Agora que se está case indo o papa,é hora de facer balance?

Dentro dunha gran diversidade de opinións, cabe dicir que este evento, de tan densa cobertura mediática, terá dubidosos efectos.

Segundo o preceptivo neoescolasticismo que se ensinaba non fai moito, quidquid recipitur, ad modum recipientis recipitur, é dicir, que o amoblamento mental que teña alguén é fundamental para entender. O segundo implica recoñecer que a vella sentenza do Roma locuta, causa finita (Falou Roma e acabouse o debate) é doutra época, o cal, á súa vez, remite a que cantos visen o despregamento ao redor da recente visita papal non necesariamente estarán de acordo no xuízo que lles mereza. En todo caso, si deberán coincidir en que a dimensión que o propio León XIV quere dar a unha “Igrexa en camiño na historia da humanidade” (cap. 1 da Magnifica humanitas), parece clara para o seus pero, como líder dunha institución hierócrática, é moi ambigua para unha sociedade democrática. Ás veces, pareceu apoiar unha formulación política similar ao da democracia cristiá que, cos códigos da tradición eclesiástica, non se amoldaba aos rituais democráticos. Ademais, a súa estraña presenza no Congreso de Deputados non elevou as esixencias da racionalidade democrática na procura do “ben común”.

Aos sete minutos de aplausos, o discurso de León XIV -como bispo de Roma e xefe de Estado- logrou que cada oínte confirmase prexuizadas conviccións e, tamén, que tivese material para fustigar aos seus adversarios en asuntos como emigración, paz ou “dignidade da vida”. A “polaridade” das controversias políticas -que tanto fustigóu en prol de “a unidade”-, autorizou silencios e reproches irresponsables na procura do “ben común”. Distraer aos deputados das súas rutinas non parece, con todo, que fóra pretensión principal de quen elaborou o cronograma desta visita, pero procurar non ferir moito a ninguén e deixar colgando mensaxes tradicionais nunha envoltura moderna, si parece froito de calculada diplomacia. A presenza supostamente “aconfesional” que a Igrexa sostén nas entretelas da vida española, a pesar de a míngua dos seus fieis practicantes, apenas a tocou en público: necesita non ser posta en dúbida, e León XIV brindou aos seus bispos novas formas de motivala e actualizala.

"Site avec triste personnages". Jean Duuffet, 1974

A ambigüidade proseguiu noutros momentos e, case a última hora do programa papal en Madrid, incluíu un encontro na Nunciatura con seis vítimas de abusos. Seleccionadas entre as 400.000 que apunta o Informe do Defensor do Pobo, o xesto recoñecía -despois de anos de silencios e reticencias do episcopado- que os victimarios pertencían ao ámbito clerical e que actuaran en centros e espazos da súa propiedade. Despois dunha hora, e sen corrixir a dimensión das secuelas dos malos tratos, quedou pendente -ad kalendas graecas- a fonte central destes abusos sexuais sobre menores indefensos: o celibato regulamentario de cregos e relixiosos. De igual modo, non quedou constancia de contrición e propósito de emenda respecto a outros abusos de poder en educación como, por exemplo, o estilo docente, dogmático, que entidades relixiosas difundiron -desde antes da Guerra- propugnando unha verdade única a saber recitar, unha metodoloxía que, acompañada a miúdo de violencias humillantes. Abusos similares, violentando a conciencia moral dos educandos cara á obediencia cega, lembrounos Luís Mateo en 2013: Vidas de insectos (recompilado en: A cabeza en chamas). Tamén os estudou Alice Miller en Por o teu propio ben (1980), e os españois e españolas que viviron os efectos destas pedagoxías non entenden que o paraugas de espiritualidade da Igrexa siga dándolle un poder sobre o sistema educativo que dificilmente contribuirá á “ casa común” a que se refire León XIV. Sen que dea un xiro sistémico ás traxectorias que o pasado nacionalcatólico deixou na vida escolar, tampouco desaparecerán os desacordos que acompañan a súa xestión política. Despois do artg. 27 da CE78, seguen afectando á equidade educativa.

Hipotecas predemocráticas

As mesmas hipotecas exhiben os Acordos de 1979 noutros ámbitos da vida cidadá como o exercicio de “a acción social” ou o da cultura. Que Cáritas queira ser a cara benefactora da Igrexa non se compadece ben con que a proporcionalidade máis alta do seu financiamento sexa a conta da casa 106 do IRPF: a de “solidariedade”. A visita de León XIV ao barrio de Luceiro non entrou neste nin noutros aspectos do que demandan os veciños dese barrio madrileño e o significado real da virtude cardinal volveu quedar ambiguo. O das súas belas palabras na Encíclica, e na visita á parroquia barcelonesa de San Agustín, no Rabal, non pode substituír -na pelexa de intereses que se opoñen ao crecemento do “ben común”- as loitas sociais pola xustiza.

