FINLANDIA

Autora: Rosa Enríquez.
Publicado en La Región. Xoves, 1 de setembro de 2011.

Volve setembro e, xa de paso, volve á memoria o conflito existente entre os sindicatos e a Consellaría de Educación. Daquela, aparece no horizonte a figura de Jesús Vázquez, a folga e o descontento xeral. A verdade é ben triste que a base que sustenta a nosa sociedade estea nesta situación.

Por iso, a reflexión ten de ser seria. Debemos pensar nas vítimas deste conflito: os/as nosos/as pupilos/as. Pensemos neles/as e preguntémonos se suspender é un acto voluntario por parte do alumnado máis despreocupado ou depende doutros factores. Sexamos entón consecuentes e vexamos, sen temor, que un destoutros factores non é tanto o profesorado, como se podería imaxinar, mais a familia e, en consecuencia, o Estado.

O tema é delicado. Iso ninguén o cuestiona. Tan delicado é que dá toda a impresión de que non somos quen de solventarmos o problema do fracaso escolar ao que nos enfrontamos e que, obviamente, vai unido ao escaso apoio que se recibe da Consellaría de Educación. Daquela, podería ser interesante que tomásemos boa nota do que sucede, por exemplo, en Finlandia. Neste país, cuxo sistema educativo está considerado un dos mellores do mundo, a preocupación polo ensino é prioritaria. Eis a gratuidade de seu, pois ofrece, ademais das clases, servizo de comedor e sanidade. Así é que contan con médicos e enfermeiras. Tamén con psicólogos.

Por outra banda, a ratio alumno-profesor é menor. De feito, pode haber até dous mestres/as na mesma aula. Ademais disto, as familias están verdadeiramente implicadas no proceso educativo, pois asumen, sen vitimismo algún, que a educación non depende únicamente dos centros. Daquela, existen axudas que permiten ás nais e aos pais a conciliación traballo-familia, de xeito que poidan dispór do tempo necesario para atenderen aos cativos/as. Todo isto sucede porque Finlandia é, en si mesma, unha sociedade madura que non contemporiza coa picaresca. Sábese que educar é un traballo que debe realizarse conxuntamente na medida en que dese proceso depende o futuro do país. Talvez por esa razón se valora e respecta ao profesorado. Vázquez debería pensar nisto.

Resposta á carta dirixida aos profesores de Educación Secundaria da Comunidade de Madrid pola presidenta Esperanza Aguirre

 

Norma de cortesía, contestar a quen che envía unha carta. Velaquí a resposta dalgún dos profesores ao que lle chegou a carta.

(Hai moita máis información en: Soy pública) 

Sra. Presidenta:

Es cierto que dentro de pocos días comenzará el curso académico 2011-2012, a pesar de su desprecio manifiesto por la educación pública madrileña.

Es falso que tanto los economistas como los responsables políticos coincidan en que para superar la difícil situación económica sea indispensable reducir el nivel de gasto en Educación, puesto que de esto y no de otra cosa se trata.

Es falso que el horario del profesorado de E. secundaria sea de 18 ó 20 horas semanales. Este horario, como el del resto de los funcionarios públicos, es de 37,5 horas semanales distribuidas entre diferentes conceptos: horas lectivas (atención directa en clase), complementarias (guardias, reuniones, atención a alumnos y familiares, etc) y de trabajo en diferentes contextos (corrección de pruebas, redacción de documentación, preparación de actividades, etc). El supuesto aumento del horario de trabajo se corresponde en realidad con una redistribución que, inevitablemente supondrá menor atención a los alumnos y sus familias, menor atención a las guardias y vigilancia o menos tiempo para la preparación de las tareas educativas. Porque, dado que Vd. no se pasa por los centros nada más que para inaugurar, no habrá visto a todos los profesores salir todos los días con carteras, grandes bolsos o mochilas en los que evidentemente se llevan trabajo a casa.

