

Nos días que faltan para as eleccións, a fase demostrativa en que andan estas tendencias xa dá ocasión a xestos hiperbólicos que enturban a serenidade indispensable para votar. En vésperas da data electoral, a aceleración invádeo todo e, máis confusa do debido, a confluencia de asuntos moi relevantes fai ver que a atención que se lles prestou deixou nalgún momento de ser a axeitada. As cuestións de Vivenda e, en conxunción con Ceuta, os cuestionamientos dos docentes ao sistema de Educación dominante, demóstrano con estrondo na vida cotiá. E o clímax que proxectan sobre a Folga Xeral do día 11-N, fai que a metáfora de «os vellos claríns» -coa lírica patriótica que Espronceda e os seus contemporáneos chamaban á defensa romántica de “a liberdade” volva a escena

Que liberdade?

Coas barricadas parisienses de 1830 e 1848 soando outra vez en París e noutras cidades de Europa, esta proclama veu a ter, con todo, outra polisemia. O percorrido da “libertas” desde o Imperio romano xa era longo no XIX e, desde aquel sentido revolucionario, a súa estrutura significante veu a disolverse en versións contrarias á igualdade social de todos e todas. Para desentrañala mellor e que o que se escolla ao votar sexa coherente, merece a pena pararse a ver que di quen a invoca. O estilo vital de cantos falan poñéndoa como bandeira é un criterio valioso a ter en conta e, sen velo, córrese o risco de que o votado axude a que a indignidade creza.

Neste momento tan condicionado por unha cultura que constrúen os amos das redes sociais de modo que pareza o mellor, máis divertido, renovador e conveniente á autenticidade narcisista de moi poucos, favorécense modas como as que impoñen selectos migrantes, ansiosos de seguridade, compradores desesperados de canto consideran luxo habitacional e poses sociais. Os seus hábitos, transmitidos por terra mar e aire a cantos cren poder imitalos con poucos recursos, provocan que os gustos, estilo de vida e modos de miralo todo expansionen  un neocapitalismo demostrativo, en que o oportunismo extractivista teña expectativa de crecer, mentres a frustración do “progreso·” invade ás  clases traballadoras de sempre e, tamén, a quen o seu salario apenas lles alcanza para amoblarse cos básicos de IKEA.

Estes estilos contrarios son visibles xa nos lemas dos candidatos a estas eleccións xerais. A estética que brilla nas cores, mensaxes, programas e iniciativas que di o conservadurismo que poñerá en marcha, se gaña o día 29-N, é a do ático de Ayuso, cos seus 500 metros de luxo chamberileiro como horizonte aspiracional. A mensaxe que Feijóo emite -onde lle poñan un micrófono- sobre pensións, educación, sanidade, migracións, feminismo ou Cayetana Álvarez de Toledo , non altere canto lle ensinaron nun colexio privado. Aquela infancia recortada e sacrificial explica a súa reverencia a canto lle digan desde a súa dereita. No outro lado do voto, o estilo tende a dar cabida a que a igualdade dos servizos sociais alcance a máis xente. A estética dos seus mentores, máis expansiva e desenfadada, propicia que, como na “REVUELTA”, a cultura que impuxeron quen privou a moitas xeracións dos mestres debidos vaia desaparecendo.

Como VOTAR É ELIXIR, nunha Terra irremisiblemente farta de desmáns gratuítos, cada voto escolle cara a onde prefire que camiñe esta sociedade do curso 2026-27. É menos lento admitilo se non se esquece que, no Levante español, as advertencias meteorolóxicas non obedecen o ditado do semianalfabetismo que navega en Twiter , Tic-Toc, ou Instagram, e que no voto vai incluída tamén a aspiración a que un ensino digno corrixa os graos de ignorancia que as TIC encobren.

TEMAS: Tendencias de voto.-  Ëtica e Estéticas subxacentes.- Programas electorais antes do 29-N .- Folga xeral.- Educación social.

MMC: Madrid, 24.10.2026

Aparencias e comenencias sociais minan este presente

En Educación, campo neurálxico da convivencia democrática, o consumismo alimenta fortes individualismos segregadores.

Despois de alzarse coa Copa do Mundial-2026, o adestrador da selección española de fútbol explicaba que fora un logro de “a familia” que formaran os seus 26 mozos; traballaran xuntos, na mesma dirección. Este é, tamén, o sentido principal que, en democracia, ten a convivencia cívica, ao conferir a todos e todas a posibilidade de alcanzar logros comúns. Asuntos como a educación ou a vivenda, e outros como as condicións laborais, esixen moverse como unha piña, conscientes de que hai quen entende a “famiglia” como mafia propicia aos seus intereses. O que Federico Engels escribiu en 1884 sobre as Orixes da Familia, a propiedade privada e o Estado, aglutina aos adictos a esta peculiar liberdade en que, por exemplo en educación -igual que noutras cuestións, o patriarcalismo romano segue esixindo o dereito para escoller centro. Esta patriarcal propiedade privada, segundo explica Engels na 2ª parte do capítulo 2, é a que, no seu apoio á monogamia, seguiu na familia moderna interrelacionada coa preservación de prerrogativas ancestrais.

Máscaras de ferro. Fernando Sánchez Castillo

Neste momento, en que as protestas na rúa sacan a relucir un profundo descontento coas cobizosas mañas que condicionan a igualdade dos cidadáns, esa “herdanza patriarcal” inclúe, tras unha masa de bens mobles e inmobles -en accións empresariais de variada rendibilidade-, outros bens ou “valores” simbólicos entre os que as crenzas e modos de pensar son capital principal. A iso obedece que as leis de educación -en particular desde l938-, chegasen case intactas ata o artg. 27.3 da CE78, en que  “Os poderes públicos garanten o dereito que asiste aos pais para que os seus fillos reciban a formación relixiosa e moral que estea de acordo coas súas propias conviccións”. E se de dereitos sociais dos asalariados trátase, excluída a curtísima vixencia da lei Benot -en xullo  de 1873 -sobre traballos de menores de dez anos-, ata 1900 non empeza o desenvolvemento dunha lenta protección, en que os traballadores han tendo sempre enfronte a quen se propuxo manter “a súa orde” social, baixo unha sacral concepción da propiedade privada que fai parecer que preserva a “orde natural” das cousas.

Como revestimento dos asuntos de Educación, esta sacralidade atopou a  continuidade do Concordato de 1953 nos Acordos do Estado coa Santa Sede,   instrumento xurídico que, desde 1976-79, referenda unha peculiar “orde”, en que as familias teñen a potestade vicaria do dereito á educación dos seus fillos e fillas, a pesar de que a “liberdade de elección de centro” que esixen os seus representantes, segregada da do alumnado común, dualiza o sistema. Desde a Lei Moyano, esta estrutura dual xera que non compartir pupitres na escola xustifiquen a existencia das dúas cidades. Dickens falaba diso en 1859, pero hoxe ambas as seguen existencias paralelas en España; mentres na vivenda hai disfuncións graves, ou na educación escolar hai gran segregación, no concernente aos dereitos da muller, inmigrantes e desposuídos, a prostitución e un variado machismo prepotente, ampáranse en dicotomías do ben e do mal tan antigos como as que Tom Holland diseccciona na súa historia do poder: Dominio (2020).

