A dualidade desa masa crítica ten nas eleccións de novembro ocasión privilexiada para decantarse.
Non estamos en tempos en que, unha suposta aliñación dos astros determinaba a interpretación da evolución dos humanos,. En EEUU e América Latina -agora mesmo en Brasil- os designios sacrais tenden, con todo, a invocarse aínda para validar propostas políticas moi do saeculum. Cando, nin sequera nos tempos de exacerbada cultura de cristiandade, se puido delimitar o modo en que o espiritual melloraba a xestión moral destes asuntos, a política real xa tiña os seus propios camiños. Maquiavelo expresaría paladinamente as complicidades que tiñan os medios cos fins e, aínda que en 1789 quedou máis deslindada do que os eruditos das hierocracias propugnaran, ao menor simulacro de cambiar a “orde natural” de como dicían que foran as cousas, as mañas de diversos clericalismos reviviron para orientar ao poder e pervertir a democracia.
Na tesitura actual, non faltou quen vise que Pedro Sánchez puidese ter a “síndrome da Raíña Vitoria”, pola resiliencia que demostrou ante os ataques de moitos dos seus opoñentes. Para non perderse nesta espesura, Lewis Carrol xa deixou en 1865 algo máis que unha historia infantil; nas Aventuras de Alicia no País das Marabillas, o seu repaso aos tópicos da cultura e a arte da etapa victoriana propón un itinerario para orientar unha procura coherente da verdade.Para unha convivencia democrática, a falsa Tartaruga chamaba “tortura” a unha mestra que “máis que ensinar asañábase”, e descubría na educación que se preceptuada, como se reducía a ir “diariamente á escola”, “seguir os cursos ordinarios” e as súas naderías. “Sen tempo” para captar nada”, preguntábase:de que nos serve recitar todas estas bobadas se non as vas explicando mentres as dis?”. E nese panorama, Carrol introducía a dúbida na propia Alicia: “Quen diaños son? Ah! Ese é o gran enigma”, unha curiosidade primordial para que no uso das palabras -que significan “as cousas máis diversas”- advertísese que “a cuestión está en saber quen ha de ser o amo”. Esta preceptiva, é válida para orientarse neste presente se se advirte de substantivar a dualidade canónica en que se move.
Quedou
definido na súa primeira declaración da mañá do día 5 a reacción ao anuncio de
Sánchez anticipando as eleccións. A lexislatura que
terminaba fora unha «negra etapa» e o reto, para Feijóo, eran os desafíos que
España afrontou hai medio século durante a Transición; o adianto
electoral sería ocasión para unha ansiada reconstrución nacional. Agora ben, se
”os retos son comparables aos de hai cincuenta anos”, tras a ocasión de
que “por fin fale a maioría”, a esperanza -en caso de ser elixido- é
retrotraerse á inamobilidade dispositiva que sempre debeu haber ou, como moito,
cara a unha derivación que, no tempo transcorrido desde 1975, estiman que debe
ser moi distinta a como foi. Por conseguinte, cabe precisar que os puntos
neurálxicos do seu inmobilismo programático serán os que, nesta mesma
comparecencia acaba de mencionar: Outro
trato “a xornalistas,
xuíces e membro das Forzas e Corpos de Seguridade do Estado" e, sobre todo, que "os cidadáns deixen de ser reféns": o Estado
dispuxo de máis recursos que nunca e, oito anos despois (a contar desde a caída
de Rajoy en 2018), o custo da vida é insoportable: faltan médicos,
empeora o nivel educativo, a inmigración está descontrolada, sufrimos
apagamentos… E a maior recadación de impostos non serviu parar parar
o ataque á integridade territorial de Ceuta".
Quen seguise lixeiramente os debates parlamentarios destes últimos
oito anos, advertiría as cuestións centrais sobre as que versaron, e o tratamento
que recibiron en palabras, xestos e votacións os representantes do PP no que
vén tratarse agora: vivenda, salarios, educación, sanidade e outros servizos
sociais. Se a esta recortadora folla de roteiro, coordinadamente executada
polas comunidades e concellos que controlaron durante este tempo -co respaldo dos compañeiros de Vox e de Junts
-, aplícaselle o método de Lewis Carroll, pódese determinar a que amo
responde este canon político.
O canon progresista
A súa síntese, fixada
na comparecencia de Sánchez en Moncloa, quedou a expensas de que os seus
posibles socios na seguinte lexislatura maticen moito “erros” do pasado, é
dicir, incumprimentos e inxustizas que se seguen advertindo en prestacións sociais
principais a pesar do crecemento do PIB. Este ámbito “progresista” acolle opcións
diversas en canto ao público, e críticas cara aos inconsistentes avances
habidos desde a CE78. Ante un pasado de reticencias e freos da Administración
do Estado, a sindicación dos problemas de moitos cidadáns e cidadás para
resolver un problema vital como a Vivenda acaba de concitar en torno seu a
sindicatos laborais como CCOO e UXT. A acumulación de cuestións respecto a
salarios e outras condicións laborais, xubilacións e custos da vida -en
aspectos como criar e educar aos fillos, sanidade e terceira idade-, inclinounos a convocar unha FOLGA XERAL. Probablemente
será na primeira semana de novembro, e permitirá advertir que, ao redor dela,
virará, ademais da crise deste Goberno, a revisión do que fose o recente pasado
vital do común dos mortais.
Entre responsabilidades
propias e alleas, a gran diversidade de opcións de esquerda -en parte utópicas-,
son relevantes para percibir o non alcanzado nos 50 anos transcorridos desde 1975. Como
reflexo fiable, cantos docentes non tiveron os mestres debidos poderán
advertir canto falta para que o sistema educativo dea cabida á utopía básica da
igualdade democrática como leito da liberdade. As xeracións novas, aburadas
polos cambios dos últimos trinta anos, os problemas non resoltos daquel pasado
acumúlanselles aos seus. Son as máis interesadas en ver como saen parados os
intereses comúns nas eleccións do 29N, pero mal imos cando algúns actores
embarran o campo de xogo con alertas infundadas sobre o proceso electoral
existente.
TEMAS: Políticas
sociais.- Público e Privado.- Convivencia democrática.- Folga xeral.-Voto
electoral.
MMC (Madrid: 06.10.2026)