Es cierto que basta con mirar alrededor para ver los cierres de comercios o a los ciudadanos en paro. Vd. contribuye también a esta situación enviando a más de 3000 profesores a las listas del desempleo. Si a estos se añaden los que ya envió en el pasado curso, la cifra se acerca a 5000 los que engrosan, como Vd. dice, las citadas listas.

Es falso que el supuesto ahorro de 80 millones de euros vaya a otras partidas esenciales. ¿Se refiere a educación o sanidad? Es evidente el sentido que Vd. tiene del servicio público pasa por la privatización, puesto que no cree en nosotros, los auténticos servidores públicos que tratamos con ciudadanos y no con clientes. ¿Irán estas partidas a inauguraciones o a la publicidad de “la suma de todos” (incluida Telemadrid) o a empresas privadas que gestionen la educación y cuyo lógico y principal interés sea la obtención de beneficios? En cualquier caso no hace falta que nos aumente el sueldo. Renunciamos al incremento de retribuciones si con esta cantidad vuelve a contratar a los profesores que realmente se necesitan. Sé que Vd. no lo entenderá desde su ultraliberalismo, pero no se trata de dinero. Necesitamos tiempo y recursos para atender debidamente a nuestros alumnos.

Es falsa su convicción de que “la manera más eficaz de combatir esta crisis económica y de prevenir las futuras es mejorar el nivel de nuestra educación”, puesto que en educación está haciendo este recorte económico.

Su equipo de gobierno es el que está dando la verdadera intención del recorte. Baste como ejemplo las declaraciones del responsable de Transportes, Antonio Beteta que dice lo que Vd. realmente piensa: que se trata de acabar con privilegios. ¿Y nos llama a compartir la responsabilidad? Vd. será la principal responsable del deterioro de la educación pública madrileña, nosotros no. Y no dude de nuestro sentido del deber, que es cualidad de quien Vd. tanto desprecia, del funcionario público.

Carlos Pulido Bordallo (Profesor I.E.S. Celestino Mutis)

Esperanza tamén escribe...

Seguindo os pasos do noso conselleiro, Xesús Vázquez, a presidenta da Comunidade de Madrid tamén considerou necesario mandarlles unha cartiña aos profesores e profesoras de secundaria para que non se molestasen moito por ter que facer vinte horas lectivas, no canto de dezaoito. Como os docentes traballan pouco...non importa que fagan un par de horiñas máis...

Pódese ler a misiva no seguinte enderezo:

http://estaticos.elmundo.es/documentos/2011/08/30/aguirre_profesores.pdf

Prezo dos libros de texto

1. 
   

   María Balteira

   Lugo

   Martes 30 de agosto de 2011

   
   
   ¡32 euros un libro de matemáticas de 3º de primaria! Es indignante, aunque tenga derecho al cheque de la Xunta de Galicia. Esto es como las recetas y los medicamentos. Debería haber un catálogo de libros "genéricos" y que las familias nos pudiéramos acoger a ellos y escoger si pagar a una editorial o a otra según los precios de los libros. Las familias no podemos escoger los libros de texto ni heredarlos, porque ahora se escriben, se colorean, se recortan...para no poder ser reutilizados. Todas las ANPAS de Galicia deberían organizar un "baúl" de libros usados para que las familias puedan dejar allí sus libros que ya no usarán y, al mismo tiempo, coger los que vayan a necesitar. Esto además es ecológico porque no se talarán más árboles para esos libros ni se usarán productos químicos para las tintas o para el pegamento.
   Y por último, me parece una tomadura de pelo y un insulto el nombre escogido por la actual Consellería de Educación para el nuevo sistema de préstamo "Gratuidade Solidaria". No son gratuitos, ya que los pagamos, directa o indirectamente, y no es solidaria porque el que defrauda no paga, y de éstos hay unos cuantos.

EL OTOÑO CALENTITO QUE VIENE

1. .

   ANDRÉS NIDÁGUILA CASAL

   PONTEDEUME

   Luns 29 de agosto de 2011. La Voz de Galicia.