Unha anómala “casa común”

Valle-Inclán facía dicir en 1924 a Max Estrella en Luces de bohemia: “Mestre, temos que refacer o concepto relixioso [...]: facer a Revolución Cristiá con todas as esaxeracións do Evanxeo”. En 2026, a diminución de crentes non entorpece que algunhas teoloxías políticas bloqueen a laicidade do sistema educativo cunha cultura ao servizo de clientes que fabulan con que os seus vástagos se movan nunha rede de selectos que, segregada do común en colexios de variable consumismo, dá a entender que só se rozan con xentes da súa corda. En vésperas dunha FOLGA XERAL, parasitan o público e “o español” en cuestións do feminismo, divorcio, aborto e eutanasia, e en asuntos como a regulación das vivendas, os salarios e as xubilacións, fixan máis que nunca as súas “primacías” nacionais en continuidade con quen freou durante todos estes anos a ampliación de beneficiarios dos dereitos sociais. O foco inspirador dos seus “recortes” sempre foi este núcleo cultural, como proban os vituperios de Ayuso , cada vez máis destemplados con cantos non aprecian, en semanas preelectorais, as súas actuacións e -segundo di- “secuestran” o valor de canto ela “constrúe”. Almeida, á súa vez, faille o coro apocalíptico do Sétimo Selo, con coitelos voadores que sirvan de sortilexio contra as tentacións incendiarias que percorren Limoges, Lyon e París.

En 202 6, un de cada tres traballadores, cando abona o alugueiro da súa vivenda e agradece á orde establecida o tela, queda na pobreza, mentres as políticas escolares dos seus fillos e fillas esvaecen a idea dunha “escola común”. Neste contexto, que o art. 27 da CE78 plantexe o dereito dos pais a que os fillos reciban a formación relixiosa parece esixir, como sinalaba en 2005 Gregorio Cámara, que se os Acordos dificultan conxugar a neutralidade estatal en materia relixiosa co supremo dereito dos menores á liberdade de conciencia, para integrar ambos os dereitos sexa aconsellable renegociar os acordos coa Santa Sede. A regulación legal desta educación” non pode ser en detrimento de a igualdade de todos e todas. Ademais, que a iniciativa privada poida crear centros, non implica que o Estado estea obrigado a promovelos e financialos con fondos que debe dedicar á educación común.

Se non é así nas cifras millonarias que custan ao erario público estes Acordos, pouco comunitario é igualmente que, dos máis de 2.500 colexios católicos que hai en España, o 94% sexan concertados: case o 70% dos 5.854 que había en 2023-24. Os problemas que xera a escaseza de vivenda son insostibles, e os da educación pública tamén. As carencias que a deterioran -publicitadas estes días en diversas folgas e manifestacións- xa a colonizaban cando non tiñamos os mestres debidos, e boa parte da cultura política contraria a esta FOLGA XERAL -igual que a tantas outras do pasado- obedece á circularidade deste rampante clasismo escolar.

TEMAS: Folga xeral.- Folgas educativas.- Dereitos sociais.- Recortes sociais.- Cultura escolar.

Madrid: MMC 19.10.2026.

Vivenda, Educación e Democracia interrelaciónanse máis ca nunca

Este curso escolar iníciase moi pendente de que sobran e faltan demasiados ingredientes para que todos e todas vexan recoñecidos uns dereitos dignos.

Antes de que terminase o curso anterior, non faltaron anuncios de que 2026-27 podería ser caótico se non se poñían remedio a determinadas demandas, sobre todo en centros públicos. En particular, xa foron soadas algunhas folgas das profesionais das escolas infantís, etapa especialmente sensible aos malos tratos, dentro dunha cultura excesivamente xeneralizada sobre que eses anos, de 0 a 3, son de mera “gardería” e que, calquera pode ocuparse deses nenos e nenas. Este verán volveu ser noticia a odisea dos matrimonios novos para atopar aulas públicas nos seus barrios, e ter que afrontar formas de conciliación impostas por un sistema de xestión política da Educación, que os obrigaba a recorrer a negocios privados, máis interesados no negocio do ensino que nas calidades que debía ter. O imaxinario dos posibles clientes xa se enche así, desde o primeiro fillo ou filla, con cuestións que nada teñen que ver co principal. Este modelo, que se impón en cidades como Madrid, complétase co trato a quen traballa neste tipo de centros, que sofren a escaseza e inequidade de recursos en salarios e condicións dos espazos escolares, e ven minguada a calidade do seu traballo. A profesionalización e as condicións laborais non son as adecuadas e, ata as condicións físicas dos centros non son coherentes cunha  “boa educación”.

As precarias etapas de Infantil non son moi distintas das que, en xeral, ten o resto do sistema escolar, ben coñecidas desde hai moito anos e especialmente desde a crise de 2008, que repercutiu en recortes, apreciables aínda en cocientes de alumnado, salarios, horarios de traballo, especialistas dispoñibles e tratamento titorial digno, condicións que non impediron unha burocratización crecente do prestixio de ensinar. Aínda por riba, o abandono alcanzou amplamente aos ensinos universitarios, con dificultades en Facultades públicas diminuídas para atender, mesmo, ao indispensable. A situación crítica da Universidade pública acentuouse co favor crecente á liberdade comercial de múltiples instancias privadas que, case sen control ningún, gozan do amparo de moitas Comunidades, que, con todo, senten irresponsables ante expectativa cívicas inatendidas. A pesar de que as guerras do Oriente Medio e os prezos da enerxía repercuten nos vaivéns do PIB, a repartición do custo e beneficios destas políticas neoliberais -tan neoconservadoras- repercute en protestas dos sectores novos que, pertencentes aos segmentos sociais máis débiles, ven que a vía universitaria -e a dalgúns módulos de FP- escápanselles como fórmulas de mellora social.

Todo o sistema educativo, desde Infantil á Universidade está atravesado polo mesmo fenómeno, de modo que os máis privilexiados apenas se rozan co común dos mozos e mozas da súa xeración, como mostra o recente Informe da Fundación 1º de Maio: A mercantilización da Educación  (nº 180, xullo de 2026). No centro desta estrutura, a empresa privada domina crecentemente a estrutura do sistema educativo e, ademais de hipotecar o ensino público baixo pretextos diversos de carácter ideolóxico, condiciona a atención ao “ensino común” que debería ter unha cidadanía democrática. É dicir, que a educación das xeracións que non tiveron os mestres debidos atopou o modo de reproducirse despois de 90 anos.

Pobreza, consumo e poder

Gran novidade das protestas e folgas que estes días transcorren en Madrid e en España, en sintonía coas que percorren Francia e outros países, é a coincidencia con protestas respecto a incumprimentos doutros dereitos, dos que á vivenda parece concentrar unhas ansias especiais de dignidade de vida. A diferenza das múltiples crises habitacionais, que en España se viviron desde a Guerra, esta conxunción afecta especialmente a unha mocidade que ten razóns para a desesperanza cando ve que, mentres lle din que crece o PIB, os medios que necesitan para vivir independentes dos seus pais escórrenselles entre os dedos. Nunha sociedade cada vez máis pendente do crecemento persoal e do desenvolvemento dunha liberdade democrática tolerante, os salarios -se os teñen- non lles alcanzan para vivir, e as supostas prestacións do Estado de Benestar ou non lles son accesibles por escasas ou é coma se non existisen

Esta deterioración do que foi o desenvolvemento democrático da Educación desde a CE78, non foi capaz de compensar as crises de medios que lle impuxeron desde 2008. Nin se recuperaron os niveis que tiña antes dos recortes que impuxo o goberno de Rajoy, especialmente en 2012 e nas disposicións da LOMCE. O acceso de pago ao privado, con recursos familiares, conleva unha mediocridade moi publicitada, e “a calidade” do sistema -entre carencias estruturais do público-, é cada día máis aleatoria. Pretende sosterse a súa baratura a expensas de “ vocacións” voluntaristas dos ensinantes, unha fórmula económica, ligada á cultura confesional desde antes do canon 18, da sesión 23, do Concilio de Trento o 15.07.1563, pero que nin cumpre coas esixencias dun tempo democrático, nin coas dunha economía que pretenda algunha eficiencia igualitaria.