Respecto ao cultural, a Igrexa -o maior posuidor de propiedade privada en España -, é titular do 80% do patrimonio histórico-artístico nacional. No seu coidado, conservación e museización, o estraño é que, si está ao servizo do “pobo de Deus”, pero o Estado sufraga a maior parte deses gastos, cobren visitas e servizos como calquera outra entidade privada. Esta inversión de sentido foi a que mutou o “everxetismo” romano -que dulcificaba con dons a desigualdade social- en “caridade  cristiá”; ela enriqueceu á Igrexa desde o século IV con recursos que, administrados entre “os seus pobres”, vigorizaron as súas redes clientelares. Desde 1789, e tras unha moi longa serie de contradicións en que “a caridade” serviu de oposición a “a xustiza distributiva”, en pleno século XXI o xusto é que o privado non erosione o público do Estado de benestar.

Esta viaxe papal, imitando a ética das grandes corporacións cun deseño masivo e sensacionalista, axuda provisionalmente a tapar discrepancias internas da Igrexa, mentres os problemas de sempre seguirán en espera. Poida que afiance a súa imaxe respecto a outras espiritualidades en alza, pero ler esta viaxe en clave case monopolística de “o católico” -e obviando normativa como a da Lei Sherman,  unha lei “antitrust” que, en 1890, quixo evitar en EEUU o abuso de prácticas comerciais que limitasen “a liberdade”-, non ha de considerar irrelevante que este termo, tan usado en España como lema contra a “educación común” -e tan asociado a políticas neoliberais-, sexa o que os tecnoplutócratas da IA impoñen en EEUU e en América latina. Por tanto, se na súa nova estratexia o Vaticano quere contribuír a “a casa común” que precisa a humanidade, debería concordar co que esixe Mt. 7, 16, respecto ao valor diferencial das palabras e os froitos. Doutra banda, se non renuncia, de entrada, a que a súa crenza, privada, sexa subvencionada co orzamento público, de nada serviu o que asinou no punto cinco do Acordo entre o Estado español e a Santa Sede sobre Asuntos Económicos (BOE/BOE de 29.12.1978): “a Igrexa católica declara o seu propósito de lograr por si mesma os recursos suficientes para a atención das súas necesidades”. 

TEMAS: Confesionalismo.- Acordos co Vaticano.- Educación pública e privada.- Políticas de “ ben común”.- Caridade e Estado de Benestar.

MMC (Madrid: 10.06.2026).

Sobre os retos que ten diante a Magnífica Humanidade

A recente encíclica de León XIV adianta o interese da súa visita a España entre os días 6 e 12 de maio.

A primeira carta relevante de León XIV vén ser, en gran medida, unha clarificación do programa que apuntou o día 18.06.2025, no discurso da súa investidura papal. O ata entón chamado Robert F. Prevost sinalaba a paz, a unidade e a construción de pontes mediante o diálogo, como claves dunha Igrexa misioneira, coas portas abertas para acoller, sen exclusión, a todos. En vésperas desta  viaxe, cabe lembrar a papas que viaxaron como tales a España. En 1982, fíxoo Xoán Paulo II, que volveu dous anos máis tarde e, de novo, en 1989, 1993 e 2003. Tres veces estivo así mesmo Bieito XVI, en 2005, 2010 e 2011. León XIV renova agora este tipo de visitas de moito aparello mediático, capaz de encubrir o acento diferencial que esta encíclica adianta, das mensaxes que emitirá aos seus fieis e ao mundo.

Detalle de unha Anunciación. Lorenzo Lotto, 1534-35

É un momento crítico da política internacional, todo inclina a que reiterará unha posición envorcada na alteridade dos inmigrantes e marxinados, e na construción dunha casa común en que todos os humanos teñan cabida. Como fondo ecoarán diversas discordancias. As ruidosas aglomeracións con que será recibido deixarán en sordina que o catolicismo está a ter competidores importantes, especialmente en América, por parte de confesións denominadas cristiás, pero con idearios proclives ao egocentrismo conservador que propaga Trump. A diminución de fieis practicantes que as enquisas detectan en España desde hai máis de 50 anos, non se restaña cos repuntes dunha suposta moda espiritual nova; é moi notable o crecemento evanxelista nos barrios españois e, en Madrid, os seus 1.100 puntos de encontro son máis que as igrexas de culto católico. Ese incremento, dun 30% nos últimos dez anos, non se contén con versións de catolicismo que xa eran “carcas” nos anos conciliar dos sesenta, por un código xenético vinculado ao poder político e económico. León XIV é agostiño e -coñecedor das reviravoltas platónicas e maniqueos que Agustín de Hipona puxo na Cidade de Deus- sabe que non é o máis apropiado neste momento. Para difundir a orientación que parece querer dar ao seu pontificado, revitalizar a súa Igrexa non pode ser á conta de seguir sostendo alianzas oportunistas cos donos deste mundo e pretextar actuar en nome de Deus. Esa continuidade dun pasado de Ancien  Régime, esixe actuacións que, a modo de eminencia gris, privilexiarían á Igrexa por servizos que sigan freando iniciativas políticas de signo democrático, e implica continuar dando mostras de posuír a verdade absoluta sobre canto non lle compraza a unha elite selecta. Esta posición de despotismo iluminado non xera na vida pública auctoritas, senón autoritarismo antiestético, e desprestixio para a procura dun suposto ben superior para os humiliores.