   
   
   Es elemental y esto tenía que pasar tarde o temprano. Los jóvenes quieren la cuota de participación social que en España los dos de turno les están negando a todo el mundo, excepto catalanes y vascos, y ahora les empiezan a pedir cuentas. Mejor dicho, nos empiezan a pedir cuentas, ya que yo con mi borreguismo estoy contribuyendo también a eso. Si miramos las manifestaciones, reuniones y demás acciones reivindicativas de la juventud, de verdad, que vamos a tener un otoño de lo más calentito.
   15-18 Septiembre: International Hub Meeting en Barcelona, donde se trazarán las líneas comunes de actuación para la manifestación del 15 de Octubre.
   -17 Septiembre: Occupy Wall Street. Con esto debería llegar, ya que ocupar el centro mundial de la desfeita económica es algo que perdurará en los anales de los movimientos juveniles de todo el mundo.
   -25 Septiembre: Con la PAH. Plataforma de los Afectados de las Hipotecas. Uno de los ejemplos más claros de apropiación indebida de los bancos con apoyo de todos los partidos políticos que continua y continuará, exceptuando algún juez decente que tenemos por ahí.
   -6 Octubre: Occupy Washington. Más de 100 organizaciones sociales tomarán Washington. Llevan más de un año preparándolo y trabajando en ello y DRY Internacional está en contacto con ellos para apoyar y difundir masivamente la acción. ¿El motivo? Recordar que se cumplen diez años desde que comenzó la ocupación de Afganistán.
   Como podemos ver, esto es la punta del iceberg, y esperemos que todo transcurra dentro de los cauces normales y pacíficos, pero todos sabemos que de una parte y de otra hay mucho intransigente que hará, o mejor dicho, intentará hacer valer sus ideas por la fuerza.
   Mi apoyo incondicional a las protestas pacíficas y a nuestra juventud. Y repito, esto es la punta del iceberg ya que todos estos movimientos son a nivel mundial llegando a ocupar plazas hasta en Kuala Lumpur. Suerte y que, como diría una famosa saga de películas, que la fuerza os acompañe, ya que la razón sois vosotros.

YA NO SOMOS JÓVENES

1. 
   

   ANIKA RAMSEY

   Pontevedra

   Domingo 28 de agosto de 2011.  La Voz de Galicia

   
   
   Hace días se publicó la noticia de un nuevo contrato de formación para los jóvenes menores de 30 sin estudios. ¿Y qué pasa con los que ya tenemos 30 y estamos sobradamente cualificados? ¿Es justo lo que nos está pasando? Lo único que nos queda es hacer las maletas y marcharnos tal como han hecho muchos de nuestros antepasados.
   Buscas ofertas de trabajo de cualquier cosa, se necesita dependienta entre 18 y 20 años, administrativo menor de 25. ¿Y qué pasa con nosotros?. No somos jóvenes, tampoco nos encontramos en la edad madura. En mi caso, tengo un ciclo superior y una diplomatura que no me han servido para obtener un empleo y cuando oigo que van a ayudar a los jóvenes sin estudios (por muy mala que sea la ayuda) no puedo reprimir mi indignación.

Pre-pararse para estar en paro?

Manuel Menor
Publicado no Xornal.com o 28/08/2011

Os días finais de xullo viron aparecer senllos decretos do MEC que reconfiguran o 4º de ESO, amplían a oferta e flexibilizan as condicións de acceso á formación profesional. Teñen que ver coa Lei de Economía Sustentábel –e a súa lei complementaria-, aprobadas a comezos de ano como “parte esencial para o cambio de modelo produtivo” e, coherentemente, co fin de que “o sistema educativo proporcione aos cidadáns unha formación de maior calidade e máis adecuada ás necesidades que demanda o sistema produtivo”.