Esta actitude administrativa, constante desde a Constitución de Cádiz, pon de manifesto, unha vez máis, que a atención aos pobres e con menos recursos familiares -o baremo da equidade existente-, non parece que sexa normativa. Esa violuntariedade “vocacional” dos docentes e os apaños de aparencias que xera, é o que moito xestores da Educación queren que sexa o motor dun sistema que, sen recursos orzados e xestionados con transparencia, siga atendendo tanto “fracaso”.

A crueza con que todo parece eclosionar, a corenta días dunhas eleccións xerais ás que seguirán pronto outras autonómicas, levou a Isabel Ayuso a adiantar o que parecen ser unhas memorias do que viviu mentres os incendios arrasaban os montes do Occidente madrileño. Nin a portada do libro nin o que vaia contar da súa existencia nos días en que o ático de Martínez Campos a obsesionaba, indican o seu propósito de emenda á súa falta de empatía cívica na xestión dos orzamentos que lle corresponde. O mero anuncio do seu libro o día do Premio Planeta, en coincidencia coa súa orde de pechar a estación de Metro de Sol, para desinfectarla, indica que, no Íntimo, quedan demasiadas portas por abrir respecto aos pobres. Do 1.400.000 persoas pobres que hai en Madrid en 2026 -un dos máis altos de Europa-, a pobreza ou exclusión afecta a un 19,4%. Máis do 40% dos inquilinos da cidade que promociona Ayuso -onda un Almeida emparentado con egrexios rentistas- vive nesa situación. E como mostran as folgas, manifestacións e acampadas destes días, os veciños pódeno ver máis pronto que tarde (aínda que a esquerda da esquerda entorpeza a mirada).

TEMAS: Vivenda.- Educación.- Público e privado.- Economía política e Política económica.- Eleccións xerais de 29.11.2026.

MMC (Madrid: 17.10.2026)

Parece que quixesen que andásemos ás atoutiñadas

Non se entenden tantas repeticións do pasado pretendendo que sexan novidade as dificultades para fachendear de traxectorias  brillantes.

A obra pictórica de Goya, e particularmente as súas coleccións de debuxos, como o Caderno C, permiten ver o lúcido que estaba para ver o repetitivo que era o que pasaba, a pesar do cal, nun dos últimos -feito en Bordeus, entre 1828-, seguía dicindo: “Aínda aprendo”. Neste momento, con todo, en que todo hase mirar baixo a expectativa dunhas inminentes eleccións, a dialéctica da verdade e a mentira respecto ao que realmente ocorre é particularmente penosa. A carencia de concordancias da esquerda non axuda; non é o mesmo que os votos caian dun lado ou outro, e a algúns dos actores que andan neste xogo ao chou do que pase non parece importarlles.

Aínda aprendo. Francisco de Goya, Burdeos 1924-28

De todos os xeitos, nun asunto en que o descoido non existe, a estas alturas da película hai cuestións que soan especialmente raras a cuantos esperen o triunfo imparcial dunha verdade democrática. Este obxectivo, sempre perentorio, fai máis incomprensible que, nunha situación especialmente sensible como esta, se producise tan dura carga policial contra manifestantes fartos de políticas especialmente dubidosas para a universidade pública. Antonte, cara ás 9,30 da mañá, diante da Facultade de Físicas da Complutense, a acción represiva dun grupo de antidisturbios mostrouse absolutamente improcedente. O seu sinsentido -que algún mando do grupo deberá explicar- non parece a primeira vista que teña que ver con depresión ou tensión, por repetición de situacións como as de Ceuta ou outras similarmente conflitivas; en todo caso, é especialmente raro que acontecese no mesmo día en que 75.000 profesores  madrileños iniciaban unha folga indefinida, que se engadía á que, en Educación Infantil, xa leva case mes e medio, sen que a administración autonómica lles fixese saber o malos que son por facer unha “folga política”. Para os expertos en anxelología, a escusa non pasa de insulto á razón, que se engade aos lanzados contra os manifestantes de días pasados en prol dunha vivenda digna. A acampada na Palza do Sol está aínda viva, e a policía que, salvo algún momento de protesta contra as varas de medir algúns áticos en Martínez Campos, se mostrara  contida e moderadora, pode querer mostrar o seu fastío particular, exhibindo un entendemento das súas funcións democráticas, cunha linguaxe tan gratuíta como a da violencia represiva que algúns militares exhibiron en Ceuta contra inmigrantes.

Os primeiros recordos que traen estes violentos vídeos son os que, nos mesmos lugares, xeraban os “grises” ante o estudantado contestatario: o tambaleo dos seus cabalos entre as bólas de rodamentos que lle botaban, a policía espacializada, o asasinato de Enrique Ruano en xaneiro de 1969, e outros episodios proseguían unha pelexa, que xa viña de finais de 1955. Non se foi da retina e, menos, se se revisaron materiais documentais do NODO, ou estudos como o de Gregorio Valdelvira: O movemento estudantil na crise do franquismo: a Universidade Complutense (1973-1979), síntese da súa tese de doutoramento en 1992.

O relato dos dereitos sociais concretos

A diferenza de entón, as explicacións do xefe da policía a unha investigación sobre o acontecido, nun lance con feridos e detidos, non impiden prestar atención a dous ou tres aspectos do ocorrido, que permiten entender que hai permanencias dun pasado non ido. Na actual coxuntura, poden ser mostra dunha sensibilidade que, de novo, pugna por estar vixente. No contexto dunha conflitividade docente ansiosa por clarificar que dignidade de servizo quere a Administración exercer nos seus centros educativos públicos, deteriorados e desnutridos dos recursos que coiden ao profesorado, a violencia exercida na Complutense propicia que os adolescentes non teñan unha educación de todos e para todos. É a prosecución dunha longa historia de desatencións e desplantes, como se estuda en Os mestres que non tivemos (Morata, 20026). En Madrid, tras o Tamayazo, con distintos recortes desde 2008 -e a base de axustes privilexiados aos circuítos do ensino privado-, os anos transcorridos non xeraron senón fastío nas familias e na maioría de profes comprometidos co seu traballo. Desde 2011, e máis desde que andan por medio as decisións da contorna presuntuosa de Ayuso. Desde Infantil á Universidade, os orzamentos non colaboran a un sistema educativo atento á dignidade común; “os selectos” do sistema socioeconómico teñen a súa absoluta preferencia, e non cabe dubidar de que o resultado da pelexa actual do profesorado é o que denunciaba José Luis Pazos en : Non nos calarán! (2018).

Como sucede co problema da VIVENDA, o da EDUCACIÖN -tamén fundamental- segue en 2026 en pleno debate. Pero en vésperas de eleccións, unha parte da poboación considera que son asuntos que cada un ha resolver como poida; a competencia que o Estado -sexa quen sexa o que goberne- deba cumprir nestes ámbitos nin lla expoñen, e a dignidade que teña o cumprimento do artg. 27 da CE78, élles indiferente. O problema é, de todos os xeitos, que, despois de case cincuenta anos transcorridos, son ámbitos con graves problemas, causantes das protestas actuais. As políticas de EDUCACIÓN e VIVENDA non melloran cualificando estas folgas como “políticas”. Ese desplante, igual que o que adoita presidir canto sucede coa Saúde, máis parece indicar cada día que estamos ante un negocio para potenciar, e non ante un servizo do Estado de Benestar. Cando, ademais, introducen no debate preelectoral o asunto das  PENSIÓNS, inclinan a moitos oíntes para imaxinar que in illo tempore vivíase mellor, e anúncianlles con descaro que, se poden, privatizarán tamén esa xoia da coroa. A memoria é fraca, e se pode ver que a medieval árbore que o CSIC se puxo como emblema en 1939, foi un signo contrario ás innovacións en que se empeñou a Xunta de Ampliación de Estudos desde 1907, debería ser quen, neste transo conflitivo, de advertir que, no que pasa estes días, pódenlle estar a comer a torrada.

