“Honestidade”, “bisturí” e “lóxica catalá” son expresións equivalentes

As dereitas, postas de acordo para esixir o voto de confianza, adaptan a súa terminoloxía ao repouso do verán.

Os seus tataravós ideolóxicos xa pregoaban como norma de Gobierno estes mesmos núcleos verbais. Parecen provocadores, pero non deberían coller a ninguén desprevido: “O que non é tradición é plaxio” (sentenciaba en 1911 Eugenio D´Ors, e repite unha cartela ao lado norte do Casón do Bon Retiro).

Piero Fornasetti, 1987-88.

+ A HONESTIDADE é a estrela lingüística desde que o 24 de xuño Feijóo acudiu ao Congreso máis airado do habitual para ver se noqueaba a Sánchez despois de rexentar a sede do PP en Xénova tentando reverter o estado en que a deixaran Rajoy e o defenestrado Casado. Lanzada esta palabra despois da turbamulta de casos con que diversas instancias colaboraron en deshumanizar ao actual presidente do Gobierno, propaga que as cloacas son da súa exclusiva, e eríxense el -e o partido da gaivota- como símbolos redentores de tanta desgraza como, ao seu dicir, segue traendo o “sanchismo” ao chan patrio desde que o actual líder do PSOE sacou adiante a súa aposta despois de renunciar, en 2016, ao seu escano no Congreso. Dese pecado orixinal, causante de que alcanzase a dirixir o seu partido, derivou dous anos máis tarde a moción de censura que desbancou a Rajoy da Moncloa.

Esa culpa, imperdoable, evidenciou como se instrumentaban os medios do Estado para ocultar hipocrisías partidistas e a súa contabilidade nos papeis de Bárcenas. A honestidade airada de Feijóo pretende agora borrar todo aquel historial dunha plumada. O Honest to God que Robinson escribira en 1963 non ten nada que ver, aínda que Feijóo viu a luz nos Peares dous anos antes, pero como xuramento quedou frouxo cando dixo que el non estaba á fronte cando o da Kitchen e a Gürtel. A súa hipóstasis coa honestidade busca que quen o oia pense no seu adversario como un desalmado capaz de mil falcatruadas que non cesa de amentarlle. Algún comunicador de cabeceira debeulle aconsellar esta estrataxema sucia da que xa deu conta Schopenhauer no seu tratado sobre A Herística ou a arte de ter sempre razón. As Redes sociais poténciana a imitación de Goebbels. A base de repetir historias descontextualizándoas dos termos reais que estruturan o seu ser en cada momento, todo parécese e forma unha masa informe que o usuario do sistema dixital realimenta e súmalle likes despois de divertirse tragando a mensaxe que lle transmitiron. O automatismo deste xogo con “a honestidade” repetirase moito ata pasar setembro, en que o sintagma publicitario, desgastado xa, será substituído por outro simplismo máis agresivo. O hipnótico masaxeo non fixo máis que empezar, sen explicar os “honestos recortes” conservadores de sempre, nin a selectiva xestión que as Autonomías obedientes ao edificio “honesto” de Xénova fan en Educación, Sanidade, Emigración ou Dependencia que lles competen.

+ O BISTURÍ é locución empregada por Abascal o pasado día 27 nunha asemblea de Vox. Copiando aos voceiros da Ditadura de Primo de Rivera, animou aos afiliados que nas eleccións de Aragón, Estremadura, Castela e León , e Andalucía a que non dubidasen do seu quefacer patriótico ante os seus socios do PP para controlar o investimento/desininvestiemento nos programas da súa preferencia, Cal decimonónico “chanceler de ferro” prusiano, advertía tamén que esta cirurxía precedía á menos fina da motosierra, do seu colega na Arxentina e que tampouco desgusta a Trump, o socio máis prepotente nestas lides do recorte a “o social” e “comunitario”. Por razóns variadas, que viñeron a apoiarse mutuamente, nun momento en que León XIV urxe na súa loada encíclica Magnifica Humanitas a construír unha “casa común”, estes misioneiros do neoliberalismo impoñen unha perspectiva que non alcanza nin para ao chabolismo dos anos sesenta; queren máis Sangue de barrio, como a debuxada desde os anos oitenta por Jaime Martín, nas súas historias gráficas sobre a contorna do instituto Pedraforca, de L´Hospitalet de Llobregat. Na “viaxe apostólica” do papa a Madrid, para o seu primeiro acto social o día 6 de xuño, a selecta honestidade da alcaldía limpou as rúas de pobres e levouno ao barrio de Luceiro a ver a outros pobres.

+ A lóxica catalá é a outra roda de muíño con que, nesta comuñón das dereitas españolas de agora, decidiron participar tamén os de Junts . Atráelles probar se crecen á beira destes dous socios contrarios ao sanchismo. Beben de tantas fontes e caprichos que nin se acordan das leas en que andaron con motivo da activación do artigo 155, nin do exilio do seu líder. As bizantinas discusións e determinacións en prol da “amnistía”, tan odiadas polas súas agora amigos, aínda presiden o revoltallo de inquietudes da súa “lóxica catalá” -non a española- que, ao parecer, preside sempre os seus actos. O que lles prometesen soa parecido ao oportunista catalán de Aznar na intimidade, pero á seriedade do valor da súa lingua -e ao da suposta diferencialidade cultural que comporte- non lle sinta ben que se arroupe nela a deslealdade do individualismo. Indiferente ao resto dos humanos, a súa ansiedade por vivir nun mundo onde quen non sexan do seu gusto unicamente teñen cabida se coidan das súas flores, fai que as contas da súa ética só lles dean cabida a eles na suposta “casa común”. En Navarra, UPN fai cálculos parecidos para acubillar o tradicionalismo dos seus devanceiros.

+ O peso das tres palabras na conxuntura política conta coa maioría do Congreso e, segundo interpreta a web do PP, “a interpelación urxente sobre a insostible situación do Goberno de España, na que insta o presidente do Gobierno a someterse a unha cuestión de confianza”, foi aprobada no seu punto terceiro “por 178 votos a favor” e, “no caso de que decida non convocar eleccións, insta o presidente do Goberno a considerar a oportunidade de expor unha cuestión de confianza”. Despois do verán, a luminosa linguaxe do márketing irá mostrando fallas que determinarán o seu recambio na nova singradura preelectoral do conservadurismo e, por reacción, no dos seus adversarios. Na batalla das lealdades que se aveciña, de momento parece perder a sinceridade da fala . A súa confusión repite a historia da Torre de Babel, en cuxa edificación ninguén entendía o seu próximo e, espallados uns doutros, deixaron de edificar a cidade embrollados nas súas ambicións particulares (Xenese. 11, 7-9).

TEMAS: Moral e Política.- Democracia e Ben común.- Honestidade e corrupción.- Propaganda e eleccións.- Debates no Congreso de Deputados.

MMC (Madrid: 29.06.2026)