Isto é o que din literalmente os papeis oficiais. Ben intencionados co lado do asunto eminentemente orientado laboral, moi dubidoso é, con todo, que así se logre unha “formación de maior calidade”. As razóns reais destas modificacións son menos solemnes e, por tanto, de pequeno empeño, o que non quere dicir que non sexan importantes para un sector da poboación. Dalgún modo había que frear a sensación de fracaso do sistema escolar con estatísticas que nos achegasen ao pactado en Lisboa pola UE. Ese 32% que constantemente aparece como media do país, era pouco presentable. E as interpretacións que nos últimos tempos se potencian nos medios especializados para aclararse co que os complexos informes PISA dan de si, tenden cada vez máis a non quedar no simplista ranking comparativo duns e outros países, para destacar máis as diferenzas comparativas coas certificacións de fin de curso –máis rigorosas en moitos casos- e, por conseguinte, a gran variabilidade de criterios que existen para saber ben que sexa exactamente o fracaso escolar.

É verdade, doutra banda, que esa rixidez complicaba a vida laboral a alumnos ben dotados para algunhas especialidades. Pero que algúns alumnos se beneficien con esta nova flexibilidade non vai variar substantivamente a calidade do sistema educativo, mentres deixa o produtivo practicamente idéntico a como está. Onde este necesita máis impulso para modificarse é nos niveis de maiores competencias e máis alta cualificación. Aí existe un colo de botella que impide que se xeneralice un maior rigor e esixencia cara a niveis inferiores. Sobran e desespéranse cuantos cumpren todos os requisitos. Son os mellor preparados que tivo nunca este país: idiomas, licenciaturas, másteres diversos -internacionais, mesmo-, algúns con docencia e investigación en universidades de prestixio mundial, e non lles aproveita nin a eles nin ao país. É un potencial desperdiciado.

Os que logran colocarse aquí, sempre é con menor nivel que o que acreditan e con menores salarios que os que lles pertencen. Os seus contratadores, en cambio, prefírenos como sumisos bolseiros e mileuristas, “privilexiados” por lograr algo de precariedade-; desexan que, tras pasar polo limbo do paro, lles volvan a suplicar algunha migalla de emprego para ir tirando. E os que se fartan, tratan de buscar algún apaño emigratorio no estranxeiro: van mellor equipados que os seus pais ou avós, pero o proveito das súas capacidades será para outros. As melloras que agora chegan, ademais de tardías son moi leves. Salvo que se crea que a mellora do sistema produtivo consista en que se prodiguen os traballos de baixa cualificación moito máis do que xa predominan, como acaba de reafirmar Traballo ao prolongar até os 30 anos unhas contratacións de miserábel condición.

-FORMAR EN "COMPETENCIAS"

Domingo, 28 de Agosto de 2011 00:00 Manuel Recuero

Publicado no "Diario de Ferrol".