TEMAS: Folgas docentes e estudantís.- Políticas educativas.- Problemas sociais de hoxe.-  VIVENDA, SAÚDE, EDUCACIÓN, XUBILACIÓNS.- O relato do que pasa.

MMC (Madrid: 16.10.2026) 

Fastío, rabia e expectativas combínanse coa desidia institucional

As reivindicacións vitais de Maricarmen Abascal mestúranse cunha folga xeral e unhas eleccións valiosas

Nos seus momentos finais, a veciña de Sáenz de Varanda 46, cansada de sete anos de litixio cos donos da súa vivenda, aconsellou aos amigos e amigas que a acompañaron que “non deixasen de pelexar polo que era seu”; esperaba que aquel calvario chegase ao seu fin e que o futuro compensase a loita. As súas expectativas non se cumpriron, pero deixou tras si unha cadea de afectos de tal magnitude que, como símbolo dunha das pelexas sociais pendentes de solución digna, foi o detonante que removeu os sentimentos capaces de facer saltar o malestar subxacente nas cuestións de vivenda. As imaxes do seu desafiuzamento legal contribuíron a poñer  de manifesto a súa precariedade fronte á prepotencia. A súa morte en vésperas de que, arranxado o seu problema cos propietarios, puidese volver ao seu domicilio, aumentou a credibilidade do seu testemuño, un máis dos miles que acontecen cada ano. Doutra banda, a non aceptación no Congreso de Deputados de dous decretos que axudasen provisionalmente a resolver algúns dos problemas que vician o sistema de propiedade e alugueiro de pisos e habitacións, trouxo a convocatoria de eleccións e o anoxo que produciu nos acampados na Porta do Sol para reivindicar as proclamas do Sindicato de Inquilinos/as, conduciu a unha inacabada serie de manifestacións e acampadas noutras cidades españolas.

En suma, a combinación de ingredientes sentimentais e razóns de longo percorrido experiencial de moito persoas, puxo os xestos de Mari Carmen no centro da historia deste presente. Continúan en Sol os asociados do sindicato de vivenda, non cesan as manifestacións, e nalgunha brillou unha inútil violencia represora. Consecuencia maior é o adianto de eleccións xerais, precedidas dunha folga xeral. Esta forma de protesta, habitualmente dirixida contra o Goberno central, ten neste momento polivalentes interpretacións. É plausible que vai contra a Administración xeral do Estado e os seus tres ámbitos de competencias no sector pero, tamén, que afecta máis aos tres partidos que se opuxeron aos decretos mencionados. No seu momento inicial, a acampada xa parecía que desembocaría nestoutro xesto, pero a morte de Maricarmen precipitou que dous sindicatos laborais como CCOO e UXT apoiasen este instrumento reivindicativo e a súa convocatoria para o día once de novembro.

 

Dispositivos para orientar o presente

Canto aconteza nos 50 días que quedan ata as eleccións vén estar impregnado en gran medida polo acontecido na contorna de Maricarmen nesoutros 15 pasados. Con máis ou menos amplitude, a cuestión da vivenda e as que corresponden a dereitos e servizos noutras franxas da existencia -como vivenda, saúde e terceira idade- ocuparán lugar destacado na posta en circulación dos programas políticos duns e outros partidos e, sobre todo, nas contraprogramacións de quen se senta menos obrigados.

Non morrera Maricarmen e xa os oteadores de noticias e sorpresas para oíntes de chismes en redes connotadas de sentido disruptivo viron nesta muller e canto a rodeaba unha ocasión de ronroneo e, facendo gala de canibalismo xusticiero, roldárona con trolas e falsas noticias. Ademais, desde o propio Concello e Comunidad de Madrid, a obstaculización dos seus pasos culminouse nos mínimos recordos que, nas  dúas cámaras de representación cidadá, pretenderon para esta muller, unha dinámica que, en contraste coas explicacións sobre pisos dalgúns dirixentes, tinguiuse de sofismas narrativos, en que os útiles de cociña nas tendas de campaña de quen en Sol se ocupaba dos víveres dos acampados, puxéronse como causantes posibles de conflitos e altercados que ninguén foi capaz de ver.

A esas alturas, a mención ás dificultades de vivenda de Maricarmen andaba xa polarizada, coma se as súas demandas fosen da xente de esquerdas, sen nada que ver con xentes que votasen a gama de dereitas. Como outras que existen -sobre todo desde 2003- na vida política española, pretende desacreditar o valor exemplar desta muller no plano dos dereitos sociais. A súa resistencia e capacidade para non perder de vista o horizonte do común é mal vista por quen estimando anticuada esta tendencia, ven ben que desaparezan esas actitudes, pois todo funcionaría máis acorde cos seus intereses. Para iso nublaron o nome desta muller e canto ela poida representar. Ao confundir a política que interesa ao común dos cidadáns coa politiquería de conveniencia, tentan que o dereito a unha vivenda digna -recollido na Constitución (artg. 47)- quede en asunto decorativo, meramente formal, sen obstáculo real pata negocios insolidarios. Con ese, alá van os demais dereitos sociais para os que, se non se satisfán, xa se atopou acomodo explicativo suave: os que se recollen entre o artg. 14 ao 30.2 da CE78 non son do núcleo duro constitucional ou, como dicían antes, son “dereitos impropios”.

A esta distinción semántica, moi dos tempos da escolástica medieval, acóllense as voceiras da CEOE cando din que non é legal a participación de UXT e CCOO nesta folga non é legal, por non responder a “razóns laborais”. O dereito que regula o artg. 28, sería alleo a que, nos motivos que subxacen nas cuestións de vivenda, nada tivesen que ver a curtidade salarial nin outras que non teñen a súa venia nas relacións laborais. As variadas culturas conservadoras tampouco se ocupan  de que o artigo 14 sobre igualdade, o 27 sobre educación, ou o 16 sobre liberdade ideolóxica e relixiosa e o 30.2 sobre obxección de conciencia, acollidas a escusas de similar carácter semántico, teñan tamén un cumprimento consistente e digno.

Se estes dereitos fosen atendidos como corresponde á leal interpretación de palabras, a convivencia colectiva non tería tantas controversias, desencontros e manifestacións desde a firma da CE78. A folga que os docentes escolares convocaron para o 14 de outubro non sería un engadido ao recente pasado, se Autonomías e Concellos suplisen a suposta curtidade de miras do Goberno central cumprindo as súas obrigacións de atención e coidado. De todos os xeitos, por sea afluencia de votantes contrarios ao esquecemento puidese estorbar as súas venturosas predicións, os máis ávidos de poder volven desconfiar do voto por correo. Hábitos empregados en EEUU, Brasil e outros puntos ultraliberais do continente latinoamericano úrxenos a esquecer fórmulas como as que, por exemplo, empregaron nas autonómicas galegas de outubro de 2001. Feijóo presidía a Sociedade Estatal de Correos e Telégrafos; cando as municipais de maio de 2003 , desde a Consellería de Política Territorial non corrixiu que, se ata os mortos votaban, ou anciáns/as das residencias non visen condicionada a súa papeleta por quen os achegaba á mesa electoral correspondente.

TEMAS: Dereitos sociais.- Vivenda, Educación e Sanidade.- Cuestións electorais.- Folga Xeral.- Eleccións Xerais.

MMC. Madrid, 10.10.2026.

Eclosionou unha cultura política cultivada durante longos anos

A dualidade desa masa crítica ten nas eleccións de novembro ocasión privilexiada para decantarse.