De que Igrexa se trata?

Para un papa do século XXI, moverse próximo á xente común non é tan complicado como en 1870 foino para Pío IX, pero non é simple. A dificultade de abaixarse a xestos coherentes coas palabras mostrouna en 1963, en plena Guerra fría, a novela de Morris West, As sandalias dun pescador. Os perfís de quen dirixiu o Vaticano desde entón mostran, por encima das súas diferenzas, enormes tensións internas nese mini Estado, desde o que se dirixen múltiples intereses no atlas católico. Orientar moralmente aos crentes, e a cantos ven na figura papal un modelo crible, vai moito máis alá de grandes invocacións rituais. En todo caso, se a distancia entre Xoán XXIII e Xoán Paulo II foi insalvable para moitos, a que hai entre o arxentino Bergoglio e o norteamericano-peruano Prévost propicia que a súa encíclica teña interese aínda para os renuentes a esta visita dun gobernante hierocrático. O seu punto de partida explicitando unha relación normal de la Iglesia coa Historia -como calquera institución- presupón, tras esa humildade, aterse aos parámetros de igualdade que implica estar entre os humanos. É compartir a intrahistoria común, con inconvenientes e dúbidas como eles, sen poñer en primeiro plano unha suposta superioridade, ligada privilexiadamente a unha Eclesioloxía transhistórica e incontrastable historiograficamente. Se este papa está decidido a que “o sacro” da súa Igrexa non a constitúa nun mundo aparte, a súa acción cultural -democratizadora ad intra et ad extras- poderá ser coherente co que necesita o mundo en que estamos.

Ese posibilismo non é fácil cando, en moito aspectos, o pasado non pasou. En España, o que di esta encíclica sobre unha orientación altruísta, multilateral e dialogante de la Iglesia cara ao futuro se compadece mal con situacións dun  presente continuista. Sen retrotraerse aos anos combativos das asociacións do episcopado hispano nos anos vinte e trinta do século XX, nin a como manipulou a narrativa histórica -por exemplo nos libros de texto escolares-, para que o catolicismo fose o núcleo ideolóxico do nacionalismo franquista, a “longa duración” da outra tendencia, moi viva na pelexa por un ambiguo artg. 27 -o máis disputado da Constitución de 1978-, a punto estivo de freala. E a intransixencia de varios bispos reclamando na rúa -por exemplo en 2005- fronte ao que lexislaba o agora deostado Zapatero sobre liberdades e dereitos democráticos, tampouco é exemplar. Con todo, unha vez logrado que a achega da casa 105 subise na declaración do IRPF ao 0,7%, unha Igrexa excepcionalmente acreditada xa con inmatriculaciones no Rexistro da Propiedade e exencións de mecenados e fundacións, viu crecer a rendibilidade do “aconfesionalismo” nos  Acordos de 1979. Garantida a acumulación de poder que lograra desde o Concordato de 1953, o seu condicionamento da educación de todos quedou asegurado ata hoxe.

Esta asombrosa historia, actualizadora da sentenza cervantina: “coa Igrexa topamos”, probablemente apareza pouco nesta viaxe “apostólica”. A súa distorsión da vida urbana en puntos como a Praza de Cibeles, e na normalidade do Congreso de Deputados o día oito, non debería impedir comprobar ata onde alcance a súa consideración sobre as res novae a que alude a Magnifica Humanitas. A Rerum novarum quedou curta en 1891, ante “a cuestión social” que se expuña, sobre todo desde a Revolución de 1848. En calquera caso, benvida sexa a achega de León XIV se move vontades a favor dun mundo máis xusto.

TEMAS: Confesionalismo.- Aconfesionalismo.- Relacións Iglesia-Estado.- Liberdade de conciencia.- Liberdade educativa.- Dereitos humanos.

MMC (Madrid, 27.05.2026)