Como cando eramos adolescentes, o exame ou exames das materias pendentes determinaban, ao final do verán, o paso ao curso seguinte.
Antes de chegar a San
Xoán, o solsticio de verán empezou a reclamar descanso e reparación de forzas
en case todas as actividades. Para as adolescencias de antes, o maior dos
castigos era quedar “suspenso” nalgunha materia ata setembro; o mellor tempo de
“lecer” quedaba avariado; todo o verán había que andar coa carteira dos libros
e apuntamentos, subindo a pisos onde alguén daba clases particulares de repaso,
de recuperación ou apoio a algunha aprendizaxe frouxa, ata lograr que estivese
á altura do que se supoñía que quen controlase a papeleta da “nota” entendía
que debía ser. Este costumismo de escaseza educativa estaba moi a ton coas
poucas proteínas que se podían consumir. Pasaron os anos, migramos,
desenvolvémonos e xa parecemos estar de volta de case todo; con pose post-,
cremos ser novos ricos ata no que non tiñamos. Os imposibles xestos e linguaxe
democráticos de entón resucitan aos poucos anos da Transición -poucos, mírese
como se mire- nalgúns ambientes. A melancolía por aqueles tempos fala de
“primacía nacional” e, indirectamente, volve recitar reciamente a melopea
das “dúas Españas”, o “ruedo ibérico” e os demais símiles da tauromaquia. Goya
xa a deixou ben explicada, e Picasso volveu a ela modernizándoa, pero, á parte
dos chiringuitos rancios que provoca desde hai un tempo -e as súas pretensións
de moda en chaquetiñas toureiras que loce Ayuso-, volveu outra vez como metáfora
do que sucede no Congreso de Deputados.
A parte dura do verán,
os seus récords de calor cada vez máis extremos, as súas mortes nada casuais -igual
que os lumes no monte-, xa adiantan o verán. O retraemento, a desconfianza e
a alerta desusada tamén, e para non desentoar, o clímax político alcanzouse
xusto entre o día de San Xoán e o día seguinte, coa votación dos deputados favorable
a que o presidente do Goberno solicitase o voto de confianza e dimitise.
A fogueira de palabras, xestos e présas destes dous días foi especialmente
agresiva. Xa era difícil superar marcas, pero a acumulación de citas xudiciais
na contorna do Goberno brindou á oposición unha ocasión única para expresar intensamente
as súas ansiedades no Congreso. Feijóo, que entrara a guiar a gaivota do PP
en abril de 2022 con fama de moderado, e moita eficiencia xestora, hai tempo
que confirmara a súa gran habilidade para vestir con pel de cordeiro as cazurrrerías
que, en abril de 2009 -despois de defenestrar ao bipartito do PSOE e BNG-, prodigara á fronte dunha xestión en Galicia , onde
deixou fama errática e servil . As cornadas sufridas por Casado, o seu
antecesor -nun contexto internamente viciado, e externamente remiso a dispoñer dos
escanos necesarios para sentarse na Moncloa-, levárono a exercitalas , esta vez
asociadas ás dos ultras. Sen respecto ás formas, e levándoas a cotas de
palabrería atrevida, a súa tráxica indignación trata de cadaar un ambiente
propicio para as próximas eleccións. O seu inseparable Tellado, facilítalle o
toureo con todo tipo de “chicuelinas e capotazos no ruedo”, e os demais da cuadrilla
procuran ser meritorios monosabios.
Pola súa banda, a
cuadrilla de Pedro Sánchez, acurralada polos inclementes tropezóns dos máis torpes
da súa contorna, desatenta á bravura con que son aproveitados para provocar a
súa retirada do rodo, fai o que pode por lidar no terzo máis prezado do coso.
Sen arrimarse ás táboas nin meterse en burladeiros, procura manexarse entre
estorbos e rechiflas, para aguantar o empuxe de tanta adversidade que xuntaron para
o seu acoso e derrube. Cunha resiliencia que roza o tancredismo, exercítase centralmente
en rexeitar o descaro con que lle mentan o seu círculo familiar e a súa xestión,
pero esta lexislatura está acabada e, para setembro, queda pendente o curso do
seu tramo final. Que vaia a ser, o “progresismo” democrático está por ver, e
máis aínda en que niveis de aceptación se
moverá “a esquerda”; da gama dos seus socios actuais, ata os máis fiables ata
lle están dicindo: resistir… para qué?. Nos palcos de sombra, a dereita
e os seus socios de Vox e Junts, téñeno claro, e celebran que todo estea a
piques de “cambiar de rumbo” para a “honestidade” gobernamental, da que eles
serían os paladíns.
Que liberdade?
A campaña electoral xa
comezou. Palabras nobres como “liberdade”, “honestidade” e “honradez”, xa
copan noticiarios, faladoiros, tribunais e demais medios. Falan de España e,
segundo di un dos dixitais ultras, ninguén foi tan lonxe como Sánchez na súa “destrución”.
Para que cale ese maniqueo discurso redentor, toda a narrativa que veña de quen
trata de entrar na Moncloa potenciará a súa versión do ben e a verdade. Quen doutro
lado defenden ese espazo de poder, atrinchéiranse en fórmulas que dificilmente convencerán
aos futuros votantes. As razóns morais que esgrimen nin serán oídas por quen empeza
a crer que non perderán moito con outros ocupantes dese palacio; o seu aparato é
enxordecedor, e exhibe unha renovada desenvoltura a favor da “liberdade de
tomar cañas”. É volátil, pero motiva aos propensos a emocionarse con clínicas privadas ou con que os seus fillos, no canto dunha
gardería pública, teñan unha privada. O chándal e a mochiliña en que
publicitarán unha marca de colexio infantil propicia que, en Primaria e
Secundaria, o seu progreso cara a outras colonizacións xa fora preparado,
silenciosamente, pola configuración dun mundo competitivo individual nas súas
sinapsis neuronais
Esas fidelidades,
sumadas, roldan nalgunhas cidades como Madrid o 60%, mentres os cansos de
lentitudes e incoherencias coa “alternancia democrática” que soñaron algunha
vez, andan dubitativos. “A
corrupción”, aínda que xa non teña o mesmo código de referencia para
corruptores e corruptos, é a gran muleta de Feijóo. A súa “honestidade” non explicará
-sen ira-, que sexa para el “o público”, o “ensino común” e, en definitiva, a
combinación de liberdade e universalidade do exercicio dos Dereitos Humanos;“a
casa común” de que ás veces fala parece que seguirá tendo unha porta para os
señores e outra para “o servizo”. Fernando Fernán-Gómez tamén falaba de que
as bicicletas son para o verán e o que está a suceder é que os efectos daqueles
soles aínda reverdecerán en setembro de 2026. Á Terra dálle igual: xa treme en
Venezuela ata un 7,5 na escala sismolóxica de Richter, mentres a corrupción
salta dunhas a outras administracións en toda España.
TEMAS:
Corrupción.- Honestidade.- Ben público.- Educación común.- Ambiente
preelectoral.
MMC (Madrid:
27.06.2026).
No hay comentarios:
Publicar un comentario