Unha hora en mans dun exército movido por impredicibles ordes inxustas, é horrorosa.
Por moitas ganas que se teña, a vida non é agradable para todos: á inmensa maioría, nin lles dá tempo. A nova poetisa madrileña Mayte Gómez, falando da xa “cansa pel virtual”, entre desencantos que xeran as precariedades laborais dun sistema corrupto, todo lle parece robotizado, e di que, entre as preguntas que recibe, “Alexa nunca oíu/a de se ten nai, /a de se quere ser libre/”. É altamente probable que non sexa a única, e é seguro que, polo que se oe a algúns políticos –e políticas- no orbe dixital e analóxico da corte milagrera da Carreira de San Jerónimo, tampouco parece que lles sobre afectividade e empatía: a circulación entre o corazón e neuronas non se compasa.
A comparación, metáfora, parábola ou exemplo do “corte de circulación” non ten cor ante o
acontecido ao casco azul da ONU, un militar español retido por soldados
israelís en Líbano. A distancia significativa entre ambas as situacións é insalvable, suscita aversión e repudio. Por máis comprensión que se queira botar a un
suposto afán de verdade ante o que o Goberno puidese ocultar con este episodio,
só queda o afán nervioso dunha oposición que trata de meterlle un dedo no ollo
como sexa. É mágoa que, nunha cuestión tan dramática como unha guerra, tan inxusta para miles de damnificados, a voceira que
falou e quen a arroupe ante posibles críticas ao símil que empregou, só
reparasen en proxectar un pouco máis de
mala imaxe sobre os actuais xestores da política española desde a Moncloa. Esta
ansiedade de achandar un camiño fácil cara a ese punto, nin sequera os fixo
caer na conta de que, tras o patriotismo que pretenden exhibir, adhírense –sen
vacilación- a un belicismo neocolonial e sionista que ningún reparo ten en
levarse por diante canto o contradiga; por suposto, tamén aos soldados españois
do Líbano e, se lles convén, os intereses democráticos de España, da UE e de
quen sexa. Ante unha posible rectificación, a reincidencia en ter “a verdade”, ademais de infantil,
caracteriza a cantos e cantas se cren imprescindibles en achegar luz, de modo
que o respaldo da cúpula do PP serve definitivamente a VOX, que de
momento aparenta non ter responsabilidade política relevante. Traballan para
eles?
Por contaminación da historia xa vivida por españois e españolas xa maiores cando se redactou a CE78, aos “fillos dos fillos da ira” de que fala outro poeta ibicenco, Ben Clark, hai tempo que lles pasou a etapa en que xente supostamente superior dicíalles que cando falaban, o que dicían era por “despeito”. Ben saben que o que querían era que non dixesen que eran ou foran “vítimas”. Ao oír de novo estupideces deste tipo –ou peores-, é raro non oír a súa rabia e malhumor dicindo que o mundo vai vello e canso. Entre deformados recordos sobre o que era unha “liberdade” imposible, lembran como aos seus pais se lles engurraba o cello cando alguén besbellaba que os liberaran. Desde aquelas infancias de fame e sabañóns, parécelles moi ben que haxa “liberdade para tomarse unhas canas”, pero non aguantan ese reclamo de liberdade que deixa o campo aberto a canto listiño trata de impoñer a quen pille por diante o seu negocio extractivo, parasitario e absolutamente negado para un proxecto democrático de país plural, solidario e moderno.
A prudencia que lles dá o vivido, aplicada ao o interese de estes, poses e aderezos de gabinetes de comunicación, robotizados por un individualismo de cutrerío absoluto, comina a que os manexos verbais que din sabelo todo, pretendendo que o proxecto de escalada á Moncloa vaia ben –e que a cronoloxía electoral propiciará que sexa mellor -porque gañarán-, provoca que regresen, como criterio de canto acontece, aos criterio de cando eran críos. Tanto descaro envólveos o tedio de cando na universidade lles repetían o que lles dixeran no instituto e, antes, na propia escola, e ter que escoitar tantas veces a mesma historia de monxes soldados e a alta misión de recuperar a España imperial. Menos mal que A Historia do Imperio Español, en 6º de Bacharelato, non adoitaba pasar de “reconquista espiritual”. Segundo o entusiasmo do profe, foi moi apta para que aqueles fillos dos fillos da ira –nacidos supostamente nunha “paz” non menos etérea-, obrigounos a aprender –como moitas outras, infestadas de contrasensos- que, se os paraba un garda e levábaos ao calabozo, por exemplo á Dirección Xeral de Seguridade –ese edificio que a Comunidad de Madrid entende que está impoluto de historias como as que debuxaba Goya no Caderno C-, era moi posible que a detención non quedase nun trámite de “corte de tráfico”.
Ante tanto ruído, máis vale previr a mensaxe de ignorancia que achega e, se se teñen ganas de decatarse de que vai a vaina, merece a pena “perder o tempo” –o inútil que se crava nas sinapses neuronais- en lecturas como o libro de Mavi Doñate: Cóntame o esquecemento. Julio Llamazares, cuxa memoria se revitaliza con documentación e peregrinaxe polos camiños españois, acaba de recrear no que foi A viaxe de (o seu) pai outra boa mostra do que ningún nado, antes ou despois da CE78, debería non ignorar. Nada que ver co que se lía no alto naquel Libro de España, en que o P. Pérez de Urbel relataba o percorrido de dous orfos da Guerra a través dunha xeografía “vitoriosa”.
TEMAS: Belicismo.- Dereitos Humanos.- Servilismo.- Memoria histórica.- “Oriente Medio”.
MMC (10.04.2026)
No hay comentarios:
Publicar un comentario