Non estamos en tempos en que, unha suposta aliñación dos astros determinaba a interpretación da evolución dos humanos,. En EEUU e América Latina -agora mesmo en Brasil- os designios sacrais tenden, con todo, a invocarse aínda para validar propostas políticas moi do saeculum. Cando, nin sequera nos tempos de exacerbada cultura de cristiandade, se puido delimitar o modo en que o espiritual melloraba a xestión moral destes asuntos, a política real xa tiña os seus propios camiños. Maquiavelo expresaría paladinamente as complicidades que tiñan os medios cos fins e, aínda que en 1789 quedou máis deslindada do que os eruditos das hierocracias propugnaran, ao menor simulacro de cambiar a “orde natural” de como dicían que foran as cousas, as mañas de diversos clericalismos reviviron para orientar ao poder e pervertir a democracia.

Natureza do social. Fernando Sánchez Castillo, 2008

Na tesitura actual, non faltou quen vise que Pedro Sánchez puidese ter a “síndrome da Raíña Vitoria”, pola resiliencia que demostrou ante os ataques de moitos dos seus opoñentes. Para non perderse nesta espesura, Lewis Carrol xa deixou en 1865 algo máis que unha historia infantil; nas Aventuras de Alicia no País das Marabillas, o seu repaso aos tópicos da cultura e a arte da etapa victoriana propón un itinerario para orientar unha procura coherente da verdade.Para unha convivencia democrática, a falsa Tartaruga chamaba “tortura” a unha mestra que “máis que ensinar asañábase”, e descubría na educación que se preceptuada, como se reducía a ir “diariamente á escola”, “seguir os cursos ordinarios” e as súas naderías. “Sen tempo” para captar nada”, preguntábase:de que nos serve recitar todas estas bobadas se non as vas explicando mentres as dis?”. E nese panorama, Carrol introducía a dúbida na propia Alicia: “Quen diaños son? Ah! Ese é o gran enigma”, unha curiosidade primordial para que no uso das palabras -que significan “as cousas máis diversas”- advertísese que “a cuestión está en saber quen ha de ser o amo”. Esta preceptiva, é válida para orientarse neste presente se se advirte de substantivar a dualidade canónica en que se move.

 O canon PP/VOX

Quedou definido na súa primeira declaración da mañá do día 5 a reacción ao anuncio de Sánchez anticipando as eleccións. A lexislatura que terminaba fora unha «negra etapa» e o reto, para Feijóo, eran os desafíos que España afrontou hai medio século durante a Transición; o adianto electoral sería ocasión para unha ansiada reconstrución nacional. Agora ben, se ”os retos son comparables aos de hai cincuenta anos”, tras a ocasión de que “por fin fale a maioría”, a esperanza -en caso de ser elixido- é retrotraerse á inamobilidade dispositiva que sempre debeu haber ou, como moito, cara a unha derivación que, no tempo transcorrido desde 1975, estiman que debe ser moi distinta a como foi. Por conseguinte, cabe precisar que os puntos neurálxicos do seu inmobilismo programático serán os que, nesta mesma comparecencia acaba de mencionar: Outro trato  “a xornalistas, xuíces e membro das Forzas e Corpos de Seguridade do Estado" e, sobre todo, que "os cidadáns deixen de ser reféns": o Estado dispuxo de máis recursos que nunca e, oito anos despois (a contar desde a caída de Rajoy en 2018), o custo da vida é insoportable: faltan médicos, empeora o nivel educativo, a inmigración está descontrolada, sufrimos apagamentos… E a maior recadación de impostos non serviu parar parar o ataque á integridade territorial de Ceuta".

Quen seguise lixeiramente os debates parlamentarios destes últimos oito anos, advertiría as cuestións centrais sobre as que versaron, e o tratamento que recibiron en palabras, xestos e votacións os representantes do PP no que vén tratarse agora: vivenda, salarios, educación, sanidade e outros servizos sociais. Se a esta recortadora folla de roteiro, coordinadamente executada polas comunidades e concellos que controlaron durante este tempo  -co respaldo dos compañeiros de Vox e de Junts -, aplícaselle o método de Lewis Carroll, pódese determinar a que amo responde este canon político.

O canon progresista

A súa síntese, fixada na comparecencia de Sánchez en Moncloa, quedou a expensas de que os seus posibles socios na seguinte lexislatura maticen moito “erros” do pasado, é dicir, incumprimentos e inxustizas que se seguen advertindo en prestacións sociais principais a pesar do crecemento do PIB. Este ámbito “progresista” acolle opcións diversas en canto ao público, e críticas cara aos inconsistentes avances habidos desde a CE78. Ante un pasado de reticencias e freos da Administración do Estado, a sindicación dos problemas de moitos cidadáns e cidadás para resolver un problema vital como a Vivenda acaba de concitar en torno seu a sindicatos laborais como CCOO e UXT. A acumulación de cuestións respecto a salarios e outras condicións laborais, xubilacións e custos da vida -en aspectos como criar e educar aos fillos, sanidade e terceira idade-, inclinounos  a convocar unha FOLGA XERAL. Probablemente será na primeira semana de novembro, e permitirá advertir que, ao redor dela, virará, ademais da crise deste Goberno, a revisión do que fose o recente pasado vital do común dos mortais.

Entre responsabilidades propias e alleas, a gran diversidade de opcións de esquerda -en parte utópicas-, son relevantes para percibir o non alcanzado nos  50 anos transcorridos desde 1975. Como reflexo fiable, cantos docentes non tiveron os mestres debidos poderán advertir canto falta para que o sistema educativo dea cabida á utopía básica da igualdade democrática como leito da liberdade. As xeracións novas, aburadas polos cambios dos últimos trinta anos, os problemas non resoltos daquel pasado acumúlanselles aos seus. Son as máis interesadas en ver como saen parados os intereses comúns nas eleccións do 29N, pero mal imos cando algúns actores embarran o campo de xogo con alertas infundadas sobre o proceso electoral existente.

TEMAS: Políticas sociais.- Público e Privado.- Convivencia democrática.- Folga xeral.-Voto electoral.

MMC (Madrid: 06.10.2026)

A inquietude de futuro acirra as palabras que contan o presente

A memoria, gran motor que alenta a tensión narrativa, confire sentido ao que sucede no tempo.

Entre un venres e un luns -como o desta fin de semana- condénsase o recentemente acontecido no Congreso de Deputados respecto aos dous Reais Decretos últimos (que acababa de publicar o BOE/BOE), e tamén a historia dunha variable cantidade de anos vividos pola cidadanía. Quen aquel día falaron eran unha selección do pasado atesourado por millóns de cidadáns, pero o que nas súas comparecencias dixeron confirmou a baixa densidade das palabras para reflectir o sufrimento real de cantos, dun ou outro modo, teñen dificultades para sacar adiante a súa necesidade de vivenda digna. O quebracabezas de realismo social reflectido polos deputados ao redor desta cuestión é infinitamente pálido para as vívidas situacións que mostran os acampados na madrileña Porta do Sol, e noutras prazas e rúas de España, desde o pasado día dous de outubro.