Entre las muchas novedades que nos ha traído la llamada reforma de Bolonia, con su afán reglamentista y homogeneizador de los estudios universitarios, se encuentra la llamada formación en “competencias”. Cuando los profesores elaboramos nuestras guías docentes, una para cada asignatura, nos encontramos con varios apartados en los que se supone que los alumnos podrán encontrar la orientación necesaria para llevar a cabo con éxito sus estudios.
Siempre, antes y después de la famosa reforma, los profesores hemos entregado el programa de la materia y las indicaciones fundamentales para su desarrollo durante el curso. Ahora, y con la ayuda inestimable de las nuevas tecnologías, se trata de normalizar y garantizar que esta orientación sea siempre la adecuada.
No cabe duda de que como todo propósito de mejora, en este como en otros aspectos la reforma de Bolonia no deja de ser positiva y una oportunidad para replantearse cómo hacer mejor las cosas. Sin embargo esto no significa, desde mi punto de vista, que la garantía última de la calidad de la enseñanza universitaria dependa fundamentalmente de este tipo de propuestas: con y sin guía seguirá habiendo buenos y malos profesores.
Desde mi punto de vista se le está dando demasiada importancia a temas de planificación, que más atosigan que ayudan a los profesores y responsables académicos. Con el agravante de que los conceptos pedagógicos sobre los que se sustentan esas propuestas planificadoras, no son siempre demasiado realistas. Por ejemplo: las llamadas “competencias”, que para algunos sólo existen en los impresos.
Resulta por lo menos curioso que nuestras guías nos obliguen a elegir un elenco de supuestas competencias en las que deberemos formar a nuestros alumnos. Las listas de dichas competencias se dividen en tres apartados: específicas, transversales y nucleares; dentro de las cuales ha de optarse por seleccionar las que nos parezcan más importantes.
Entre las específicas se encuentran, por ejemplo, conocimientos “de las grandes producciones culturales de la humanidad”, formas de comportamiento y lenguas. Las trasversales pretenden ser más metodológicas, como “aprender a aprender”, “resolver problemas de forma efectiva” u otras cuantas obviedades. Las nucleares parecen tender al desenvolvimiento de algunas habilidades y valorar determinados conocimientos; sin que falten tampoco lugares comunes como “asumir como profesional y ciudadano la importancia del aprendizaje a lo largo de la vida”. Son sólo algunos ejemplos de las competencias propuestas de forma puramente teórica y generalista, pero creo que bastante ilustrativos.
La realidad es que, al margen de los formularios, algunos equipos de profesores trabajan en las verdaderas “competencias” con gran éxito, con visiones amplias de lo que debe ser la formación. Esos profesores conocen a la perfección los problemas que acarrea la excepción, lo difícil que resulta explicar las peculiaridades a las rigideces burocráticas de unos planteamientos reglamentistas y basados en un igualitarismo malentendido.
Desde siempre, en todas las universidades ha habido personas que creen en su trabajo y hacen mucho más de lo obligado. Los que hemos tenido la fortuna de tener buenos “maestros”, que nos han enseñado y nos han formado a lo largo de nuestra vida universitaria, sabemos que lo que ahora llamamos “competencias” devienen de su sabiduría y de nuestro esfuerzo, por mucho que ahora queramos regularizarlo todo, hasta el grado de aprendizaje que debemos alcanzar.
En algunos aspectos la famosa reforma de Bolonia puede resultar bastante utópica.
(*) Manuel Recuero es decano de la Facultad de Humanidades de la UDC

Camareiro do século XXI

Alexia Rodríguez Pequeno (Vigo)

Publicada en: Faro de Vigo o 27 de agosto de 2011.

Soa o espertador. Levántaste unha madrugada máis, pos os pés no chan. Levántaste, sabes que dentro dunhas horas toca estar no teu posto de traballo. Son as 4 ó 5 da madrugada. Para ti xa comezou o día. Saes polo limiar da porta, non volverás ata media tarde. Vaste entre esperto e adormecido. Vestido e dubidando se realmente levas todo ou deixas algo atrás. Fas reconto de se levas todo, antes de acender o coche. Pensas: que me deparará o día? Hoxe falo do mundo da hostalería ou outros tantos traballos que teñen horarios sacrificados. Pero como é o teu traballo..., falo feliz, sentíndote útil cada mañá deses 365 días. Serves almorzos, atópaste cada día con persoas que che fan sorrir cando vos cruzades, e ti segues servindo cafés na barra. Outras veces aguantas comentarios que non queres escoitar.
Cantas veces quererías estar no sofá, e máis os días de choiva ou cando estás máis durmido que esperto, con dor de pernas ou pés. Preferirías que outro fixese a túa quenda.
Propóñoche: Retráete a un segundo plano. Es un simple espectador. Ves camareiros/as acelerados pola mañá entre o movemento da cafetería. Mentres ti tentas espertar ou ver o xornal. Eles están no seu mundo, tantos cafés, cortados…, torradas, zumiño dunha… tolemia, reter tanto a certas horas... ou que che esixan de mala maneira un café.
O cómico, vén cando tes un coñecido, amigo/a, parella ou traballas no mundo da hostalería. Tenta quedar con eles. Que non che estrañe nada o que poida suceder! Non te imaxinas, desde os contratempos máis desproporcionados aos máis surrealistas… Pode estar esnaquizado polo día de trafego. Soa o teu móbil. Diche: "non podo quedar, aínda non saín, dobro quenda, chego tarde… estou sen ducharme… e con estas pintas de faena mellor pospor os plans"… ou mellor cando che di: "queimeime a man co forno en plena madrugada. Sen saber como, pero queimeime". Nunca te imaxinas o emocionante e interesante que é a súa vida, e a cuestión que cambiará a súa vida hoxe…
Como colofón, Que pensarías…? Quedas coa palabra do novo camareiro do século XXI de que outro día poderá ser?...

