Máis que un debate, o momento é dunha desafortunada coxuntura extrema de pronunciarse ante unha cuestión complexa e moi crispada.
Cando o pasado 28 de abril votouse no Congreso de Deputados a prórroga dos alugueiros, Junts votou xunto ao PP e Vox en contra. Antes de votar, Gabriel Rufián dicíalles que a súa “prioridade nacional” víñase abaixo cando un tenedor ruso ou qatarí de 10, 20 ou 50 vivendas viña indicar que era “o nacional”. Ao seu modo de ver -que hoxe reiterou-, compartían con eles a bandeira do diñeiro rendible e, despois de ensinarlles un billete de 50 Euros, cominounos a que o pensasenn, pois pertencían á “Champions do patriotismo”, responsable de que “tres millóns de persoas” vivisen aquel día “máis angustiadas”. É altamente probable que cando termine de escribir esta columna de opinión, o número de violentamente afectados seguirá crecendo, se os dous reais decretos que se votan a esta mañá non saisen adiante.
Tamén é moi posible que,
cando termine este venres dous de outubro de 2026, se dea por terminada
oficialmente esta lexislatura. Nest
momento, moi preto da Cámara Baixa do Parlamento español, na Porta do
Sol, segue aumentando o número de persoas que, en protesta polos problemas que
simboliza a xestión dos espazos habitacionais, seguirán sindicados para sacar
adiante fortes reivindicacións despois do éxito que tiveron co caso de
Maricarmen, a anciá que fora desafiuzada do seu piso nas proximidades do
Retiro. Non parece intimidalos que desde o Concello e a Comunidad de Madrid se difundan
relatos sobre a súa agresividade por ocupar chan público no centro urbano, ou
por un suposto vandalismo ao subverter o emblema do oso e o madroño para unha
lectura menos adozada da realidade social da cidade.
Esta mañá é, sen dúbida,
un instante profundamente significativo, polo cargado que vén
de elementos indicativos para o devir democrático en España. Tras o debate dos
dous decretos sobre Vivenda -que os deputados están a empezar a dirimir-,
conflúe un pasado de intereses contrapostos en que o papel mediador do Estado consolidando
o seu ser Social tropeza con serias dificultades. A de sacar adiante esta
normativa reguladora enmárcase de cheo no ocorrido desde a moción de censura ao
Goberno de Rajoy o 01.06.2018 e a dimisión deste segundo o artg. 114 da CE78.
Deu paso á investidura de Sánchez como sétimo presidente da restaurada
democracia española, e foi un tempo infestado de obxeccións e freos dos seus
opositores ao despregamento tranquilo dunha gobernabilidade razoable. A
acumulación de problemas alleos, como as Dinas e incendios, ou asuntos como o de Ceuta, choveu sobre un chan
infecundo para o diálogo e a transacción e, en pouco máis dunha semana, se a
Vivenda podía dar ás a este Goberno -para saír airoso uns meses máis-, a
solución decretada probablemente sexa colapsada a fin de que moitos dos
votantes sobreentendan que estes progresistas non son de fiar, porque
decentes-decentes, patriotas e defensores da españolidad de España só son eles.
A hora de retratarse
No dualismo dialéctico,
o relato do que se conta volve, unha vez, máis a priorizar o vello discurso
de opostos que tanto xogo deu a vellas ideoloxías, colonialismos e
xustificacións autoritarias para dominar o que fóra. Estar constantemente
co ben e o mal na boca, para impoñer aos demais un determinado modo de ver a
realidade é moi perceptible na apropiación que se fixeron desde os remotos
tempos do Imperio Asirio quen se fixo co poder. Quen como Peter Brown (Poder
e persuasión) ou Tom Holland (Dominio), seguiron as
reviravoltas do poder e os seus modos de convencer a quen non o teñen poden advertir
o velleiro que é o modelo que hoxe se representa na Carreira de San Xerome con
motivo destes dous reais decretos sobre vivenda. Aí seguen irreconciliables o
ben e o mal, incapaces de atopar arranxo ao evidente, esperando a que apodreza
ou rebente todo.
“Chegou a hora de
retratarse” -dise -, e éo tamén de revisar a fondo de onde vén
esta persistencia en repetir, máis ou menos disfrazada mesmo de relixiosidade variada,
esta práctica, supostamente virtuosa, de crerse que se defende o ben cando o
asunto de que se trate favorece intereses de rendibilidades propias, e de que
se pelexa contra o mal cando se albisca que os estorba. Habendo en España
tantos millóns de persoas necesitadas de vivenda e, doutra banda, tanta
preocupación por espremer como negocio desregulado o espazo habitable das
cidades -mentres unha gran parte do territorio é España segue baleira ou
baleirada-, debería rexer outra cultura da vida democrática, capaz de debater a
fondo as cuestións que impiden a satisfacción dun dereito de todos e todas.
De paso, aínda que
pareza outro asunto, o panorama crítico que se percibe neste momento é, en
gran medida, un reflexo máis das carencias educativas que padece a
cidadanía española. Non é que a educación que temos sexa a causa diso, pero a
prolongada existencia dun sistema educativo sen os mestres debidos contribúe o
seu a que, de rebote, a distinción entre o ben e o mal que exista nas cuestións
de vivenda se confunda co triunfo da máis estrita conveniencia. É a cultura
educativa a que transmite e reproduce a agudización dos intereses que
predominan no ámbito social dominante, gran parte das veces favorable aos
intereses privados de moi poucos grandes propietarios. É no sistema
educativo onde se segue cultivando unha constante Cultura da satisfacción,
favorable sempre aos posuidores, como aseguraba John Kenneth Galbraith no ano
2000. De momento, é esperanzador o exemplo de quen, en Sol e noutras prazas de
España, están dispostos a saír á rúa para demandar a posibilidade de vida para
todos e todas, libre, dialogante e igualitaria. O humanismo e a decencia
democráticas están en xogo.
TEMAS: Decretos de
vivenda.- Cultura educativa.- Igualidade democrática. Solidariedade e civismo.- Cultura da satisfacción.
MMC (Madrid: 02.10.2026)
No hay comentarios:
Publicar un comentario