É moi probable que as súas reivindicacións prosigan durante un tempo con gran intensidade, pero é seguro que antes das eleccións, o problema seguirá coleando con gran intensidade, sen que deixen de acompañalo os da Sanidade, a Educación, a atención ás persoas maiores e, coxunturalmente, a migración africana en Ceuta ou Canarias. As relativas novidades caracteriolóxicas dese conxunto, reflicten o futuro do que, durante o século XIX chamouse eufemístcamente “a cuestión social” nese mesmo palacio da Carreira de San Xerome. A eclosión que neste final de lexislatura están a ter problemas substantivos, non ben resoltos durante máis dun século, permite propoñer -como hipótese interpretativa do que sucede- que as solucións que, a partir de 1882 empezaron a propoñerse, coas iniciativas institucionais de Bismarck para unha Alemaña nacente, quedáronse curtas para este presente. Aquel “Estado Social”, inicio do que se chamaría en Europa “de Benestar” cara a 1945, e que comezaría en Francia “os 30 anos gloriosos”, ademais das serias dificultades que tivo para implantarse mediatizado en España, en todas partes tivo tropezos -desde o principio- coas restricións ao dereito de propiedade privada. Nas actas do Congreso, pódese ver a súa repercusión nas cuestións de Educación. Así o percibiu Yvonne Turin (1963) en A educación e a escola en España de 1874 a 1902 e, como analiza o recente libro de Morata: Os mestres que non tivemos, as xeracións posteriores á Guerra teñen ampla experiencia desa continuidade. Todo leva a cuestionar as limitacións que sempre tiveron as solucións propostas para liquidar os problemas xerados polas formas de pobreza social, máis aló dunha “orde” precaria de “seguridade social”, ás veces mesmo autoritaria.

A Historia de verdade

A cuestión ou cuestións sociais que están detrás dos desafiuzamentos -en sectores máis amplos que o da Vivenda- seguen vivas. O que a Historia destes últimos 144 anos mutou é a súa circunstancialidade exterior, incapaz de facer que sexan novas. E aí seguen, interpelando a un mundo en que o envoltorio tecnolóxico e mediático pretende que sexa distinto. Non cambiou o instinto depredador dos máis fortes, capaces de revestirse, mesmo, dunha suposta capacidade de redención da insegura e fráxil realidade que sofre a maioría. O feudalismo tecnolóxico e a súa cohorte de “pijerío” propicio vanse impoñendo a unha colectividade urbanizada, en que os máis ansiosos de poder protagonizan reclamos desmedidos de luxo, mentres os tentáculos mediáticos tratan asegurar a facticidade dunha nova era en que todo pareza novo, relucente e tecnocrático, sen chisco de humanidade para cambiar desde os seus áticos a estrutura dominante.

Nas voces autorizadas do Congreso, púidose ver, á parte de ignorancia en lembrar os obstáculos que o sector conservador/ultra puxo desde 2018 a toda reforma que implicase modificar o sacralizado valor da propiedade privada en asuntos e momentos diversos, como a pandemia, alugueiros e zonas tensionadas, pensións, bolsas, salarios ou xornadas laborais. Triunfantes na votación do día dous de outubro, esquecen, sobre todo, posibles reformas no relacionado con Vivenda, e tratan de burlarse do resultado negativo para a proposta que facían os dous R. Ds. Non só Feijóo, senón a súa corte de voceiras , liderada por Tellado e pola leonesa Ester Muñoz, sinalaron que Sánchez, se adianta as eleccións, “vai deixar a millóns de vulnerables na rúa”.

En certo sentido, non deixa de ser verdade. Aí seguen estando os pobres e as súas carencias. A pesar de todas as metamorfoses que a historia deparou á súa sorte, a atención que se lles teña seguirá indicando o fiel da balanza de calidade democrática dos gobernos deste país, pois en definitiva depende da amplitude de cidadáns cuxos intereses e problemas sexan capaces de atender. Isto é o que se xoga tras a evenemencialidade das demandas que, neste momento preciso, flúen da cidade efémera levantada na Porta do Sol e nas súas extensións a outras prazas e rúas de toda España. Ese clamor -o mesmo que estes mesmos días elevan os docentes de toda España coas súas folgas e manifestacións -  non o parará a traca de ranciedade  narrativa -do tipo de vén o “home do saco”- que xeran Almeida e Ayuso.

Sería gran mágoa para esta restaurada democracia que o intento, lento e complicado, da axenda político-social deste  Goberno quedase esmagado baixo as lastras das vías públicas. Mentres en Moncloa avalía as reaccións ante o acontecido no Congreso, antes de que o actual presidente de Gobierno decida adiantar as eleccións xerais, non debería esquecer que seguir “volvendo empezar” -como demandaba Lars Gustafson en Morte dun apicultor (1978), é o único modo de facer historia de verdade.

TEMAS: Dereito á Vivenda.- Dereitos á Educación e á Saúde.- Historia social.- Cuestión social e solucións políticas.- Estado Social e Estado de Benestar.

MMC (Madrid: 04.10.2026) 

Chegou o momento en que os deputados han de retratarse

Máis que un debate, o momento é dunha desafortunada coxuntura extrema de pronunciarse ante unha cuestión complexa e moi crispada.

Cando o pasado 28 de abril votouse no Congreso de Deputados a prórroga dos alugueiros, Junts votou xunto ao PP e Vox en contra. Antes de votar, Gabriel Rufián dicíalles  que a súa “prioridade nacional” víñase abaixo cando un tenedor ruso ou qatarí de 10, 20 ou 50 vivendas viña indicar que era “o nacional”. Ao seu modo de ver -que hoxe reiterou-, compartían con eles a bandeira do diñeiro rendible e, despois de ensinarlles un billete de 50 Euros, cominounos a que o pensasenn, pois pertencían á “Champions do patriotismo”, responsable de que “tres millóns de persoas” vivisen aquel día “máis angustiadas”. É altamente probable que cando termine de escribir esta columna de opinión, o número de violentamente afectados seguirá crecendo, se os dous reais decretos que se votan a esta  mañá non saisen adiante.

Lorem ipsum, Fernando Sánchez Castillo, 2021

Tamén é moi posible que, cando termine este venres dous de outubro de 2026, se dea por terminada oficialmente esta lexislatura. Nest  momento, moi preto da Cámara Baixa do Parlamento español, na Porta do Sol, segue aumentando o número de persoas que, en protesta polos problemas que simboliza a xestión dos espazos habitacionais, seguirán sindicados para sacar adiante fortes reivindicacións despois do éxito que tiveron co caso de Maricarmen, a anciá que fora desafiuzada do seu piso nas proximidades do Retiro. Non parece intimidalos que desde o Concello e a Comunidad de Madrid se difundan relatos sobre a súa agresividade por ocupar chan público no centro urbano, ou por un suposto vandalismo ao subverter o emblema do oso e o madroño para unha lectura menos adozada da realidade social da cidade.

Esta mañá é, sen dúbida, un instante profundamente significativo, polo cargado que vén de elementos indicativos para o devir democrático en España. Tras o debate dos dous decretos sobre Vivenda -que os deputados están a empezar a dirimir-, conflúe un pasado de intereses contrapostos en que o papel mediador do Estado consolidando o seu ser Social tropeza con serias dificultades. A de sacar adiante esta normativa reguladora enmárcase de cheo no ocorrido desde a moción de censura ao Goberno de Rajoy o 01.06.2018 e a dimisión deste segundo o artg. 114 da CE78. Deu paso á investidura de Sánchez como sétimo presidente da restaurada democracia española, e foi un tempo infestado de obxeccións e freos dos seus opositores ao despregamento tranquilo dunha gobernabilidade razoable. A acumulación de problemas alleos, como as Dinas e incendios, ou  asuntos como o de Ceuta, choveu sobre un chan infecundo para o diálogo e a transacción e, en pouco máis dunha semana, se a Vivenda podía dar ás a este Goberno -para saír airoso uns meses máis-, a solución decretada probablemente sexa colapsada a fin de que moitos dos votantes sobreentendan que estes progresistas non son de fiar, porque decentes-decentes, patriotas e defensores da españolidad de España só son eles.