ALARMA ECOLÓXICA

1. 
   

   Autor do comentario:

   Lisardo Quintas Rodríguez

   Localidade:

   Ourense

   Data de publicación:

   Venres 26 de agosto de 2011. La Voz de Galicia

   Dirixome a todos vós cunha teima na que creo estamos todos involucrados; diríxome a profesionais do sector, institucions publicas, ás asociacions ecoloxistas, xente da cultura, mestres, biólogos, labregos...ás xentes do común. Todos co denominador común do amor ás terras que bañan o río do esquecemento e que agora, máis que nunca, esta mergullado no caixón do olvido.
   A situación que vivimos neste estío disparou as alarmas ecolóxicas na zona. Tempo hai, no que as sintomatoloxías deste río moribundo, están a dar mostras dun esmorecemento irremediábel. O encoro das Cunchas é a proba concluínte do que está a ocorrer. Non fai falla insistir na proliferación das Cianobacterias que ateigan as augas da barraxen, e que segundo algúns expertos, poderían chegar a ser MORTAIS
   Porén, a situación na Limia Alta, non semella mellor. As agresións con pesticidas, funxicidas, fertilizantes químicos, praguicidas, puríns, augas fecais...para "mellorar" a produción de cereal e pataca está levando ás marxes do río a unha situacion angustiosa. Semellantes prácticas están incidindo non só na calidade da produción, senón na saúde das persoas. Tense detectado ultimamente un perigoso aumento de CANCROS, INFARTOS CEREBRAIS, GRAVES ALERXIAS, PNEUMONÍAS...
   Basta xa!!!
   É hora de loitar e de protexer esta conca fluvial; é hora de organizarnos os que amamos estas terras; é hora de unirnos, sen partidismos polÍticos, nunha grande PLATAFORMA que poida ofrecer un futuro medioambiental ás comarcas da LIMIA.
   Este é un chamamento a colabourarmos todos,todos!!!, para que este país non perda a dignidade e siga a ser o País dos Mil ríos de Cunqueiro e o dos Rios, Fontes e Regatos Pequenos da gran Rosalia
   ASDO: Lisardo Quintas Rodríguez
   Profesor de Xeografía do IES Cidade de Antioquía, Xinzo de Limia

Indignante Rosell

Autor do comentario: Elisardo Rodríguez Rodríguez (Vigo)

Faro de Vigo.

