Andabamos trencos cos riscos de viaxar en tren, cando en ambas as Cámaras parlamentarias estouparon queixas e reproches sobre Moral.
Algo arrabaldeiro é o falso debate de onte no Congreso. Os seus partidarios escandalizáronse por algo que, no trato á muller, estivo vixente en actitudes, normas e hábitos sociais. Parecía liberado do costumismo ríxido de outrora e seguiu aflorando nunha historia turbia de loitas sociais en que non terían cabida gran parte dos enfadados. Despois do longo esquecemento que seguiu a que Emilia Pardo Bazán editase en 1892 A escravitude feminina, de Stuart Mill, foi empezar a volver falar da súa “liberación” nos anos setenta, e ter que aguantar supostas liberacións como as do “destape” cinematográfico, para que os tabús que aínda roldaban os libros de moreira e urbanidade, e as prédicas coresmais, saltasen aos noticiarios cada pouco. A liberdade e dereitos das mulleres foron contemplados na CE78 e en regulacións posteriores sobre o uso da súa liberdade persoal, pero –como onte se demostrou- faltaba moito para que a hipocrisía non fose norma, nin os delitos machistas, ou o patriarcalismo que dicía inspirarse en Noé e a Biblia, seguisen tendo bula.
Os incumprimentos do sexto e noveno Mandamentos preceptuados por
Moisés –e predicados desde moito antes do século XVI en Trento-, seguen vindo
acompañados a miúdo, en plena etapa supostamente democrática, de variadas
contravencións do quinto mandamento. Durante centenas de anos, este fenómeno foi invisible; hoxe chámase “violencia de
xénero”, e segue existindo
aínda que o termo non guste a algunhas feministas. O supremacismo de moitos
homes tampouco quere vela, aínda que haxa constancia explícita do que significa:
en apenas dous meses deste ano, levouse por diante 9 mulleres; desde 2003, hai rexistradas
máis de 1350 asasinadas e, só en 2024, denunciáronse preto de 34.684 casos de
animaladas. Non hai dúbida da existencia dunha agresividade, masculina, que
afecta as gravemente; tampouco a hai de que o acoso sexual adoita ir acompañado
de variadas coaccións psicolóxicas no campo laboral. E non debería ignorarse
que foi moita a axuda que a educación formal prestou a que a vella cultura de
desigualdades, en que se movía preferentemente a vida das persoas e grupos
sociais, se asentase desde a infancia. A Lei Moyano promoveu esa educación
diferencial como “normal”, “natural” e –segundo os máis recalcitrantes- “como Deus
manda”. Alimentou, ademais, os modelos simbólicos que, despois da escasa vixencia que tivo a CE31, volveu ensinar o falanxismo
e confesionalismo únicos. Durante corenta anos, a súa “Economía doméstica”
apenas foi contradita na repartición de faenas dos traballos diarios, nos
deberes e obrigacións repartidos segundo sexos e idades; ata as leis comerciais reafirmaron con
diferenciais distinto valor social as aptitudes do “ser masculino” e
“feminino”, mesmo no acceso a profesións , cargos e postos de responsabilidade
civil. As represións en contrario eran fortes.
E ti máis?
Pasaron 48 anos desde a CE7, un éxito de duración cronolóxica para unha Constitución española. Cantos máis fan falta para que o “e ti máis” de moitos políticos compita para indicar que nas súas filas –sexa quen sexa o que teña o poder- existe unha defensa indubitable dos dereitos das mulleres á súa dignidade integral en igualdade cos homes? Nas abundantes pequenas liortas actuais entre Gobierno e oposición, alguén debería explicar como a coincidencia alternante de denuncias de abusos sexuais non valla para isto, senón para dicirse de todo e bordar un tempo mediático en que aporrear os escanos gritando “dimisión” provocase o afecto de novos votantes, fronte ao adversario. Seguindo refráns indolentes, dan a entender, con todo, que este tipo de asuntos non ten emenda e que non cren na eficiencia dun maior control interno dos ardores machistas, nin en que un sistema educativo digno, ben xestionado para ser tal, axudaría a eliminar estas secuelas de xénero. Falan diso burocraticamente -porque o pide o guión- e, sen entusiasmo ningún, o 18 de febreiro, ante o caso do DAO da Policía Nacional, os protestóns da actual oposición –cada vez máis próximos a VOX- nin advertiron que non reaccionaran ante casos denunciados baixo a súa xestión. Con máis dun caso vivo en Comunidades como a madrileña, representaron unha estrañeza que, con balbordo e simulacros hipócritas, cumpría co seu partidista expediente moral.
Un superficial percorrido dos últimos anos de díxome díxomes habidos na alternancia política, nestes asuntos e noutros en que mediaron o diñeiro e a corrupción, obriga a lembrar que cantos chegaron a xuízo público –aínda que só se contasen os que ten na súa axenda a Xudicatura- abondan para ver que Política e Moral van a miúdo por sendas contrarias e fan máis caso a Maquiavelo que a Aristóteles ou a Spinoza. É verdade que non todos os políticos son iguais, pero tamén o é que, en demasiadas estratexias dalgúns, existe unha clara contradición; tan inmorais son que, cando pasan o filtro democrático do voto nunhas eleccións, pretenden estar exentas de toda análise sobre os seus modos de entender o ben ou o mal. Cando están en fase de conquistar poder non é pouco perceptible entre as abstraccións conceptuais que propagan, e nas súas estratexias provisionais tamén lles estorba esta dicotomía, pero se tocan poder acomódana sistémicamente a canto lles estorbe. A análise das políticas dos gobernos, os seus líderes e ministros ou conselleiros, que os historiadores e xornalistas libres realizan nas hemerotecas e arquivos, baséase nos rastros documentais que deixan no que fan ou deixan de facer, no que ignoran e prefiren, no que animan e odian e, ante todo, no que financian co erario público. Iso fala do seu ben e o seu mal –político e moral- e de como non é raro que, ás veces, espante polos paradoxos que mostra co que din. Neste tempo incerto, empeza a dar medo, como nos anos vinte e trinta.
O estilo fascista dos sempre descontentos contra canto incumbe ao benestar da xente quere darlle un envorco e desencoraxa a quen quere ser cidadán con dereitos na súa vida e traballos. A desestabilidade do benestar logrado en normativas e servizos comúns -que grandes medios e plataformas dixitais ao seu servizo contribúen a xerar-, robotiza o tempo libre de maiores e pequenos. Proporciónalles desinformación acompañada de sentimentos e afectos adictivos, e dá ás a quen trata de que non haxa máis moral que a do vello capitalismo, abafador dos máis débiles. Neste contexto, racharse as vestiduras ante a violencia sexual de “os malos do adversario”, parece demandar aquiescencia do voto a vicios flagrantes en Sanidade, Educación ou Vivenda, tan dependentes da xestión das Autonomías.
TEMAS: Dereitos e Liberdades.- Democracia e Demagoxia.- Violencias contra as mulleres.- Desestabilización democrática.- Moral e Política.
MMC.- (19.02.2026)
No hay comentarios:
Publicar un comentario