A hora de retratarse

No dualismo dialéctico, o relato do que se conta volve, unha vez, máis a priorizar o vello discurso de opostos que tanto xogo deu a vellas ideoloxías, colonialismos e xustificacións autoritarias para dominar o que fóra. Estar constantemente co ben e o mal na boca, para impoñer aos demais un determinado modo de ver a realidade é moi perceptible na apropiación que se fixeron desde os remotos tempos do Imperio Asirio quen se fixo co poder. Quen como Peter Brown (Poder e persuasión) ou Tom Holland (Dominio), seguiron as reviravoltas do poder e os seus modos de convencer a quen non o teñen poden advertir o velleiro que é o modelo que hoxe se representa na Carreira de San Xerome con motivo destes dous reais decretos sobre vivenda. Aí seguen irreconciliables o ben e o mal, incapaces de atopar arranxo ao evidente, esperando a que apodreza ou rebente todo.

“Chegou a hora de retratarse” -dise -, e éo tamén de revisar a fondo de onde vén esta persistencia en repetir, máis ou menos disfrazada mesmo de relixiosidade variada, esta práctica, supostamente virtuosa, de crerse que se defende o ben cando o asunto de que se trate favorece intereses de rendibilidades propias, e de que se pelexa contra o mal cando se albisca que os estorba. Habendo en España tantos millóns de persoas necesitadas de vivenda e, doutra banda, tanta preocupación por espremer como negocio desregulado o espazo habitable das cidades -mentres unha gran parte do territorio é España segue baleira ou baleirada-, debería rexer outra cultura da vida democrática, capaz de debater a fondo as cuestións que impiden a satisfacción dun dereito de todos e todas.

De paso, aínda que pareza outro asunto, o panorama crítico que se percibe neste momento é, en gran medida, un reflexo máis das carencias educativas que padece a cidadanía española. Non é que a educación que temos sexa a causa diso, pero a prolongada existencia dun sistema educativo sen os mestres debidos contribúe o seu a que, de rebote, a distinción entre o ben e o mal que exista nas cuestións de vivenda se confunda co triunfo da máis estrita conveniencia. É a cultura educativa a que transmite e reproduce a agudización dos intereses que predominan no ámbito social dominante, gran parte das veces favorable aos intereses privados de moi poucos grandes propietarios. É no sistema educativo onde se segue cultivando unha constante Cultura da satisfacción, favorable sempre aos posuidores, como aseguraba John Kenneth Galbraith no ano 2000. De momento, é esperanzador o exemplo de quen, en Sol e noutras prazas de España, están dispostos a saír á rúa para demandar a posibilidade de vida para todos e todas, libre, dialogante e igualitaria. O humanismo e a decencia democráticas están en xogo.

TEMAS: Decretos de vivenda.-  Cultura educativa.- Igualidade democrática. Solidariedade e civismo.- Cultura da satisfacción.

MMC (Madrid: 02.10.2026)

Hai momentos da Historia en que os problemas se acumulan

Neste, os que xera a escaseza de vivenda, son insostibles, e reflicten os recortes da Educación e a Sanidade públicas.

Estas dificultades non son de agora mesmo; constituíron sempre un fondo de armario constante na historia española, igual que no século XIX a carencia do pan, cuxas subidas de prezo provocaban manifestacións nas rúas. Xa no século I d.C. Marcos 14, 7, Mateo 26,11 e Juan 12,8 concordaban en que Jesús dixera: “aos pobres terédelos sempre convosco”. Antes da última restauración democrática, a pobreza de fondo que traslucían estas cuestións sociais, fora obxecto dunha atención máis ou menos paternalista, moi limitada en prestacións. Entre outras mostras, o urbanismo recente tan poucas “casas baratas” dispuxera para acoller a emigración interna dos españois, que o chabolismo masivo nas periferias fixo xurdir tómbolas benéficas publicitadas para que alguén cumprise a ilusión de ter “pisito”. Con este título fixo Marco Ferreri unha película neorrealista que retratou en 1959 máis de 20 anos de historia da pobreza española. Despois, o artigo 47 da CE78 veu a demostrar que a aspiración a unha vivenda digna e a un urbanismo razoablemente vivible só tivo pálidos reflexos lexislativos; tanto vale para criticar aos gobernos central e autonómicos -polo non feito e o mal feito-, como para seguir invocando outra alternativa crible.

A peculiaridade este momento é a súa coincidencia con similares cuestións en Sanidade e Educación, ámbitos en que os modos de desafiuzamento teñen aparencias menos agresivas para mostrar a súa incidencia. Concretamente, no segundo destes ámbitos de acción social, os seus responsables atoparon maneiras para furtalos da guerra mediática invocando a “liberdade” de mercado. Os Informes periódicos de PISA demostraron ser útiles para achacar á etapa de xestión do adversario político as insuficiencias da clasificación estatística de competencias advertidas nos mozos e mozas de 15 anos. Nas comparacións, a pobreza estrutural da escola de todos tende a obviarse, igual que se salva a privada non mostrando como, na convivencia común, non axuda a corrixir a continuada exclusión dos sectores máis pobres. Este simplismo estratéxico oculta sempre o privilexio da propiedade, non axuda a mellorar nada e, na práctica, opera nestes ámbitos principais de acción social coma se de “dereitos impropios” se tratase.

Así foi ata o de agora e, por máis que neste recentemente iniciado curso a conxunción de asuntos dea unha dimensión crecente á destrución e desatención dos medios públicos para liquidalos, o risco é que as solucións non sobrepasen a dimensión de parches para saír do paso. Confírmase, en todo caso, o principio de que a atención á pobreza sempre marcou as diferenzas entre uns e outros momentos políticos da Historia. A herdanza de Roma segue viva; os ricos da República atoparan no everxetismo unha fórmula para impoñer relacións pacificadoras cos desposuídos e, desde o século IV, a caridade substituíunas de tal modo que, as metamorfoses do uso político da pobreza aínda rexían no século XIX e XX, ata que as políticas sociais do Benestar, e as súas prestacións alcanzaron a ser un dereito. Desde 1979, con todo, a súa crecente deterioración, incentivado pola reclamación neoliberal, volveu impoñer fórmulas do pasado político. E con elas a necesidade de que os cidadáns protesten vendo que se van ao traste os logros conseguidos.

De quen é o que merece a pena

Está a cambiar a contorna sociopolítico, e a atención aos pobres -carentes dos dereitos ao benestar básico- crece en provisionalidade. O recente Informe PISA, e a súa proximidade ás manifestacións de docentes -anunciando folga indefinida desde o 14 de outubro-, sumada ás reaccións que está a suscitar o caso de Maricarmen -a señora maior e dependente, que foi expulsada por orde xudicial do seu domicilio-, e ao malestar que segue suscitando o acontecido en Ceuta desde o 30 de xullo, xera a sensación de que nada funciona. Esta conxunción, con todo, é unha extraordinaria circunstancia, moi apta para reconducir medidas apropiadas ao ser de cidadáns conscientes. Nunca as haberá se se permite que o simplismo tome as rendas, ou que a súa unilateralidade reitere a incuria e a desgana tras floreos patrioteiros. As políticas sociais herdadas da Roma imperial -servatis servandis- non difiren moito da existentes para que os grandes propietarios e os seus mentores publicitarios non se inquieten. Desde entón, nin desapareceu a riqueza, nin tampouco a orde socioeconómica que a sustentaba; capaz foi, con todo, de alterar o valor que lle daba o Evanxeo á actitude de pobreza nas Benaventuranzas. O mesmo cambio semántico que fixo operar o paso do camelo pola porta da agulla produciuse no Estado de benestar europeo desde a caída do muro de Berlín en novembro de 1989.