O presidente da CEOE, Juan Rosell (sucesor do nefasto Díaz Ferrán, que deixou na rúa a miles de empregados, aínda que el seguro que se atopa a cuberto), tivo a indignante desvergoña de esixir aos funcionarios que cumpran coas súas obrigacións e non defrauden ao Estado.
Polo que se ve, este señor non se acorda de que os funcionarios e pensionistas son os únicos que ata a data deberon rebaixarse ou conxelarse os seus ingresos. Este señor non se atreve, no colmo da desvergoña, a esixirlle o mesmo aos seus colegas empresarios ou banqueiros, cando se autocolocan soldos e pensións multimillonarias, cando contratan persoas por oito horas e fanas traballar dez, cando as cambian de empresa para que non consoliden dereitos, etcétera (todos temos exemplos nas nosas familias), defraudando así ao erario público.
O señor Rubalcaba acaba de dicir que vai pedirlle aos banqueiros que contribúan á creación de postos de traballo. Paréceme o colmo da bobada, xa que o señor Rubalcaba non ignora que moitos empregados de banca fan horas extras que non cobran, nin cotizan á Seguridade Social. E por aí hai que empezar, e facelo xa, e non andar con etéreas promesas electorais.
Se de verdade quérese acabar coa penosa situación de paro e precariedade laboral en España, hai que empezar por facer cumprir a Lei en materia de horas extraordinarias (non traballando máis que as legalmente esixibles, e sendo pagas e declaradas á Seguridade Social).
Hai que esixir aos empresarios que cumpran as leis nesta materia. Non é probablemente preciso facer outras novas, basta con facer cumprir as que existen. E de paso dicirlles a moitos empresarios que a cultura empresarial baséase en investir e investigar e non en chamar a papá Estado, pedindo subvencións, porque para que invistan e investiguen os entes estatais, non necesitamos ás empresas privadas.
Desgraciadamente moitos empresarios españois (coas honrosas excepcións que se queiran) abonáronse máis á cultura do pelotazo, do investimento con fondos alleos e do beneficio fácil e rápido, no canto de investir e capitalizar as súas propias empresas, en investigar e en crear postos de traballos dignos que axuden co seu consumo ao crecemento do país. E así nos vai. O señor Rosell mellor faría en mirar a viga no ollo propio, que non ver a palla no ollo alleo. Os culpables da actual crise non son os funcionarios nin os xubilados. Son os banqueiros, os especuladores, os evasores de impostos, os que teñen os seus diñeiros en paraísos fiscais, os que arruínan aos países, facendo pagar a súa débeda pública a intereses do máis do 20%, contribuíndo a afundilos aínda máis e facendo soportar o seu pago sobre as costas dos funcionarios aos que o señor Rosell acusa.
Aínda por riba de estulticia, Rosell di que está disposto a "consentir" subidas puntuais de impostos. Desde cando el ou aos que representa, son quen para consentir ou non o que convén ao interese público e deciden os representantes políticos do poder soberano? E, ademais, é que seica el e aqueles que posúen o maior poder adquisitivo contribuíron en algo para paliar a crise? Ou máis ben están ao lado de quen a provocaron? Desde logo que desvergoña e que pouca vergoña a deste señor.

CONCELLO DE RIBADEO. DIGNIFICACIÓN DA FUNCIÓN PÚBLICA

1. 
   

   Autor do comentario:

   Pepe Iglesias

   Localidade:

   Santiago

   Data de publicación:

   Xoves 25 de agosto de 2011. La Voz de Galicia.

   Sr. Director:
   
   
   Nos dous últimos días publicaronse no seu periódico, en primeira páxina, varias referencias relacionadas co cumprimento do horario de traballo polos funcionarios do Concello de Ribadeo.
   Son funcionario, aínda que non do Concello de Ribadeo, e síntome abochornado pola tendencia dos políticos e da prensa a descualificar de xeito reiterado e premeditado ó funcionariado en xeral, sen ton nin son, só se vai á carnaza fácil, ó desprestixio dun colectivo, que en época de crise mantén o seu posto. Xa está ben!.
   Pois ben Sr. director, saiba, que nos casos coma este, o sentido da información, para ser correcto, debe orientarse cara á realidade: en todo colectivo, e tamén no de funcionarios, hai traballadores que incumpren ou non cumpren na súa totalidade coas obrigas que teñen encomendadas, e para corrixir estas condutas están previstos os mecanismos oportunos, que ten que poñer en marcha o responsable da organización na que se produzan e cando non se fai é tan responsable o que incumpre como o que ten a obriga de corrixilo e non o fai.
   No caso do Concello de Ribadeo, o Sr. alcalde é o xefe do persoal que presta servizos nese concello e, en consecuencia, é o máximo responsable para que aquel cumpra coa función e co horario que ten asignado, polo que se se produce algunha eiva e non se lle pon cancela a culpa é única e exclusivamente do rexedor municipal.
   Claro que a penosa cualificación da nosa clase política (véxanse outras noticias moi similares, publicadas non hai moito tempo, nas que foi protagonista o Sr. Feijoo en relación co persoal da Comunidade Autónoma, na mesma dirección a cal se pretende incorporar agora o Sr. alcalde de Ribadeo, actuando de igual xeito, aínda dada a súa pertenza a un partido político ben distinto! Quén o diría!) prefire valerse de grandes elocuencias e demonizar a todo un colectivo antes de recoñecer a súa propia inoperancia e incompetencia, quizás con aleivosía, no exercicio do mandato para o que foi elixido. É dicir para...gobernar?.
   Gobernar, Sr. alcalde, implica tomar decisións responsables de seu, e apeitugar coas consecuencias, sen esperar que teñan que tomalas aqueles cidadáns que o elixiron a vde. para tal cometido, ou que a prensa lle faga o seu traballo, deixándoo case como a un heroe, cando na realidade non é máis ca un perfecto incumpridor da súa responsabilidade.
   Se ten unha ovella negra no seu rabaño, teña coraxe, sáquea, corríxaa e non apalee as outras.
   Ah! Claro! Sr. alcalde: vostede fai coma o avestruz! tira a pedra e esconde a man!. Pretende enfrentar ós seus traballadores cos administrados ós que os funcionarios lle deben prestar unha función de axuda para resolver as cuestións que demandan. Esta é a forma que ten vostede para solucionar os problemas do seu concello?. Pois mais vale que vaia renunciando o seu posto e se dedique a algo que lle sexa mais acaído.
   Vergoñento Sr. Alcalde. Só unhos consellos: Póñase as pilas. Cumpra coa función para a que foi elixido polos seus conveciños. Non predique con este tipo de exemplos. Actúe se ten que actuar contra aqueles que incumpran coa súa obriga. Deixe de descualificar a todo un colectivo que, de seguro, sí cumpre coas súas dignas funcións e gaña o soldo honradamente.

O profesor

Autor: Héctor J. Porto

Data de publicación:

Martes 23 de agosto de 2011. La Voz de Galicia

Supoño que podería empezar glosando os recoñecementos académicos, o brillante currículo, que atesouraba Serafín Moralejo (Santiago, 1945-2011), catedrático de Historia da arte Antigo e Medieval en Harvard e fillo e irmán de eminentes catedráticos composteláns. Non me unía a el un trato persoal, só fun unha vez o seu alumno dun xeito anónimo. Con todo, nunca puiden esquecer o seu maxisterio, as súas clases na Facultade de Xeografía e Historia en Santiago nos anos 90. Sei que o coñecemento da arte clásica -Grecia e Roma, disciplina que incriblemente non era en sentido estrito a súa- carece de aplicación práctica na vida diaria e no traballo dun xornal, pero algo no meu interior quedou marcado indeleblemente pola súa forma de argumentar, a súa sabedoría, a súa capacidade para enlazar a súa erudición coa realidade, coa actualidade (ata adoitaba iniciar a súa exposición con algunha cousa que lera no diario mentres almorzaba).

A súa timidez no corredor -matinando entre ducados e ducados- non casaba co seu desbordante poder dialéctico, o seu humor sobre a tarima, que o transformaba. «Eu debería pagar por darlles clase», adoitaba dicir como mostra de gozo. «Nós», pensaba para os meus adentros eu, pouco amigo de asistir a unhas leccións que en moitos casos se reducían ao pase de ducias de diapositivas de obras de arte, capiteis, frisos, pórticos, lenzos, estatuas, bóvedas... das que había que memorizar unha ficha técnica. Moralejo puña unha caricatura -el mesmo debuxaba- ou unha reprodución dunha foto dun diario na que Donadoni superaba nun atlético salto a ruda entrada dun xogador da selección española, e non lle abondaban os 50 minutos de clase para falar sobre a beleza na Grecia clásica.

Recordo unha ocasión en que deu unha charla sobre arte medieval invitado por unha asociación de viúvas (e á que asistín por curiosidade): non só foi fascinante senón que ninguén se aburriu nin levantou antes de tempo; é máis, todos abrían os ollos fascinados e se  divertían. Recordo como entre sorrisos maldicía de Platón e as moitas desgrazas que trouxeran as malas copias do ideal. Anos despois vino nun bar do Franco (tomaba un viño cun colega) e quixen abordalo e abrazalo, agradecerlle a súa xenerosidade; non me atrevín a importunarlo, a miña timidez desaconselloumo mentres me dicía que me arrepentiría daquilo. Claro que me arrepentín. E é que só quería dicirlle: «Grazas, profesor».