Esta clave, que permite entender como, tamén en España, creceu a desatención social en Vivenda, Sanidade e Educación, para volver a políticas sociais que lembren as anteriores á existencia do Estado de Benestar, non debe perderse de vista. A tardía introdución no club de Europa facilitou que a atención dos problemas que padecen principalmente os sectores de peores percentís na participación da renda do PIB sexa das máis deficientes do selecto grupo de países. E hoxe a calidade da democracia reséntese, condicionada pola minguada calidade do exercicio dos dereitos que lles asisten. Canto acontece estes días debería contribuír, sobre todo, a non esquecer como o medo e a inseguridade seguen sendo rendibles. Se non se esquece a existencia de beneficiarios de bens esenciais como a Sanidade, a Vivenda e a Educación, será máis fácil advertir que a súa patrimonialización favoreceu a uns poucos dos niveis superiores de renda. Dispoñen deles cada vez máis nun omnipresente mercado, o beneficio rendible da súa desregulación crece e, na medida en que a Educación digna non é accesible a todos, os algoritmos dos medios dixitais fan crecer as oportunidades de crecemento dunha clientela sumisa, colonizada con aparencias de distraída diversión.

A acampada que leva dous días na madrileña Porta do Sol -sumada á de Ceuta- reta unha orde social limitada a moi poucos. O debate deste martes no Congreso de Deputados sobre o alcance dun novo decreto sobre vivenda, dará sinais inequívocos diso. Permitirá ver como o dereito de propiedade de sempre conta con respaldos para que os seus principais detentadores se sigan sentindo os gardiáns da “orde natural” das cousas importantes.

M. Menor 28.09.2026

TEMAS: Os dereitos de Vivenda, Sanidade e Educación.- Dereito de propiedade.- Políticas sociais.- Convivencia democrática.- Historia social.

 

 

A ansiedade de poder é disruptiva da convivencia

Sen a paciente racionalidade dunha educación que propugne o interese xeral, os atallos da prepotencia e a estupidez impóñense.

Hai cursos que empezan desnortados e decididamente tortos. As xeracións do 26-27 levan no seu pedigree  denotacións de probables tropezos. Non é xeremíaco lamentalos, senón constatación fiable de cantos sofren non ter adolescencias cos mestres debidos. Eles testemuñan e documentan unha educación que foi curta; non consistiu precisamente en fortalecer a democracia ou os dereitos humanos, e si moi estreita para aceptar ao común cidadán. Talvez por iso, as criaturas que acaban de empezar o cole, se viron e oído nas pantallas o que aconteceu no Congreso de Deputados, escoitarían a mentores da necesidade de instaurar outra situación constituínte de España, o que non tranquiliza.

Guernica (detalle). Picasso, 1937

Perdido o norte constitucional vixente, diversos métodos ensaiados desde a moción de censura a Rajoy en 2018 non lograron alcanzar o Goberno central, e o oportunismo dos acontecementos fronteirizos de Ceuta exacerbou as ansias dalgunhas persoas para alcanzalo. Nesta présa, Ana Vázquez, voceira do PP nas  sesións de control, foi expulsada onte do Congreso por exhibir como argumento un spray de gas pementa. Ese enxeño acompañou as súas preguntas sobre “a nova normalidade de Ceuta”, e con impaciencia disruptiva chamouno “material escolar”, imprescindible na cidade do Estreito. Metida nun xardín sobre a legalidade de se o que esgrimía era unha “arma” en lugar prohibido, exhibiu a súa autoridade a un subalterno para que despistase a súa actuación. Marcada a súa distancia da realidade, o que suxería coas súas palabras era unha verdade allea ao que visen outras persoas. Polas terras de onde é oriúnda, próxima á igrexa visigótica de Santa Comba de Bande, o paso da Vía XVIII do Itinerario de Antonino -emperador romano entre o 138 e o 176 d.C.- por Aquis quaerquernis facía circular maneiras mellor codificadas para convivir. A urxencia por demostrar  aptitudes directoras de Interior, e mellorar a Marlaska despois das eleccións, frouxea. Para quedar ben -non só ante Feijóo e os seus despois do longo aplauso ao seu teatriño-, está por ver se acelera o responsabilizarse do acontecido; hai un expediente aberto polas afeccións respiratorias producidas en doce persoas.

Pola súa banda, o mércores coñeceuse que o tenente coronel retirado, Francisco Bendala, instara en público a un golpe de estado xa, e aínda que o Ministerio de Defensa sinalou que, estando retirado, viña ser “un civil máis”, non implica que estea exento de que a Xustiza abra dilixencias sobre un xesto dubidoso sobre o cumprimento da Constitución. Como todo cidadán, está obrigado a cumprila e, sen ese deber, non se entende nin son esixibles os dereitos que ampara de todos e todas. Dubidalo tamén cuestiona que fose desde a CE78 o ensino escolar dos dereitos e deberes cidadáns, ou a igualdade educativa sen privilexios.

O idiota que viaxa

O mércores tamén estivo sinalado por outro incidente, de non menor entidade democrática. A execución dunha sentenza de desafiuzamento a unha anciá, no distrito de Retiro, congregou unha relevante manifestación ante outra casa da rúa Martínez Campos, en que a compra e posterior posta en venda dun ático pola Comunidade madrileña levanta sospeitas de fraude. As connotacións deste desafiuzamento, especial entre os máis de 4.000 levados a cabo no primeiro semestre deste ano, contrasta, sobre todo, a privilexiada atención ao famoso ático co descoido á invalidez e avanzada idade desta señora. Esta choiva sobre mollado fai moi posible que a desatención a este multitudinario desaxuste -que  impide unha vida decente a moitas persoas- derive en símbolo de protestas nos meses vindeiros. Síntomas hai de que continuarán, cando máis dun 60% do alugueiro está en mans de grandes teedores; este sector social non acaba de estar consensuadamente regulado, e o desafecto político entre a xente nova vai en aumento, igual que en Nova York e nas eleccións alemás, particularmente na cidade de Berlín. O encarecemento do espazo habitacional é razón política principal en España, onde é hoxe a primeira das preocupacións nas sondaxes de opinión.

En barrios e zonas tensionadas polos cambios socieconómicos, as demandas xa motivaban en 1978, que o artigo 47 da CE sinalase que “Todos os españois teñen dereito a gozar dunha vivenda digna e adecuada” e, en consecuencia, que “os poderes públicos promoverán as condicións necesarias e establecerán as normas pertinentes para facer efectivo este dereito, regulando a utilización do chan consonte o interese xeral para impedir a especulación”, e “a comunidade participará nas plusvalías que xere a acción urbanística dos entes públicos”. Despois de 71 anos vivindo nun piso, que a unha anciá como a desafiuzada onte,  lle quixesen subir o alugueiro un 250%, non parece tocar teito. Que non é unha excepción percíbeno especialmente os menores de corenta anos, e moitos o seguen aprendendo cando, para estudar, deixan a vivenda dos seus pais e pagan habitacións a 800 euros mensuais. Cando quedan a soas cos seus colegas -do mesmo xeito que sucede nas rotacións dos pisos turísticos- cren estar na gloria. Xeran molestias aos seus veciños e o seu modus vivendi provoca a estes, canda outras causas de xentrificación e rupturas veciñais, unha vivencia forte da intensa provisionalidade das súas vidas.

Neste contexto segregador, as persoas maleducadas estórballes que a democracia sexa comunidade. Despois da IA, a súa norma xeral, competitiva, é a de O idiota que viaxa, que Francisco Jurdao editou en 1992. Así chamaba Jean Didier aos turistas, e  parece que idiotas deban ser, a diario, os cansos desta Horda dourada, metáfora que Louis Turner aplicaba en 1991 a cantos a súa inquietude por viaxar apenas lles custea paquetes turísticos despersonalizados.

TEMAS: Democracia e convivencia.- Educación cívica.- Sistema económico e políticas educativas.- Políticas de vivenda e política turística.- A educación social do Parlamento.

MMC (Madrid: 24.09.2026).